هیچکی از غصه ی زیاد، مریض نمیشه
داستانا و فیلما همشون دروغ میگن. هیچکس از غم زیاد، اشک ریختن زیاد، فکر و خیال زیاد تب نمیکنه و سر درد نمیگیره بیوفته یه گوشه
که همه متوجهش بشن، غمشو بخورن و بعداز اون رفتارشون باهاش عوض بشه و باهاش مدارا کنن
ادما غصه میخورن، بیشتر از کل وعده های غذایی که توی طول عمرشون خوردن
ولی وقتی که نیاز باشه، با ظاهر خیلی خیلی معمولی و حتی خوشال جلوی بقیه ظاهر میشن
حتی ممکنه باهاشون بگن و بخندن... شاید هیچکس نتونه تشخیص بده خورد و خوراک طرف صبح تا شب غصه ست و فکرای زیاد
ولی همینه. هیچکس از درد زیاد نمیمیره، هیچکدوممون از شدت غم و خستگی سکته نمیکنیم
هممون هستیم، هستیم تا درد بکشیم. انقد میمونیم تا وقتمون فرا برسه، تا لحظه ی اخرم درد میکشیم
هیچکس از درد و غصه نمیمیره.