گاهی دلتنگی شبیه زخمی است که سالها بر تنِ روح مانده و هر بار که دست بر آن میگذاری، دوباره خون تازه میجوشد.
تو رفتهای، اما هنوز صدای قدمهایت در گوش این خیابانها زنده است؛ هنوز بوی حضورت میان نفسهای خستهام میپیچد.
چگونه میشود نبودنت را باور کرد وقتی خاطرههایت هر لحظه، هزار بار از نو زنده میشوند؟
من به جای تو با سایهها قدم میزنم، با خاطرهها حرف میزنم و شبها در آغوشِ تاریکی به خواب میروم.
تو رفتهای، اما هنوز صدای قدمهایت در گوش این خیابانها زنده است؛ هنوز بوی حضورت میان نفسهای خستهام میپیچد.
چگونه میشود نبودنت را باور کرد وقتی خاطرههایت هر لحظه، هزار بار از نو زنده میشوند؟
من به جای تو با سایهها قدم میزنم، با خاطرهها حرف میزنم و شبها در آغوشِ تاریکی به خواب میروم.
عشقِ تو برایم مثل شرابی بود که شیرین آغاز شد، اما انتهایش تلخیِ مرگ را در دهانم ریخت.
و من… هنوز میان این تلخی، تو را میخواهم؛ حتی اگر هر بار خواستنت، هزار زخم تازه بر جانم بنشاند.