چند وقت پیش داشتم آلبومهای خونهی مامانبزرگم رو نگاه میکردم.
توی یکی از آلبومها چندتا از عکسهای بچگیم بود؛ عکسهایی که خودم حتی یادم نمیاومد وجود داشتن.
اولش با دیدنشون خندیدم.
به موهام نگاه کردم که حالت فر داشت، به چشمام که شیطنت ازشون میبارید، به خندههام که از ته دل بود و به قد و قوارهم که چقدر کوچیک بودم.
اما یه لحظه دلم خواست برگردم به همون دوران؛
دورانی که فقط بچگی بود و بازی، دورانی که دغدغهای وجود نداشت و فکر و خیال جاش رو به خنده و شادی داده بود.
دورانی که دنیا برام رنگیتر بود و زندگی زیباتر.
بیخبر از عالم و آدم، فقط دنبال عروسکهای رنگارنگ و وسایل مختلف بودم و از روی کنجکاوی هر چیزی رو امتحان میکردم.
دنیای بچهها خیلی زیباست...
کاش هیچوقت آرزو نکنن که زودتر بزرگ بشن.
توی یکی از آلبومها چندتا از عکسهای بچگیم بود؛ عکسهایی که خودم حتی یادم نمیاومد وجود داشتن.
اولش با دیدنشون خندیدم.
به موهام نگاه کردم که حالت فر داشت، به چشمام که شیطنت ازشون میبارید، به خندههام که از ته دل بود و به قد و قوارهم که چقدر کوچیک بودم.
اما یه لحظه دلم خواست برگردم به همون دوران؛
دورانی که فقط بچگی بود و بازی، دورانی که دغدغهای وجود نداشت و فکر و خیال جاش رو به خنده و شادی داده بود.
دورانی که دنیا برام رنگیتر بود و زندگی زیباتر.
بیخبر از عالم و آدم، فقط دنبال عروسکهای رنگارنگ و وسایل مختلف بودم و از روی کنجکاوی هر چیزی رو امتحان میکردم.
دنیای بچهها خیلی زیباست...
کاش هیچوقت آرزو نکنن که زودتر بزرگ بشن.