👇👇👇
در پژوهشی که توسط محققان دانشگاه Texas A&M و در مجله PNAS منتشر شده است، نوعی نانوذره گلمانند با نام Nanoflower بهعنوان روشی غیرژنتیکی برای تقویت عملکرد سلولهای بنیادی معرفی شده است. این نانوذرات موجب افزایش چشمگیر میتوکندریزایی در سلولهای بنیادی شده و امکان انتقال میتوکندریهای اضافی به سلولهای پیر و آسیبدیده را فراهم میکنند.
کاهش عملکرد میتوکندری، ویژگی مشترک فرایند پیری و طیف وسیعی از بیماریهای تخریبی از جمله آلزایمر، پارکینسون و بیماریهای قلبی است. در این مطالعه، نانوذرات ساختهشده از ترکیب Molybdenum Disulfide (MoS₂) با جذب گونههای فعال اکسیژن، استرس اکسیداتیو را کاهش داده و مسیرهای مولکولی مرتبط با میتوکندریزایی را در سلولهای بنیادی فعال کردند.
سلولهای بنیادی در حضور این نانوفلاورها تقریباً دو برابر بیشتر میتوکندری تولید کردند و سپس این میتوکندریهای افزوده را به سلولهای پیر منتقل نمودند. سلولهای دریافتکننده، توان انرژیزایی خود را بازیافتند، فعالیت عملکردی را از سر گرفتند و مقاومت بیشتری در برابر عوامل سمی، از جمله داروهای ضدسرطان، نشان دادند.
این فناوری بدون نیاز به دارو یا دستکاری ژنتیکی عمل کرده و از ظرفیتهای طبیعی سلولها بهره میگیرد. چنین رویکردی میتواند راهگشای درمانهای نوین در پزشکی بازساختی، بیماریهای تخریبی و تکنولوژیهای ضدپیری در سطح سلولی باشد.
در پژوهشی که توسط محققان دانشگاه Texas A&M و در مجله PNAS منتشر شده است، نوعی نانوذره گلمانند با نام Nanoflower بهعنوان روشی غیرژنتیکی برای تقویت عملکرد سلولهای بنیادی معرفی شده است. این نانوذرات موجب افزایش چشمگیر میتوکندریزایی در سلولهای بنیادی شده و امکان انتقال میتوکندریهای اضافی به سلولهای پیر و آسیبدیده را فراهم میکنند.
کاهش عملکرد میتوکندری، ویژگی مشترک فرایند پیری و طیف وسیعی از بیماریهای تخریبی از جمله آلزایمر، پارکینسون و بیماریهای قلبی است. در این مطالعه، نانوذرات ساختهشده از ترکیب Molybdenum Disulfide (MoS₂) با جذب گونههای فعال اکسیژن، استرس اکسیداتیو را کاهش داده و مسیرهای مولکولی مرتبط با میتوکندریزایی را در سلولهای بنیادی فعال کردند.
سلولهای بنیادی در حضور این نانوفلاورها تقریباً دو برابر بیشتر میتوکندری تولید کردند و سپس این میتوکندریهای افزوده را به سلولهای پیر منتقل نمودند. سلولهای دریافتکننده، توان انرژیزایی خود را بازیافتند، فعالیت عملکردی را از سر گرفتند و مقاومت بیشتری در برابر عوامل سمی، از جمله داروهای ضدسرطان، نشان دادند.
این فناوری بدون نیاز به دارو یا دستکاری ژنتیکی عمل کرده و از ظرفیتهای طبیعی سلولها بهره میگیرد. چنین رویکردی میتواند راهگشای درمانهای نوین در پزشکی بازساختی، بیماریهای تخریبی و تکنولوژیهای ضدپیری در سطح سلولی باشد.