من آدم غمگینیم
نه اينكه خودم بخوام، از اول غمگین بودم نميدونمم از كى شروع شده، ولى هميشه بوده!
كودكى، نوجونى، جوونى و حالا كه انگار صد سالمه!
فكر كنم ريشه كرده و باهام بزرگ شده!
راستشو بخوايد الان خيلى قطور شده يجورى كه سايه انداخته و دیگه نورى به من نميرسه.
اينارو نميكم كه انگیزه بهم بديد و نصيحت كنيد و بگید میگذره درست ميشه! راستشو بخوايد حالم از اين حرفا بهم ميخوره!
زمان بده درست ميشه!!!
هیچ چیزی درست نميشه...
فقط عادت ميشه
مثل خنده هام كه هرجا باشم همه ميفهمن اين صداى خنده هاى منه، عادت كردن بهش!
خودمم عادت كردم، ميدونيد حقيقتا حوصلهی توضيح دادن ندارم، براى همين همش ميخندم، ميخندم كه ادامه دار نشه خيلى بحث ها، ميخندم كه همه بگن نگاش كن اومد با خنده...
الان خيلى وقته حوصله اومدنم ندارم
فرارى ام
از همه
از خودم.
@showme2025