آصفی هروی


Гео и язык канала: не указан, не указан
Категория: не указана


‌
#آصفی_هروی
خواجه کمال‌الدّین/مقیم‌الدّین آصف قُهِستانی
زاده‌ی هِرات (واقع در افغانستان فعلی)
۹۲۳-۸۵۳ هجری قمری
شاعر کهنِ فارسی‌سُرا
‌

Связанные каналы

Гео и язык канала
не указан, не указан
Категория
не указана
Статистика
Фильтр публикаций


‌‌

بسته‌ی دامِ غمم، تا سر و کار افتاده‌ست
-به غزالانِ سیه‌چشم، در این دامگهم

«آصفی»زآن‌مژه‌شد کشته و روی تو ندید
گرچه در گلشنِ‌دوران، گل‌وخار است به‌هم


💠 ‏⊱ ⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⊰ 💠
‌


‌‌

دیدن در آب و جلوه در آیینه، چند هم؟
خودبین و خودنما شدی و خودپسند هم!

پیکانت اهل کوکبه را چشمِ رحمت است
چشمی فکن به سوی منِ مستمند هم

مظلومِ عشق دید مرا در ره، آن سوار
دستِ ستم کشید و عنانِ سمند هم

آتش ز عودِ خالِ تواَم زنده‌زنده سوخت
می‌سوخت جَسته‌جَسته شرار و سپند هم

ای بر مدارِ مهر و وفا دل نبسته هیچ!
بر روزگارِ حُسن، بسی دل مبند هم

در دشت لاله نیست، که مجنونِ سینه‌چاک
دل را برون کشید و به صحرا فکند هم

او چهره کرد آتش و ما برفروختیم
او قد کشید و آتش ما شد بلند هم

جز سوز و دردِ عشق نداریم «آصفی!»
ما عاشقیم و سوخته و دردمند هم...


💠 ‏⊱ ⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⊰ 💠
‌


‌‌

منِ مجنون چو رهِ بادیه‌ی غم دیدم
پای در دامنِ صحرای عدم پیچیدم

نخل‌بندی به گُلی کن سرِ تابوت مرا
که به دوران تو از گلشنِ حسرت چیدم

دوش، پروانه‌صفت در دلم افتاد آتش
کاش پیرامنِ آن شمع نمی‌گردیدم

«آصفی!» دشمن جان تو، رفیقان تواَند
چون به میزانِ محبّت همه را سنجیدم...


💠 ‏⊱ ⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⊰ 💠
‌


‌‌

چه گویم آنچه ز یارانِ بی‌وفا دیدم؟
ز هرکه چشمِ وفا داشتم، جفا دیدم

نهند روز فراغت قدم به دیده‌ی من
چو روز تفرقه گردد، کنند نادیدم!

شدم به جرم وفا، خون‌فشان ز هر مژه‌ای
که من به چشمِ گنهکار خود چه‌ها دیدم

مگر نبود وفا روزگار را؟ ز بدی-
ز روزگار بَتَر بود هرکه را دیدم!

ز آشنایی مردم ندید هیچ خوشی
فراق را ز همه، خوش‌تر آشنا دیدم...


💠 ‏⊱ ⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⊰ 💠
‌


‌‌

گرفتارم من و دل همچنان دیوانه‌ی زلفش
در آن بندم که این دیوانه را زنجیر فرمایم...


💠 ‏⊱ ⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⊰ 💠
‌


‌‌

روضه‌ی عالم قدس آمده آرامگهم
حیف باشد که به ویرانه‌ی عالم سازم

وه که در سر هوسِ عشق تو دارد همه‌کس
هیچکس نیست که در عشق تو مَحرم سازم

قسمت هجر ببینید ز عمرم چند است
تا به یکبارگی از عمر خودش کم سازم

شدم از همدمِ بد رنجه در این دیرِ خراب
ساز -یا رب!- به مسیحانفَسی دمسازم...


💠 ‏⊱ ⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⊰ 💠
‌


‌‌

در رهِ مهر و وفا شد سرِ من خاک و هنوز
همچنان بر سرِ بیداد و جفایی، چه کنم؟

وه که دل باعث درد و سبب بی‌دردی‌ست
دل ربایی چه کنم؟ دل نربایی چه کنم؟

نیست تدبیر بلایی که خدا کرد نصیب
تو بلایی، ز بلاهای خدایی چه کنم؟

دارم -ای دل!- گِله از رهگذرِ گریه و آه
لیک، پرورده‌ی این آب و هوایی، چه کنم؟

«آصفی!» هیچکسِ وادیِ عشقم... ز بُتان
-هرکه پرسد چه کسی یا ز کجایی؟ چه کنم...


💠 ‏⊱ ⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⊰ 💠
‌


‌‌

بسی خود را در آبِ دیده
چون ماهی، وطن دیدم
که تا قلّاب زلفش را
به کام خویشتن دیدم

توان بر سنگِ خاکم نقش او کندن
که شیرین را
در این صورت
مجاور در مزار کوهکن دیدم

کس از نامهربانان
مهربانی چون طمع دارد؟
ز اربابِ وفا
این بی‌وفایی‌ها که من دیدم

شنیدم قصّه‌ی
عشق خود و افسانه‌ی حُسنت
چو گوش انداختم
هرجا دو کس را هم‌سخن دیدم

بسا طوطی‌خطان را
کز لبت در شِکّرستان‌ها
به جای نیشکر
انگشتِ حیرت در دهن دیدم

ز خوبان
گفته‌های «آصفی» حالی دگر دارد
که او را سوزِ "خسرو"
نازکی‌های "حسن" دیدم...


💠 ‏⊱ ⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⊰ 💠
‌
‌


‌‌

خوشم به سوزِ دل خود، کباب را چه کنم؟
ز جامِ لعل تو مستم، شراب را چه کنم؟

اگر ز گریه دهم جسمِ زار را تسکین
تپیدنِ دلِ پراضطراب را چه کنم؟

ز دودِ آه توان کرد سینه را خالی
دلِ پرآتش و چشمِ پرآب را چه کنم؟

چو ناله، خامه گرفتم ز تن برآرم جان
به ناله، در رگِ جان پیچ و تاب را چه کنم؟

حسابِ تیر تو در دل نگه توانم داشت
ولی شمارِ غمِ بی‌حساب را چه کنم...؟


💠 ‏⊱ ⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⊰ 💠
‌


‌‌

خوبان گل‌اند و خارِ ملامت همین منم
نیک‌اند دیگران، بدِ روی زمین منم

مقبولِ طبع و قابلِ مهر و وفا، رقیب
مستوجبِ عتاب و سزاوارِ کین منم

دارم ز دودِ آتشِ دل، چشمِ قطره‌بار
باران‌سرشک و صاعقه‌ی آتشین منم

خواهم ز تابِ آتشِ حسرت کباب شد
غمدیده‌ای که داشته خود را بر این، منم

زلف تو را هزار خم و هر خمی بلاست
شایسته‌ی هزار بلای چنین منم

دارد کمین ز چشم تو دریوزه «آصفی»
تو پادشاهِ حُسن و گدای کمین منم...


💠 ‏⊱ ⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⊰ 💠
‌


‌‌

ز بِسملِ مَنَت امّید رحمتِ ابدی‌ست
اگر تو را گنهی بود هم بِحِل کردم...


💠 ‏⊱ ⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⊰ 💠
‌


‌‌

شمع‌سان گفتم شبِ غم را به روز آرَم، ولی
شب دراز و رشته‌ی عمر است کوته، چون کنم؟

ای که پنداری ز چشم و دل در آب و آتشم
این در آب اندازم آن در آتش، آنگه چون کنم؟

گرچه آهم را سبب آیینه‌ی رخسار توست
نیست بر رویت مجالِ دَم‌زدن، وه... چون کنم؟

بر دلت یاد سبک‌روحان گرانی می‌کند
من که هستم کوهِ محنت، در دلت ره چون کنم؟

ابرِ غم زاین‌سان که بر من ریخت شبنم «آصفی»
خویشتن را همرهِ بادِ سحرگه چون کنم...؟


💠 ‏⊱ ⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⊰ 💠
‌


‌‌

عاقبت از شاخسارِ صبر، مرغِ دل پرید
دور از او، فریاد من شد باعث پروازِ دل...


💠 ‏⊱ ⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⊰ 💠
‌


‌‌

استخوان‌ریزه‌ی من بُرد هما سوی فلک
که به ذکر تو کند دانه‌ی تسبیح مَلَک

می‌کنم بر ورقِ دیده خیالت تحریر
کرده بر صفحه‌ی دل، حرفِ صبوری همه حک

خیلِ خوبان همه در عرصه‌ی حُسن‌اند، ولی
برده شیرین ز همه، گوی ملاحت به نمک

عاشقم بر تو، گواه‌اند ز مَه تا ماهی
بس که شد آه و سرشکم ز سَما تا به سَمَک

من به غرقابِ غم و موجِ سرشکم بر اوج
آب از سر که گذر کرد، چه صد نیزه چه یَک

چون کند تجربه عشق تو ز زرچهره‌ی ما
زردرویی رسد از رهگذر ما به محک

«آصفی» گفت که همراه خیال تو، مرا
هست عزم سفری، گفت که اللهَ مَعَک...


💠 ‏⊱ ⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⊰ 💠
‌


‌‌

دیدم که سرّ عشق نهفتن نمی‌توان
رسوا شدم که وارَهم از احتیاطِ عشق...


💠 ‏⊱ ⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⊰ 💠
‌


‌‌

دل و جان را طلبم اشک‌فشان روز فراق
که دهم دانه به مرغانِ نوآموزِ فراق

می‌کنم گریه، که باشد به تماشاگهِ وصل
مردمِ چشم مرا آب بَرد روز فراق

نیست چون سوزِ دلم، سوزِ تو ای پروانه!
که تو را سوزِ وصال است و مرا سوزِ فراق

بس که بلبل ز غمِ دوریِ گل می‌نالد
شد دلِ غنچه از او خون و دل او ز فراق

«آصفی» را چه دهم شرحِ غم و نامه‌ی دل
که ز جانان شده مکتوبِ غم‌اندوزِ فراق...


💠 ‏⊱ ⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⊰ 💠
‌


‌‌

آیینه کز تو مانع دیدار می‌شود
گردد خدنگِ آهِ مرا عاقبت هدف!


💠 ‏⊱ ⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⊰ 💠
‌


‌‌

ز عارضِ تو به نَظّاره‌ای شدم قانع
اگرچه وقت نظر، می‌شود حیا مانع!

نکرد مهرِ رُخت در سوادِ دیده طلوع
ستاره‌سوخته‌ای را کجاست این طالع؟

درون سینه، ز مهرت پُر و ز وصل تهی‌ست
چو روز شنبه و آدینه، مسجد جامع!

نداشتم طمعِ کامِ دل ز قندِ لبت
به خنده‌ی شِکرین ساختی مرا طامع!

ز بهرِ صحّتِ من -ای طبیب!- رنج مبر
بلاست دردِ بُتان، رنج خود مکن ضایع

زمانِ خوبی شیرین و حُسن لیلی شد-
لطیفه‌های عجب، اهل عشق را واقع

چو نقش‌خانه‌ی صُنع است کائنات، همه
مگیر نکته، که نیست اعتراض بر صانع

زمان‌زمان ز رُخت پرده برگرفته نسیم
جهان‌جهان شده برقِ هدایتی لامع

خطی که یار تراشید، نون برون آمد
شد -«آصفی!»- پی قطع تو، حجّتی قاطع...


💠 ‏⊱ ⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⊰ 💠
‌


‌‌

طاقتِ سوزِ درونم نیست برقِ آه را
گر نهد ایّام داغی بر دل من، وایِ داغ

لافِ عشق و داغ ماندن، غایتِ دیوانگی‌ست
هرکه را سوزی‌ست در دل، کِی کند پروای داغ؟

اینکه شامِ غم -ز بی‌مهری- فلک می‌سوزدم
بر تو خواهم ساختن ثابت ز کوکب‌های داغ

اندکی تسکین دهد سوزِ کهن را داغ نو
داغ‌ها دارم که بر دل نیست دیگر جای داغ

«آصفی» را سوزِ داغِ عشق می‌پرسی؟ مپرس
حالت مجنون چه خواهد بود در گرمای داغ...؟


💠 ‏⊱ ⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⊰ 💠
‌


‌‌

چون ز مهرِ عارضت در دیده‌می‌افتد شعاع
دیده بر هم می‌نهم تا کس نیابد اطّلاع

می‌روم، گفتی مبین‌سوی‌من و گریان‌مباش
دیده را دارم نگه، یا گریه را روز وداع؟

صورت‌خوب‌تو را در دیده‌ی دل‌ها نگاشت
آنکه صورتخانه‌ی ایّام را کرد اختراع

نازنینان را چه پروای نیاز است «آصفی»؟
در دیارِ حُسن، بازاری ندارد این متاع...


💠 ‏⊱ ⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟ ⊰ 💠
‌

Показано 20 последних публикаций.

160

подписчиков
Статистика канала