جوانان و تاریخ
جوان ایرانی اگر یک حداقل آگاهی از سرزمین خود نداشته باشد ، چگونه بداند که در کجا زندگی میکند؟ در این صورت برای او چه فرق خواهد کرد نپالی باشد یا آرژانتینی یا مراکشی یا ایرانی؟ اشکالی ندارد که کسی بگوید من میخواهم شهروند جهانی باشم ، ولی برای جهانی بودن هم باید فرهنگ جهانی داشت ، و کسی که از فرهنگ دیار اصلی خود بی بهره ماند ، به کسب هیچ فرهنگی دست نخواهد یافت .
چنین کسی در کشور خود و در جهان هردو، غریبه خواهد بود . او ممکن است متخصص در رشته ای بشود و کاری هم انجام دهد ، ولی از اجتماع منزوی خواهد بود ، و از آنچه پیوستگی ملی خوانده میشود ، بریده خواهد ماند. پیوستگی ملی یعنی پای بندی به وجوه مشترک و احساس هم سرنوشت بودن با دیگران ، که این مایه پشتگرمی و آرام خاطر میشود ، و پیشرفت کشور نیر در گرو آن است .
همه میدانند که جوان ایرانی از لحاظ آگاهی تاریخی و مایه فرهنگی لنگی هایی دارد .
در میان آنان ، آنها که تحرک و کنجکاوی بیشتر داشته باشند ، به سوی تمدن غرب گراییده میشوند ، بخصوص آمریکا ، که در این سال ها آن را تهاجم فرهنگی خوانده اند .
ولی ما پیش از آنکه دیگران را در این باره مقصر بشناسیم ، باید ببینیم که خودمان چه کرده ایم . در راه دادن به فرهنگ بیگانه مقصر اول خود ماییم . وقتی جوانان خود را در خلا فرهنگی نگاه میداریم ، یا آنچه به آنان می آموزیم ، مطابقت با اقتضای زمان ندارد ، آنان ناگزیر نیاز فرهنگی خود را جای دیگر اقناع میکنند .
ما درباره فوتبال و ورزش صفحات روزنامه ها و اوقات رسانه ها را پر میکنیم ؛ همینگونه تا حدی درباره فیلم و شعر نو ، ولی آنچه در سایه می ماند ، شخصیت ایرانی و آینده کشور است .
با این تنوع رشته ها و تعدد دانشگاه ها ، هر ساله عده ای از دانشگاه ها بیرون می آیند ، و فرض بر آن است که دارای تخصص شده اند ، ولی هیچ تخصصی نمیتواند برای کشور بارآور باشد ، مگر آنکه صاحب آن به جامعه خود احساس دلبستگی بکند ، و این دلبستگی به دست نمی آید مگر آنکه کشور خود را بشناسد و به آن اعتقاد ورزد .
این کافی نیست که ما بگوییم《تو را ای کهن بوم و بر دوست دارم》وطن خواهی باید مبتنی بر شناخت و همراه با احساس مسئولیت باشد . بر حسن ها و عیب هایش وقوف حاصل شود.
ما نباید انتظار داشته باشیم که جوانان ما بدون آگاهی از گذشته خود و فرهنگ خود ، بتوانند فرد کارآمدی بشوند . ارزش انسانی در درجه اول به انسانیت است . تخصص و علم بعد می آیند.
کتاب دیروز امروز فردا
محمد علی اسلامی ندوشن
جوان ایرانی اگر یک حداقل آگاهی از سرزمین خود نداشته باشد ، چگونه بداند که در کجا زندگی میکند؟ در این صورت برای او چه فرق خواهد کرد نپالی باشد یا آرژانتینی یا مراکشی یا ایرانی؟ اشکالی ندارد که کسی بگوید من میخواهم شهروند جهانی باشم ، ولی برای جهانی بودن هم باید فرهنگ جهانی داشت ، و کسی که از فرهنگ دیار اصلی خود بی بهره ماند ، به کسب هیچ فرهنگی دست نخواهد یافت .
چنین کسی در کشور خود و در جهان هردو، غریبه خواهد بود . او ممکن است متخصص در رشته ای بشود و کاری هم انجام دهد ، ولی از اجتماع منزوی خواهد بود ، و از آنچه پیوستگی ملی خوانده میشود ، بریده خواهد ماند. پیوستگی ملی یعنی پای بندی به وجوه مشترک و احساس هم سرنوشت بودن با دیگران ، که این مایه پشتگرمی و آرام خاطر میشود ، و پیشرفت کشور نیر در گرو آن است .
همه میدانند که جوان ایرانی از لحاظ آگاهی تاریخی و مایه فرهنگی لنگی هایی دارد .
در میان آنان ، آنها که تحرک و کنجکاوی بیشتر داشته باشند ، به سوی تمدن غرب گراییده میشوند ، بخصوص آمریکا ، که در این سال ها آن را تهاجم فرهنگی خوانده اند .
ولی ما پیش از آنکه دیگران را در این باره مقصر بشناسیم ، باید ببینیم که خودمان چه کرده ایم . در راه دادن به فرهنگ بیگانه مقصر اول خود ماییم . وقتی جوانان خود را در خلا فرهنگی نگاه میداریم ، یا آنچه به آنان می آموزیم ، مطابقت با اقتضای زمان ندارد ، آنان ناگزیر نیاز فرهنگی خود را جای دیگر اقناع میکنند .
ما درباره فوتبال و ورزش صفحات روزنامه ها و اوقات رسانه ها را پر میکنیم ؛ همینگونه تا حدی درباره فیلم و شعر نو ، ولی آنچه در سایه می ماند ، شخصیت ایرانی و آینده کشور است .
با این تنوع رشته ها و تعدد دانشگاه ها ، هر ساله عده ای از دانشگاه ها بیرون می آیند ، و فرض بر آن است که دارای تخصص شده اند ، ولی هیچ تخصصی نمیتواند برای کشور بارآور باشد ، مگر آنکه صاحب آن به جامعه خود احساس دلبستگی بکند ، و این دلبستگی به دست نمی آید مگر آنکه کشور خود را بشناسد و به آن اعتقاد ورزد .
این کافی نیست که ما بگوییم《تو را ای کهن بوم و بر دوست دارم》وطن خواهی باید مبتنی بر شناخت و همراه با احساس مسئولیت باشد . بر حسن ها و عیب هایش وقوف حاصل شود.
ما نباید انتظار داشته باشیم که جوانان ما بدون آگاهی از گذشته خود و فرهنگ خود ، بتوانند فرد کارآمدی بشوند . ارزش انسانی در درجه اول به انسانیت است . تخصص و علم بعد می آیند.
کتاب دیروز امروز فردا
محمد علی اسلامی ندوشن