بی اشتهایی را بهانه کرد و خودش را در بین عالمی از کاغذ های مچاله شده، کاغذ های نوشته شده پنهان کرده بود
او خیلی آرام بود و برعکس بقیه روز ها که با مغز و قلبش در کلنجار بود، امروز هر دوی آنها صلح کرده بودن و آرام بودن.
ماهرو با دستان لرزانش در لپ تاپ تایپ میکرد و اوراق و دوسیه های قرار دادی شرکت را آماده میساخت،
بعد از خیلی کار کردن ماهرو سرش را از لپ تاپ بلند کرد و به چهار طرفش نگاه کرد، از جایش بلند شد و به بدنش کشی قوسی داد، بعد با قدم های آرام رفت طرف پنجره ی اطاق و از عقب آن به باغچه و بعد به آسمانِ که رنگ خاکستری به خود گرفته بود نگاه کرد
پنجره را باز کرد و هوایی سرد و خشک خزانی وارد اطاق شد، نفس عمیقی گرفت و دست اش را روی قلبش گذاشت که آرام و بی صدا تر از بقیه اوقات می تپید.
بعد از چند نفس عمیق پنجره را بست و دوباره رفت و پشت میزش نشست، بازم یک کاغذ سفید برداشت و شروع کرد به نوشتن، این بار بدون این که مغزش شروع کند به هیاهو بدون این که قلبش شروع کند به سوختن از یار بی وفا و سنگ مانندش نوشت
دو هفته بعد خزان هم تمام میشود و فصل جدید شروع میشود، و بعد آن باز هم فصل جدید دیگری آغاز میشود.
هیچ حسی ندارم احساس میکنم یخ زده ام احساس میکنم قلبم می ایستد، نفس هایم سبک شده.
بهار سال بعد ۳ سال و ۲ ماه و ۷ روز میشه که تورا به دست نیاوردم، واقعاً چرا؟
میدانی! بعضی اوقات به لباس هایم، به سال، به ماه، به هفته، به روز، و به دقیقه و ثانیه ها فکر میکنم.
با خودم میگم: یعنی تو با کدام لباست، در کدام سال، در کدام ماه، در کدام روزی از هفته، در چگونه از روزی، در کدام ساعت و زمان، این دنیا را وداع میگویی و میروی.
این سوالی شده در ذهنم که در همین آواخر ذهنم را مشغول کرده.
نگار عزیزم من تورا خیلی خیلی آرزو کردم ولی قسمی که معلوم میشه تو برآورده نمیشی جانِ من، از دار دنیا از خداوند خواستم اگر قرار باشد کسی همسفر زندگیم شود دوست دارم بنده ات باشد که محبوب قلبم است، ولی احساس میکنم نمیشه.
خوب خیر باشد حالا تنها آرزوی که بر دل دارم اول خوشحالی توست، بعد مرگ خودم.
و این را بدان که من تورا تا آخرین دقیقه ی عمرم دوست خواهم داشت
بعضی اوقات بود که مغزم از قلبم می پرسید مگر او را چقدر دوست داری؟
خیلی چرت زدم تا توانستم یک جواب بهتری پیدا کنم و مخاطب به محبوبم چنین نوشتم:
و تو می توانستی به چشمانم نگاه کنی، و گلویم را با چاقوی تیزی ببُری،
و من می توانستم در آخرین نفس از تو بخاطر خونی شدن دستانت معذرت بخواهم.
راوی: ماهرو کاغذ را بالای کاغذ های دیگر گذاشت و از اطاق کاری اش بیرون شد و راه اطاق خودش را در پیش گرفت، الماری لباس هایش را باز کرد و یک سر پطلونی سیاه با بالا پوش قهوه ی رنگ که تا زیر زانویش می آمد انتخاب کرد، پطلون سیاه و چادر سیاه اش را هم برداشت و لباسها را برتن کرد.
بدون این که کلید موترش را بردارد یا هم موبایلش را از خانه بیرون شد و به خانواده اش فقط همین قدر گفت که به منطقه میرود.
ماهرو کتابی به اسم دل داده گی در دست داشت و به آن کتاب نگاه می کرد، آن کتاب حال او را بهتر توصیف میکرد، او با قدم های بی جان و آهسته در کوچه و سرک قدم برمیداشت و بدون این که به عابرین نگاهی کند راه خودش را میرفت.
او همانطور میرفت و میرفت تا که سرو صدایی به گوشش رسید ولی دیگر هیچ چیزی برایش مهم نبود و به همین دلیل به راه رفتنش ادامه داد که ناگهان در تخته ی پشت اش درد شدیدی را احساس کرد و روی کتابی که در دست داشت اثری از خون دیده میشد.
ماهرو دست به قفسه ی سینه اش گذاشت و دست سردش با مایعی گرم شد، نگاه کرد خون بود، اصلاً نفهمید چی بود، چی شد؟
ماهرو نقش زمین شد و لحظه ی نکشیده بود که صدا های گنگ به گوشش میرسید، آن کت قهوه ی اش با خون گرمش رنگین شد و بی جان روی سرک افتاده بود، و تا هنوز در منطقه بود، اشک هایش بی اختیار روان شدن نمی دانست چرا؟
او نه دردی را حس میکرد نه فردی را دید که به او شلیک کرده، چشمان آهویی اش آهسته آهسته بسته شد، کتابش چند قدم آن طرف تر افتاده بود هر ورقِ از آن با خون ماهرو رنگین شده بود،
امبولانس آمد و ماهرو را به شفاخانه انتقال دادن وقتی به شفاخانه رسید عاجل اطاق عملیات آماده شد و ماهرو رفت زیر تیغ پنس داکتران، ماهرو خون ضایع کرده بود و نیاز به خون داشت، و پسران منطقه هر کدام آنها که خونش با ماهرو مطابقت داشت به ماهرو خون دادن، او ساعت ها با مرگ دست و پنجه نرم می کرد.
وقتی که خانواده اش باخبر شدن که ماهرو تیر خورده مادرش از حال رفت، پدرش که در ظرف چند دقیقه فشارش بلند رفت، و فقط اسما و سما بودن که گریه می کردن و کوشش داشتن حال پدر و مادر را خوب بسازن،
شب بود که همه آنها رفتن شفاخانه و آنجا فهمیدن که وضعیت دختر شان اصلاً خوب نیست و این وضعیت تا دم های صبح ادامه داشت، داکتر ها بارها به ماهرو شوک دادن ولی او تمام کرده بود نفسش بند شده بود.
او خیلی آرام بود و برعکس بقیه روز ها که با مغز و قلبش در کلنجار بود، امروز هر دوی آنها صلح کرده بودن و آرام بودن.
ماهرو با دستان لرزانش در لپ تاپ تایپ میکرد و اوراق و دوسیه های قرار دادی شرکت را آماده میساخت،
بعد از خیلی کار کردن ماهرو سرش را از لپ تاپ بلند کرد و به چهار طرفش نگاه کرد، از جایش بلند شد و به بدنش کشی قوسی داد، بعد با قدم های آرام رفت طرف پنجره ی اطاق و از عقب آن به باغچه و بعد به آسمانِ که رنگ خاکستری به خود گرفته بود نگاه کرد
پنجره را باز کرد و هوایی سرد و خشک خزانی وارد اطاق شد، نفس عمیقی گرفت و دست اش را روی قلبش گذاشت که آرام و بی صدا تر از بقیه اوقات می تپید.
بعد از چند نفس عمیق پنجره را بست و دوباره رفت و پشت میزش نشست، بازم یک کاغذ سفید برداشت و شروع کرد به نوشتن، این بار بدون این که مغزش شروع کند به هیاهو بدون این که قلبش شروع کند به سوختن از یار بی وفا و سنگ مانندش نوشت
دو هفته بعد خزان هم تمام میشود و فصل جدید شروع میشود، و بعد آن باز هم فصل جدید دیگری آغاز میشود.
هیچ حسی ندارم احساس میکنم یخ زده ام احساس میکنم قلبم می ایستد، نفس هایم سبک شده.
بهار سال بعد ۳ سال و ۲ ماه و ۷ روز میشه که تورا به دست نیاوردم، واقعاً چرا؟
میدانی! بعضی اوقات به لباس هایم، به سال، به ماه، به هفته، به روز، و به دقیقه و ثانیه ها فکر میکنم.
با خودم میگم: یعنی تو با کدام لباست، در کدام سال، در کدام ماه، در کدام روزی از هفته، در چگونه از روزی، در کدام ساعت و زمان، این دنیا را وداع میگویی و میروی.
این سوالی شده در ذهنم که در همین آواخر ذهنم را مشغول کرده.
نگار عزیزم من تورا خیلی خیلی آرزو کردم ولی قسمی که معلوم میشه تو برآورده نمیشی جانِ من، از دار دنیا از خداوند خواستم اگر قرار باشد کسی همسفر زندگیم شود دوست دارم بنده ات باشد که محبوب قلبم است، ولی احساس میکنم نمیشه.
خوب خیر باشد حالا تنها آرزوی که بر دل دارم اول خوشحالی توست، بعد مرگ خودم.
و این را بدان که من تورا تا آخرین دقیقه ی عمرم دوست خواهم داشت
بعضی اوقات بود که مغزم از قلبم می پرسید مگر او را چقدر دوست داری؟
خیلی چرت زدم تا توانستم یک جواب بهتری پیدا کنم و مخاطب به محبوبم چنین نوشتم:
و تو می توانستی به چشمانم نگاه کنی، و گلویم را با چاقوی تیزی ببُری،
و من می توانستم در آخرین نفس از تو بخاطر خونی شدن دستانت معذرت بخواهم.
راوی: ماهرو کاغذ را بالای کاغذ های دیگر گذاشت و از اطاق کاری اش بیرون شد و راه اطاق خودش را در پیش گرفت، الماری لباس هایش را باز کرد و یک سر پطلونی سیاه با بالا پوش قهوه ی رنگ که تا زیر زانویش می آمد انتخاب کرد، پطلون سیاه و چادر سیاه اش را هم برداشت و لباسها را برتن کرد.
بدون این که کلید موترش را بردارد یا هم موبایلش را از خانه بیرون شد و به خانواده اش فقط همین قدر گفت که به منطقه میرود.
ماهرو کتابی به اسم دل داده گی در دست داشت و به آن کتاب نگاه می کرد، آن کتاب حال او را بهتر توصیف میکرد، او با قدم های بی جان و آهسته در کوچه و سرک قدم برمیداشت و بدون این که به عابرین نگاهی کند راه خودش را میرفت.
او همانطور میرفت و میرفت تا که سرو صدایی به گوشش رسید ولی دیگر هیچ چیزی برایش مهم نبود و به همین دلیل به راه رفتنش ادامه داد که ناگهان در تخته ی پشت اش درد شدیدی را احساس کرد و روی کتابی که در دست داشت اثری از خون دیده میشد.
ماهرو دست به قفسه ی سینه اش گذاشت و دست سردش با مایعی گرم شد، نگاه کرد خون بود، اصلاً نفهمید چی بود، چی شد؟
ماهرو نقش زمین شد و لحظه ی نکشیده بود که صدا های گنگ به گوشش میرسید، آن کت قهوه ی اش با خون گرمش رنگین شد و بی جان روی سرک افتاده بود، و تا هنوز در منطقه بود، اشک هایش بی اختیار روان شدن نمی دانست چرا؟
او نه دردی را حس میکرد نه فردی را دید که به او شلیک کرده، چشمان آهویی اش آهسته آهسته بسته شد، کتابش چند قدم آن طرف تر افتاده بود هر ورقِ از آن با خون ماهرو رنگین شده بود،
امبولانس آمد و ماهرو را به شفاخانه انتقال دادن وقتی به شفاخانه رسید عاجل اطاق عملیات آماده شد و ماهرو رفت زیر تیغ پنس داکتران، ماهرو خون ضایع کرده بود و نیاز به خون داشت، و پسران منطقه هر کدام آنها که خونش با ماهرو مطابقت داشت به ماهرو خون دادن، او ساعت ها با مرگ دست و پنجه نرم می کرد.
وقتی که خانواده اش باخبر شدن که ماهرو تیر خورده مادرش از حال رفت، پدرش که در ظرف چند دقیقه فشارش بلند رفت، و فقط اسما و سما بودن که گریه می کردن و کوشش داشتن حال پدر و مادر را خوب بسازن،
شب بود که همه آنها رفتن شفاخانه و آنجا فهمیدن که وضعیت دختر شان اصلاً خوب نیست و این وضعیت تا دم های صبح ادامه داشت، داکتر ها بارها به ماهرو شوک دادن ولی او تمام کرده بود نفسش بند شده بود.