ما زبانی داریم که زیباترین مدح هارا درباره عشق سروده ، ادبیات ما سرشار از عشق آسمانی و زمینی است اما نمیتوان گفت که عشق برای بشریت خوشبختی آورده یا بدبختی ، مثل این است که بگوییم آب برای بشریت خوشبختی آورده یا بدبختی . آب مایه حیات و برکت است ولی عده ای هم در آن غرق میشوند. اصولا عشق یک عارضه قوی است ، یک حالت تکان دهنده و لبریز کننده است . شخص را از وجود خود خارج و به وجود دیگری پیوند میدهد. نوعی تلاقی روح پدید می آورد.
در ادبیات ما عشق غالبا با سوختن و نابود شدن همراه است ؛ نمونه آن عشق پروانه است به شمع . اینگونه عشق هم نجات بخش شناخته شده و هم تباه کننده، هم شخص را خاکسار و ذلیل میکند ، هم او را به اوج اعتلا می رساند .
در ادبیات ما عشق غالبا با سوختن و نابود شدن همراه است ؛ نمونه آن عشق پروانه است به شمع . اینگونه عشق هم نجات بخش شناخته شده و هم تباه کننده، هم شخص را خاکسار و ذلیل میکند ، هم او را به اوج اعتلا می رساند .