Forward from: Adrenaline
"دور از خانه"
اون آدمِ شلوغنویسِ بیقرار نیست؛ آدمِ عمیقِ ساکته. کسی که دردهاشو فریاد نمیزنه، میذاره آروم توی جملههاش تهنشین بشن. نوشتنهاش شبیه راه رفتنِ آهسته توی یه کوچهی خیسه؛ نه عجله داره، نه تظاهر. حرفهاش از جنس «تحمل»ان، نه شکایت؛ از جنس فهمیدن، نه گلهکردن. وایبِ غروبِ بدون عجلهست. وایبِ خونهای دور از شلوغی، چراغی کمنور، دلی خسته ولی ایستاده. یه جور آرامشِ غمدار که بهت نمیگه «همهچی خوب میشه»، میگه: «میدونم سخته، ولی هنوز میشه ادامه داد.» چنلش جای آدماییه که زیاد حس میکنن، کم حرف میزنن، و بلد شدن درد رو بیسر و صدا زندگی کنن.
اون آدمِ شلوغنویسِ بیقرار نیست؛ آدمِ عمیقِ ساکته. کسی که دردهاشو فریاد نمیزنه، میذاره آروم توی جملههاش تهنشین بشن. نوشتنهاش شبیه راه رفتنِ آهسته توی یه کوچهی خیسه؛ نه عجله داره، نه تظاهر. حرفهاش از جنس «تحمل»ان، نه شکایت؛ از جنس فهمیدن، نه گلهکردن. وایبِ غروبِ بدون عجلهست. وایبِ خونهای دور از شلوغی، چراغی کمنور، دلی خسته ولی ایستاده. یه جور آرامشِ غمدار که بهت نمیگه «همهچی خوب میشه»، میگه: «میدونم سخته، ولی هنوز میشه ادامه داد.» چنلش جای آدماییه که زیاد حس میکنن، کم حرف میزنن، و بلد شدن درد رو بیسر و صدا زندگی کنن.