مدت هاست که این احساساتِ پوچ مرا به سُخره ی خود گرفته اند .
مدت هاست که دیگر توانی را در جسم فانی خویش احساس نمیکنم .
مدت هاست که این احساساتِ نامشخص مرا همانند عروسکِ خیمه شب بازی خود به بازی گرفته اند و روح مرا در آغوش بی کران شب رها کرده اند؛
احساساتی بی پایان در قفسه ی شکسته ی سینه ام؛
احساساتی زیبا همانند خون بر روی برف و احساساتی زجر اور همانند شکستن تمامی استخوان های این جسم فانی؛
احساساتی زیبا همانند گذر باد بر روی قبر های پوسیده ی قبرستان.
این احساسات همانند آتش در وجودم شعله ور است، و راه خاموشی آن چیزی جز مرگ نمیباشد.
چه کسی میداند؟ شاید یک روز این احساسات مرا در تاریکی بی کران شب رها کنند و مرا به آغوش ستاره های بی پایان شب بسپارند.
مدت هاست که دیگر توانی را در جسم فانی خویش احساس نمیکنم .
مدت هاست که این احساساتِ نامشخص مرا همانند عروسکِ خیمه شب بازی خود به بازی گرفته اند و روح مرا در آغوش بی کران شب رها کرده اند؛
احساساتی بی پایان در قفسه ی شکسته ی سینه ام؛
احساساتی زیبا همانند خون بر روی برف و احساساتی زجر اور همانند شکستن تمامی استخوان های این جسم فانی؛
احساساتی زیبا همانند گذر باد بر روی قبر های پوسیده ی قبرستان.
این احساسات همانند آتش در وجودم شعله ور است، و راه خاموشی آن چیزی جز مرگ نمیباشد.
چه کسی میداند؟ شاید یک روز این احساسات مرا در تاریکی بی کران شب رها کنند و مرا به آغوش ستاره های بی پایان شب بسپارند.