👇👇👇
در بسیاری از انواع سرطان، مجموعهای از سلولها وجود دارند که ویژگیهای سلولهای بنیادی طبیعی را حفظ کردهاند؛ به اینها سلولهای بنیادی سرطانی (Cancer Stem Cells – CSCs) گفته میشود.
این CSCها معمولاً توان خودنوزایی طولانیمدت و تمایز به انواع سلولهای توموری را دارند و نقش مهمی در شروع تومور، رشد آن و ایجاد ناهمگنی داخلتومور ایفا میکنند.
از نظر مولکولی، معمولا فعالیت بیش از حد مسیرهایی مانند Wnt، Notch و Hedgehog و همچنین اختلال در تنظیم چرخه سلولی و مرگ برنامهریزیشده میتواند باعث شود CSCها در بسیاری از موارد نسبت به سلولهای توموری معمولی مقاومت بیشتری به شیمیدرمانی و پرتودرمانی نشان دهند. این مقاومت معمولاً چندعاملی است و شامل ترمیم DNA قویتر، فعالیت بالای پمپهای دارویی مانند ABC transporters و گاهی نرخ تقسیم پایینتر میشود.
ویژگیهای فوق عمدتا باعث میشوند CSCها پس از درمان باقی بمانند و با تکثیر دوباره، زمینه را برای عود و پیشرفت مجدد سرطان فراهم کنند. با توجه به این موضوع، در سالهای اخیر یکی از اهداف مهم درمانی، مهار اختصاصی CSCها یا وادار کردن آنها به تمایز بوده است، تا ریشهٔ تومور در حد امکان کاهش یابد.
در بسیاری از انواع سرطان، مجموعهای از سلولها وجود دارند که ویژگیهای سلولهای بنیادی طبیعی را حفظ کردهاند؛ به اینها سلولهای بنیادی سرطانی (Cancer Stem Cells – CSCs) گفته میشود.
این CSCها معمولاً توان خودنوزایی طولانیمدت و تمایز به انواع سلولهای توموری را دارند و نقش مهمی در شروع تومور، رشد آن و ایجاد ناهمگنی داخلتومور ایفا میکنند.
از نظر مولکولی، معمولا فعالیت بیش از حد مسیرهایی مانند Wnt، Notch و Hedgehog و همچنین اختلال در تنظیم چرخه سلولی و مرگ برنامهریزیشده میتواند باعث شود CSCها در بسیاری از موارد نسبت به سلولهای توموری معمولی مقاومت بیشتری به شیمیدرمانی و پرتودرمانی نشان دهند. این مقاومت معمولاً چندعاملی است و شامل ترمیم DNA قویتر، فعالیت بالای پمپهای دارویی مانند ABC transporters و گاهی نرخ تقسیم پایینتر میشود.
ویژگیهای فوق عمدتا باعث میشوند CSCها پس از درمان باقی بمانند و با تکثیر دوباره، زمینه را برای عود و پیشرفت مجدد سرطان فراهم کنند. با توجه به این موضوع، در سالهای اخیر یکی از اهداف مهم درمانی، مهار اختصاصی CSCها یا وادار کردن آنها به تمایز بوده است، تا ریشهٔ تومور در حد امکان کاهش یابد.