КААЛАБАСАҢ

Өтүмдү ал, көзүмдү да оюп сал,
Өпкөмдү үзүп, баштан ары коюп кал!
Бүгүн бөлөк пери менен кезиктим,
Күчүң жетсе мына турам, союп сал!

Өзүңдөн көр чакырганда келбеген,
Өчпөй жүрөк согуп турса дембе-дем.
Дагы далай перилерге жолугам,
Дат басууга келипминби эмне мен?!

Сен мылтыксың, мен бутамын. Бутаны ат!
Сен түтөсөң ал жалбырттап тутанат.
Билесиңби сен көгөртө чымчыган
Булчуңумду ал кыз койду укалап.

Каршы эмесмин атаандашсаң бар, жөнө!
Кайып болот жаз келгенде кар деле.
Эрин өптүм балдан дагы таптаттуу,
Эрдиң сенин эмне эле? Бал беле.?

Көпкө турдук алакандар жалбырттап,
Көрсөң болмок жылмайганын ал кыз, ка-ап.
Экөөбүздүн ант беришкен бакчада,
Элестет, биз жеп олтурдук балмуздак.

“Сүйүп калдым сизди”, – деген кеп уктум,
Сүйүнгөндөн сен тарапка келипмин.
– Деген сөздү каалабасаң эгерде,
Көп назданбай чакырганда кезиккин.


Каниет Орозбеков.