باغ سبز🍃


Channel's geo and language: not specified, not specified
Category: not specified


درانتظار مسافر شهر خیالات سبک
Cabin 7's secret garden

Related channels

Channel's geo and language
not specified, not specified
Category
not specified
Statistics
Posts filter


هزاران بار سویت آمدم چون موج و برگشتم.
برای گفتن حرف دلم، جرات نمی‌کردم.

به جمع دردهایم درد عشق افزوده کی می‌شد،
اگر آن روز در چشمان تو دقت نمی‌کردم؟


چنان در گیرودار عشق افتادم که بی اغراق،
برای هیچ کار دیگری فرصت نمی‌کردم.

-محمد عزیزی


دل درنایی من، اینهمه بیهوده مگرد؛
خانۀ دوست همین جاست اگر بگذارند.

-محمود اکرامی‌فر


من تماشاى تو می‌كردم و غافل بودم،
که‌از تماشاى تو جمعى، به تماشاى منند.
گفته بودی که چرا محو تماشای منی؟
و چنان محو که یکدم مژه بر هم نزنی...
مژه برهم نزنم تا که ز دستم نرود،
ناز چشم تو بقدر مژه بر هم زدنی.


-هوشنگ ابتهاج


شرط عقل است که مردم بگریزند از تیر؛
من اگر تیر تو باشد، مژه بر هم نزنم.

-سعدی


دیرزمانی‌ست روی شاخۀ این بید
مرغی بنشسته کو به رنگ معماست.
نیست هم‌آهنگ او صدایی، رنگی.
چون من در این دیار، تنها، تنهاست.


گرچه درونش همیشه پر ز هیاهوست،
مانده بر این پرده لیک، صورت خاموش.
روزی اگر بشکند سکوت پر از حرف،
بام و در این سرای می‌رود از هوش.

راه فرو بسته گرچه مرغ به آوا،
قالب خاموش او صدایی گویاست.
می‌گذرد لحظه‌ها به چشمش بیدار،
پیکر او لیک، سایه‌_‌‌روشن رؤیاست.

رسته ز بالا و پست، بال و پر او.
زندگی دور مانده: موج سرابی.
سایه‌اش افسرده بر درازی دیوار.
پردۀ دیوار و سایه: پردۀ خوابی.

خیره نگاهش به طرح‌های خیالی.
آنچه در آن چشم‌هاست، نقش هوس نیست.

دارد خاموشی‌اش چو با من پیوند،
چشم نهانش به راه صحبت کس نیست.

ره به درون می‌برد حکایت این مرغ:
آنچه نیاید به دل، خیال فریب است.
دارد با شهرهای گمشده پیوند:
مرغ معما در این دیار غریب است.

-سهراب سپهری


صدا کن مرا.
صدای تو خوب است.
صدای تو سبزینه آن گیاه عجیبی است،
که در انتهای صمیمیت حزن می‌روید.


در ابعاد این عصر خاموش،
من از طعم تصنیف در متن ادراک یک کوچه تنهاترم.
بیا تا برایت بگویم چه اندازه تنهایی من بزرگ است.
و تنهایی من شبیخون حجم تو را پیش‌بینی نمی‌کرد.
و خاصیت عشق این است.


کسی نیست،
بیا زندگی را بدزدیم، آن وقت
میان دو دیدار قسمت کنیم.

بیا با هم از حالت سنگ چیزی بفهمیم.
بیا زودتر چیزها را ببینیم.

ببین، عقربک‌های فواره در صفحه ساعت حوض،
زمان را به گردی بدل می‌کنند.

بیا آب شو مثل یک واژه در سطر خاموشی‌ام.
بیا ذوب کن در کف دست من جرم نورانی عشق را.

مرا گرم کن؛
(و یک‌بار هم در بیابان کاشان هوا ابر شد
و باران تندی گرفت
و سردم شد، آن وقت در پشت یک سنگ،
اجاق شقایق مرا گرم کرد.)
در این کوچه‌هایی که تاریک هستند.

من از حاصل ضرب تردید و کبریت می‌ترسم.
من از سطح سیمانی قرن می‌ترسم.
بیا تا نترسم من از شهرهایی که خاک سیاشان چراگاه جرثقیل است.

مرا باز کن مثل یک در به روی هبوط گلابی در این عصر معراج پولاد.
مرا خواب کن زیر یک شاخه دور از شب اصطکاک فلزات.

اگر کاشف معدن صبح آمد، صدا کن مرا.
و من، در طلوع گل یاسی از پشت انگشت‌های تو، بیدار خواهم شد.
و آن وقت
حکایت کن از بمب‌هایی که من خواب بودم، و افتاد.
حکایت کن از گونه‌هایی که من خواب بودم، و تر شد.
بگو چند مرغابی از روی دریا پریدند.
در آن گیروداری که چرخ زره‌پوش از روی رویای کودک گذر داشت؛
قناری نخ زرد آواز خود را به پای چه احساس آسایشی بست؟

بگو در بنادر چه اجناس معصومی از راه وارد شد؟
چه علمی به موسیقی مثبت بوی باروت پی برد؟
چه ادراکی از طعم مجهول نان در مذاق رسالت تراوید؟

و آن وقت من، مثل ایمانی از تابش استوا گرم،
تو را در سرآغاز یک باغ خواهم نشانید.

-سهراب سپهری


بی تو خسته‌است ز جانم تن و جانم ز تنم
خسته‌ام من هم از این بار گرانی که منم.

چه کنم دل چو هوای تو کند شب همه شب
سر اگر بی تو به دیوار غریبی نزنم؟

-حسین منزوی


دلم ز حلقهٔ زلفش به جان خرید آشوب
چه سود دید ندانم که این تجارت کرد.

-حافظ


بهای وصل تو گر جان بود، خریدارم.
که جنس خوب، مبصّر، به هر چه دید، خرید.

-حافظ


چنان به دام عزیز تو بسته‌است دلم،
که خود نه پای گریزش بوَد نه میل گریز.

-حسین منزوی


تو خوب مطلقی، من خوب‌ها را با تو می‌سنجم
بدین سان بعد از این، خوبی عیاری تازه خواهد یافت.

-حسین منزوی


تلخ است روزگار، مگر با بهانه ای
پیدا کنیم دلخوشی کودکانه‌ای

ای عشق! سر بزن به دل سنگ من که گاه،
روید ز سنگ‌فرش خیابان جوانه‌ای.

گر چشم دوختم به تماشای این و آن
می‌خواستم که از تو بیابم نشانه‌ای.


هرجا که خیره می‌شوم انگار عکس توست؛
مارا کشانده‌ای به چه تاریک‌خانه‌ای.


از جور روزگار کسی بی‌نصیب نیست؛
دیوانه‌ای گرفته به کف تازیانه‌ای.

-فاضل نظری


به مردم چون پناه آوردم از تنهایی‌ام، دیدم
که از «تنها شدن» جانکاه‌تر «احساس تنهایی»‌ست.

-فاضل نظری


برای آرزو‌های محال خویش می‌گریم.
اگر اشکی نمانَد در خیال خویش می‌گریم.


شب دل‌کندنت می‌پرسم آیا باز می‌گردی؟
جوابت هرچه باشد، بر سوال خویش می‌گریم.

نمی‌دانم چرا، اما به قدری دوستت دارم،
که از بیچارگی گاهی به حال خویش می‌گریم.


اگر جنگیده بودم، دست‌کم حسرت نمی‌خوردم؛
ولی من بر شکست بی‌جدال خویش می‌گریم.


به گردم حلقه می‌بندند یاران و نمی‌دانند،
که من چون شمع هرشب بر زوال «خویش» می‌گریم.

نمی‌گریم برای عمر از کف رفته‌ام، اما
به حال آرزوهای محال خویش می‌گریم.

-فاضل نظری


یارب اندر دل آن خسرو شیرین انداز
که به رحمت گذری بر سر فرهاد کند.

-حافظ


در این خیال به سر شد زمان عمر و هنوز،
بلای زلف سیاهت به سر نمی‌آید.

-حافظ


صوفی ار باده به اندازه خورد نوشش باد.
ور نه اندیشۀ این کار فراموشش باد.

آن که یک جرعه می از دست تواند دادن؛
دست با شاهد مقصود در آغوشش باد.

پیر ما گفت خطا بر قلم صنع نرفت؛
آفرین بر نظر پاک خطاپوشش باد.

شاه ترکان سخن مدعیان می‌شنود؛
شرمی از مظلمه خون سیاووشش باد.

گر چه از کبر سخن با من درویش نگفت؛
جان فدای شکرین پستۀ خاموشش باد.


چشمم از آینه داران خط و خالش گشت.
لبم از بوسه ربایان بر و دوشش باد.

نرگس مست نوازش کن مردم دارش،
خون عاشق به قدح گر بخورد نوشش باد.


به غلامی تو مشهور جهان شد حافظ؛
حلقۀ بندگی زلف تو در گوشش باد.


-حافظ


بارانی و سری به کویرم نمی‌زنی،
آبی نمی‌خورد چشمم از سراب‌ها.

-بهروز آورزمان


ندای عشق تو دیشب در اندرون دادند؛
فضای سینۀ حافظ هنوز پر ز صداست.

-حافظ


سینه مالامال درد است، ای دریغا مرهمی.
دل ز تنهایی به جان آمد خدا را همدمی.


چشم آسایش که دارد از سپهر تیزرو،
ساقیا جامی به من ده تا بیاسایم دمی.

زیرکی را گفتم این احوال بین خندید و گفت:
صعب روزی بوالعجب کاری پریشان عالمی.

سوختم در چاه صبر از بهر آن شمع چگل،
شاه ترکان فارغ است از حال ما کو رستمی؟

در طریق عشقبازی امن و آسایش بلاست.
ریش باد آن دل که با درد تو خواهد مرهمی.

اهل کام و ناز را در کوی رندی راه نیست.
رهروی باید جهان سوزی نه خامی بی‌غمی.

آدمی در عالم خاکی نمی‌آید به دست؛
عالمی دیگر بباید ساخت و از نو آدمی.


خیز تا خاطر بدان ترک سمرقندی دهیم؛
کز نسیمش بوی جوی مولیان آید همی.

گریۀ حافظ چه سنجد پیش استغنای عشق،
کاندر این دریا نماید هفت دریا شبنمی.

-حافظ

20 last posts shown.

17

subscribers
Channel statistics