یکم بعد از ظهری دلم گرفته بود و تصمیم گرفتم که شب تنهایی بیام پارک که حالم خوب بشه و نمیدونید چقدر این کارم برای خانواده عجیب بود که آخه مگه آدم تنهایی میره تاب بخوره؟
این رفتارشون باعث شد یاد این
وویس بیفتم که چرا آدم باید انقدر با خودش غریبه باشه که تنهایی نخواد جایی بره؟ اگه اول از همه آدم نتونه حال خودش رو خوب کنه چطور باید از بقیه و عوامل بیرونی توقع داشته باشن که حالش رو خوب کنن؟