ماجرای عشق پنهانی و جاودانه غلامحسین ساعدی به طاهره کوزه گرانی
غلامحسین ساعدی پزشک و نویسنده مشهور ایرانی اهل تبریز است ؛ او متولد سال ۱۳۱۴ است . در جوانی درگیر عشقی شور انگیز و پنهانی به دختر تبریزی به نام طاهره کوزه گرانی شد .
سال ها کسی از این عشق خبر نداشت ، حتی دوستان نزدیک ساعدی .
تا اینکه چند سال پس از مرگ طاهره کوزه گرانی ، خواهرزاده او نامه هایی که ساعدی به خاله اش نوشته بود ، را در قالب کتابی به نام طاهره طاهره عزیزم منتشر کرد.
این نامه ها را ساعدی در یک فاصله ی زمانی ۱۳ ساله نوشته بود .
محتوای نامه ها نشان میدهد این عشق ریشه عمیقی داشته و از نوجوانی آنها آغاز شده است ؛ علل بی ثمری عشق ساعدی و طاهره ، تفاوت موجود میان خانواده مرفه و طرفدار استبداد کوزه گرانی و خانواده متوسط و طرفدار مشروطه ساعدی بوده است .
پس از انقلاب ساعدی از طاهره در مکالمه ای تلفنی خداحافظی میکند ، و از کشور خارج میشود، ساعدی از ایران رفت و پس از مدتی در پاریس با بدری لنکرانی ازدواج کرد.
از احوال تلخ طاهره پس از شنیدن خبر این وصلت چیزی نمیدانیم . ساعدی دو آذر سال ۶۴ در سن ۵۰ سالگی درگذشت.
خواهرزاده طاهره از واکنش او به مرگ ساعدی اینگونه گفت: برای ساعدی مجلس ترحیم گرفته بودند ، خاله ام با اظطراب از سرکار به خانه آمد و اعلامیه ساعدی در دستش بود و احساس کسی را داشت که عزیزش را از دست داده .
طاهره در زمان حیاتش اجازه انتشار نامه ها را نداد و تاکید کرده بود : تا وقتی زنده هستم آن ها را به کسی نشان ندهید، ولی پس از مرگم هر کاری که دوست داشتید بکنید .
طاهره هم مانند معشوق در ماه آذر از دنیا رفت ، ۱۹ سال پس از مرگ ساعدی؛
او تا پایان عمرش ازدواج نکرد.
در نهایت روی سنگ قبر طاهره در گورستان بقائیه تبریز نوشتند :
آرام جای کسی که میان استخوان های گوهر مراد آواز میخواند.
گوهر مراد نام مستعار ساعدی بود.
برخی از نامه های ساعدی به طاهره:
《گذشت روزگاران اگر همه چیز را کهنه و فرسوده میسازد بر آنچه که بین من و توست، سایهی پوسیدگی و مرگ نینداخته است. همه چیز بین من و تو جوان و سالم و شکوهمند است》
《باور کن اگر بمیرم ، استخوان هایم ، خاکسترم ، جسدم و کفنم تو را دوست خواهند داشت 》
غلامحسین ساعدی پزشک و نویسنده مشهور ایرانی اهل تبریز است ؛ او متولد سال ۱۳۱۴ است . در جوانی درگیر عشقی شور انگیز و پنهانی به دختر تبریزی به نام طاهره کوزه گرانی شد .
سال ها کسی از این عشق خبر نداشت ، حتی دوستان نزدیک ساعدی .
تا اینکه چند سال پس از مرگ طاهره کوزه گرانی ، خواهرزاده او نامه هایی که ساعدی به خاله اش نوشته بود ، را در قالب کتابی به نام طاهره طاهره عزیزم منتشر کرد.
این نامه ها را ساعدی در یک فاصله ی زمانی ۱۳ ساله نوشته بود .
محتوای نامه ها نشان میدهد این عشق ریشه عمیقی داشته و از نوجوانی آنها آغاز شده است ؛ علل بی ثمری عشق ساعدی و طاهره ، تفاوت موجود میان خانواده مرفه و طرفدار استبداد کوزه گرانی و خانواده متوسط و طرفدار مشروطه ساعدی بوده است .
پس از انقلاب ساعدی از طاهره در مکالمه ای تلفنی خداحافظی میکند ، و از کشور خارج میشود، ساعدی از ایران رفت و پس از مدتی در پاریس با بدری لنکرانی ازدواج کرد.
از احوال تلخ طاهره پس از شنیدن خبر این وصلت چیزی نمیدانیم . ساعدی دو آذر سال ۶۴ در سن ۵۰ سالگی درگذشت.
خواهرزاده طاهره از واکنش او به مرگ ساعدی اینگونه گفت: برای ساعدی مجلس ترحیم گرفته بودند ، خاله ام با اظطراب از سرکار به خانه آمد و اعلامیه ساعدی در دستش بود و احساس کسی را داشت که عزیزش را از دست داده .
طاهره در زمان حیاتش اجازه انتشار نامه ها را نداد و تاکید کرده بود : تا وقتی زنده هستم آن ها را به کسی نشان ندهید، ولی پس از مرگم هر کاری که دوست داشتید بکنید .
طاهره هم مانند معشوق در ماه آذر از دنیا رفت ، ۱۹ سال پس از مرگ ساعدی؛
او تا پایان عمرش ازدواج نکرد.
در نهایت روی سنگ قبر طاهره در گورستان بقائیه تبریز نوشتند :
آرام جای کسی که میان استخوان های گوهر مراد آواز میخواند.
گوهر مراد نام مستعار ساعدی بود.
برخی از نامه های ساعدی به طاهره:
《گذشت روزگاران اگر همه چیز را کهنه و فرسوده میسازد بر آنچه که بین من و توست، سایهی پوسیدگی و مرگ نینداخته است. همه چیز بین من و تو جوان و سالم و شکوهمند است》
《باور کن اگر بمیرم ، استخوان هایم ، خاکسترم ، جسدم و کفنم تو را دوست خواهند داشت 》