دور از خانه.


Channel's geo and language: not specified, not specified
Category: not specified


مثلا ذهن کاپیتانو دریازده‌ که درخت خرمالو وسط بیابون افکارش ریشه زده. شیفته‌ی چای و بندرگاه بدون کشتیه و دنبال امیدیه که بعضی وقتا هست و بعضی وقتا نه.

پیغامگیر تبعیدیان @Annkj_bot
@musicinpeaceo پلی‌لیست خرمالویان

Related channels

Channel's geo and language
not specified, not specified
Category
not specified
Statistics
Posts filter


Forward from: Girl In Green
خیلی وقته کمرمون شکسته. خیلی وقته جیب‌هامون خالیه. خیلی وقته تحت فشار روانی زیاد و خستگی‌ایم. خیلی وقته سفره‌هامون برکتی نداره و خالی شده. خیلی وقته همه چیز گرونه. خیلی وقته جوونِ ایرانی همه‌ی آرزوها و رویاهاشو بوسیده و گذاشته کنار، و با حسرت به جوون‌های کشورهای دیگه که آرزوهاشو دارن زندگی میکنن نگاه میکنه. چیزی که حق طبیعی همه‌ی ماست. خیلی وقته همه‌چیز بهم ریخته. ولی تهش؟ سعی می‌کنیم امیدوار باشیم به این وضعِ نابسامان بلکه شاید، شاید روزی آمد و همگی نجات یافتیم.


آسمون خساست به خرج داد، ولی هنوز امیدوارم وقتی چشمام و باز کردم همه جا سفید شده باشه.


ولی من و با خودم تنها نذار.


به نظرم آدما با نقص هاشون زیبا و متفاوتن.


اما عزیزم این کاربر به یه بغل طولانی، گرم و بی‌منت احتیاج داره، یک دقیقه از بیست و چهار ساعت روزت و اختصاص بده بهم و بیا بغلم کن که دیگه دارم سر میرم.


Forward from: مِلی و راه‌هایِ نرفته‌اش ..
او در حال دست و پنجه نرم کردن با کمال‌گرایی‌ست،
اما گویی در برابرش ضعیف است، بسیار هم ضعیف.




ممنتوی عزیز
چندین و چند بار خوندمش و این پیغام روزم و ساخت حقیقتا. خوشحالم که تونستم یه گوشه‌ی هرچند کوچیک از حس و حال ' دور از خانه' رو منتقل کنم و این برام کلی ارزشمنده. ممنونم از نگاهت مهربون🩵.


Forward from: Adrenaline
"دور از خانه"
اون آدمِ شلوغ‌نویسِ بی‌قرار نیست؛ آدمِ عمیقِ ساکته. کسی که دردهاشو فریاد نمی‌زنه، می‌ذاره آروم توی جمله‌هاش ته‌نشین بشن. نوشتن‌هاش شبیه راه رفتنِ آهسته توی یه کوچه‌ی خیسه؛ نه عجله داره، نه تظاهر. حرف‌هاش از جنس «تحمل»‌ان، نه شکایت؛ از جنس فهمیدن، نه گله‌کردن. وایبِ غروبِ بدون عجله‌ست. وایبِ خونه‌ای دور از شلوغی، چراغی کم‌نور، دلی خسته ولی ایستاده. یه جور آرامشِ غم‌دار که بهت نمی‌گه «همه‌چی خوب می‌شه»، می‌گه: «می‌دونم سخته، ولی هنوز می‌شه ادامه داد.» چنلش جای آدماییه که زیاد حس می‌کنن، کم حرف می‌زنن، و بلد شدن درد رو بی‌سر و صدا زندگی کنن.


Forward from: Adrenaline
با ته‌ مونده‌ی اُمیدم می‌جنگم، برای ادامه‌ی زندگی..!


حرف اضافه ندارم راجع به شرایطی که هست. فقط امیدوارم حال دلمون بهتر بشه چون این روزها دارن سنگین‌تر از همیشه می‌گذرن.


بحث شانس و این مزخرفات نبود، فقط با قدم‌های کوچیک و مستمر بهش میرسی.




استاد ادبیاتم میگفت اگه دیدی یکی سخت داره رو عقایدش پافشاری میکنه و از این مدل آدماست که هرچی من میگم درسته، دوتا پا داری دوتا دیگه قرض بگیر و فرار کن.


لطفا اینجا برف بباره.


نمیدونی تو که عاشق نبودی..


هیچوقت نبودی. و از این به بعد نخواهی بود تا ابد. بخشیدمت ولی قرار نیست برگردم. بخشیدمت ولی قراره همیشه جاش بمونه که حواسم باشه نباید خودمو به کسی بسپارم. بخشیدمت ولی ازت متنفرم چون هنوز میپرسی"چرا از من بدت میاد؟ من چیکار کردم؟" میدونی چیکار کردی. و همه میدونن چیکار کردی و خیلی چیزها که فقط من دیدم و سهمم از اون فریاد‌ها که به گوش کسی نرسید فقط سکوت بود و اشک. من بخشیدمت ولی با حس کافی نبودن دست و پنجه نرم میکنم. هنوزم با نیم نگاه نرم میشم و هنوزم زود رنج و عصبیم.




اینکه اجازه ندی هر چیزی تو رو از خودت پرت کنه، حتی اگه نتونی جلوش رو بگیری، یعنی قوی بودن.


میترسم دیگه چیزی باقی نمونه که ارزش درد کشیدن داشته باشه.

20 last posts shown.

92

subscribers
Channel statistics