اقیانوس حلش میکنه ، خورشید مهرشو میگیره ، همه جا آروم تاریک میشه و موج ها اونقدر محکم به تنش میخورن که کبود میشه.
جون تو تنِ سردش نیست.
ولی یادشه ، همه اش خودش بود.
اونقدر وزنه هایِ پاهاش رو سنگین کرده بود که حالا میون این آشفتگی ، گریه هاش فرقی با آب دریا نداشت.
تنها و شکسته ، نفساش شدن اکسیژن آب.
تا آخرین نقطه تنهایی رو لمس کرد
جون تو تنِ سردش نیست.
ولی یادشه ، همه اش خودش بود.
اونقدر وزنه هایِ پاهاش رو سنگین کرده بود که حالا میون این آشفتگی ، گریه هاش فرقی با آب دریا نداشت.
تنها و شکسته ، نفساش شدن اکسیژن آب.
تا آخرین نقطه تنهایی رو لمس کرد