موقعی که دستم میره به قلم ، سیاهی رو میفهمم ، سفید رو میفهمم.
هیچ فرقی ندارن ، هر دوتاشون بی معنی میشن واسه کسی که دیگه قشنگی ای نمیبینهِ.
اصولا صدایِ یگانه اون پشت غمگین ترم میکنه ، دستام سریعتر میرن تا بنویسن و تایپ کنن.
و گاها دلم میخواد کاش هیچ بودم ، صورتم رو نمیدیدن ، اخلاقامو نمیشناختن ، قلمم رو . آرزو میکردم ای کاش ناشناخته بودم.
ترسناکه ،آدم ها منو میترسونن.
من از خودم میترسم. خیلی دورم از خونه ، از خودم.
هیچ فرقی ندارن ، هر دوتاشون بی معنی میشن واسه کسی که دیگه قشنگی ای نمیبینهِ.
اصولا صدایِ یگانه اون پشت غمگین ترم میکنه ، دستام سریعتر میرن تا بنویسن و تایپ کنن.
و گاها دلم میخواد کاش هیچ بودم ، صورتم رو نمیدیدن ، اخلاقامو نمیشناختن ، قلمم رو . آرزو میکردم ای کاش ناشناخته بودم.
ترسناکه ،آدم ها منو میترسونن.
من از خودم میترسم. خیلی دورم از خونه ، از خودم.