آووکادو🥑.

300

یا همه باهم، یا هیچکی

یهو یادم اومد تو انقد بدبختی که، حتی مسئولیت اشتباهتو قبول نکردی چه برسه به جبرانش بیبی و بعد به خودت اجازه دادی منو جاج کنی با دوستات؟
🥱😂!!

تا وقتی بچه ای و سنت کمه تو نرمال ترین ورژن خودتی، بزرگتر که میشی بهت میگن چه چیزایی نرماله و چه چیزایی نرمال نیست، بهت میگن چه آدمایی نرمالن و چه آدمایی نیستن، بهت میگن چیکار کنی و چطوری زندگی کنی.
بعد یه مدتی میفهمی یسری آدما موفقن و یسریا دیگه هم نیستن، توام میوفتی تو راهی که بهت میگن موفق شو، درآمد خوبی داشته باش،دوستای خوبی پیدا کن و یه زندگی واسه خودت بساز که تو اجتماع ما طبیعی باشه..
من توی این راه خیلی خودمو گم کردم.
همیشه سعی کردم شبیه بقیه باشم و کسی نفهمه باهاشون متفاوتم.
و یه روز نتونستم جواب این سوال که تو کی هستی؟ رو بدم.
چون خودم رو نمی‌شناختم.
مشکل اینجاست که انتخابام همه از روی نظر و عقیده دیگران بود و از خودم نپرسیدم که آیا این از نظر اجتماع عادیه؟
برای همیشه هرکی زندگی موفقتو از بیرون ببینه بهت میگه آفرین مایه افتخاری و تو تونستی خوشحالش کنی اما کسی که این وسط له میشه کسی نیست جز خودت!
چیزی که مارو از هم متفاوت می‌کنه، شخصیت ماست، کسی که درون ماست و آرزوهامون.
ولی وقتی اونارو خرد میکنیم که شبیه بقیه بشیم چونکه اجتماع اینو میخواد دیگه هیچ چیز خاصی ازمون نمیمونه.چند نفر از آدما هستند که تا وقتی زنده‌ان، زندگیشون هیچ معنایی نداره، ولی وقتی میمیرن همه یادشون میوفته که اون آدم چقدر باارزش بوده.این اتفاق ممکنه برای منو توام بیوفته.
اگر تو زندگیت به جایی برسی که دیگه بریدی، دیگه نمیخوای تو جامعه باشی و دیگه نمیخوای از تمام قوانینش پیروی کنی. دیگه هیچی ارزش نداره وقتی میاد فقط میرسه به زندگیت و دیگه نه پول برات مهمه نه دوستات مهمن و نه آدمای دورت و همه چی بی ارزش میشه.
بعد به این نتیجه می‌رسی چقدر چیزایی که براشون ارزش قائل بودی پوچ و هیچ شدن و شروع می‌کنی به جاج کردن خودت.
مردم فقط میگن ساپورتت میکنن، ولی بیشتر آدما با چیزی درگیرن که تو نمیتونی بفهمی چون با چشم نمیبینی..چرا یچی که با چشم میبینی برات طبیعیه ولی یچی که نمیتونی ببینی رو انقدر زیر سوال میبری؟
واقعیت اینه ما مردم رو با بیماری های روانی قبول نداریم و فقط داریم تظاهر میکنیم، می‌خوایم قبول کنیم ولی نمی‌تونیم..
چرا؟چون تازگیا جامعه میگه تظاهر کن که اوکیه.
هیچوقت نمیایم به یه آدمی که یه چشمش رو از دست داده بگیم سعی کردی؟ چرا؟ یا به یکی که یه دست و یه پاش رو از دست داده بگیم بلند شو راه برو و خودت کاراتو انجام بده..
ولی در مورد بیماری های روحی و روانی توام گاهی اوقات دپرس و ناراحتی؟
بیخیال!
برنامه ها و کاراشون رو کنسل میکنی چون نمیتونی از تختت بلند بشی دیگه اوکی نیستن.
وقتی از چهارچوب هایی که برای خودشون و رفتارهایی که نرمال میدونن عبور کنی دیگه هیچی اوکی نیست.
آدما میگن نگو بیماری روانیت تورو تشکیل میده، اون قسمتی از توئه کسی که هستی نیست.من هرروز درگیرم،هرروز به این فکر میکنم که چقدر از این قسمت خودم متنفرم، چقدر این قسمت باعث میشه کارهایی که تو زندگیمه نتونم انجام بدم.این قسمتی از من نیست. به یه جایی رسیدم که باید قبول میکردم که هی من متفاوتم ولی دارم سعی میکنم زندگیم شبیه بقیه باشه فقط بخاطر اینکه طبیعی بنظر بیام.
این دوره ها تموم نمیشه همینطوری می‌چرخه تا روز آخر زندگیت و به این فکر می‌کنی که خسته شدم، به این فکر می‌کنی که چقدر از زندگیت مونده و هنوز سنی نداری...
همه داریم سعی میکنیم بهتر باشیم و درست زندگی کنیم..
لطفاً با خود واقعیتون کنار بیاید و مهربون باشید.

ازچهره‌ی طبیعت افسون کار
بر بسته‌ام دو چشم پر از غم را
تا ننگرد نگاه تب آلودم
این جلوه‌های حسرت و ماتم را
‌
پاییز، ای مسافر خاک آلوده
در دامنت چه چیز نهان داری
جزٕ برگ‌های مرده و خشکیده
دیگر چه ثروتی به جهان داری
‌‌
جز غم چه میدهد به دل شاعر
سنگین غروب تیره و خاموشت؟
جز سردی و ملال چه می‌بخشد
بر جان دردمند من آغوشت؟
‌
در دامن سکوت غم‌افزایت
اندوه خفته می‌دهد آزارم
آن آرزوی گمشده می‌رقصد
در پرده‌های مبهم پندارم
‌
پاییز، ای سرود خیال‌انگیز
پاییز، ای ترانه‌ی محنت‌بار
پاییز، ای تبسم افسرده
بر چهره‌ای طبیعت افسون کار
-پاییز/فروغ‌فرخزاد

تو را افسون چشمانم ز ره برده‌ست و میدانم
چرا بیهوده میگویی، دل چون آهنی دارم
نمیدانی، نمیدانی، که من جزٕ چشم افسونگر
در این جام لبانم، باده‌ی مردافکنی دارم
‌
چرا بیهوده میکوشی که بگریزی ز آغوشم
از این سوزنده‌تر هرگز نخواهی یافت آغوشی
نمیترسی، نمیترسی، نمیترسی که بنویسند نامت را
به سنگ تیره‌ی گوری، شب غمناک خاموشی
‌‌
بیا دنیا نمی‌ارزد به این پرهیز و این دوری
فدای لحظه‌ای شادی کن این رویای هستی را
لبت را بر لبم بگذار کز این ساغر پر می
چنان مستت کنم تا خود بدانی قدر مستی را
‌
تو را افسون چشمانم ز ره برده است و میدانم
که سر تا پا به سوز خواهشی بیمار میسوزی
دروغ است این اگر، پس آن دو چشم راز گویت را
چرا هر لحظه بر چشم من دیوانه میدوزی
-دعوت/فروغ‌فرخزاد