عشق برای آدما.
مثل یه فنجون چای میمونه
یا سیاه و سرده یا تازه دم و دلنشین
یا هم که خوش رنگ و تازه اما پر از تفاله هایی که بالاش جمع شدن و توی ذوق میزنن !
و میدونی برای من چه شکلی بود ؟
می دونستم داغه ، زبونمو سوزوند اما من قورتش دادم.
و تا عمیق ترین جای بدنمو سوزوند.
مثالی ساده تر از این پیدا نکردم تا بهت بفهمونم چقدر قلبم اذیته.
اما این اذیته مثل یه مخدر عمل میکنه ..
میدونی ؟
من خیلی بی تجربهم، خیلی.
شاید به خاطر اینه که اشتباهاتم قلبمو انداخت توی جاده خاکی اما واقعیت با چیزی که شنیدی متفاوته.
نمیخوام به روزایی که دلم نمیخواد به یادشون بیارم برگردم اما هنوزم چاییمو دوست دارم .
حتی سردشو !