تو از اون آدما نیستی که از هر چیزی ناراحت بشی، هر چیزی رو به دل بگیری، به این راحتیا از یکی برنجی و خیلی زود قید رابطه با عزیزات رو بزنی؛ چون برات مهمه که حرف دل طرف مقابلت رو بفهمی، درکش کنی و بدون قضاوت کردنش بدونی منظورش از اون حرف یا رفتار چی بوده.
خیلی چیزا رو میبینی، خیلی چیزا رو میفهمی و حتی خیلی وقتا ازشون میگذری. مگه نه؟
اما وقتی یه چیزی واقعاً ناراحتت میکنه، یعنی قبلش هزار بار در برابرش سکوت کرده بودی، هزار بار از کنارش گذشته بودی و هزار بار بدون هیچ واکنشی بخشیده بودی. اون موقع دیگه ناراحتیت فقط برای همون یه اتفاق نیست؛ برای تمام چیزهاییِ که ساده از کنارشون رد شده بودی و چیزی نگفته بودی.
تو خیلی دیر میشکنی. خیلی دیر ناراحت میشی، خیلی دیر عصبانی میشی و خیلی دیر واکنش نشون میدی. اما وقتی بشکنی، دیگه اون آدم سابق نمیشی،خودِ عزیز من.
خیلی چیزا رو میبینی، خیلی چیزا رو میفهمی و حتی خیلی وقتا ازشون میگذری. مگه نه؟
اما وقتی یه چیزی واقعاً ناراحتت میکنه، یعنی قبلش هزار بار در برابرش سکوت کرده بودی، هزار بار از کنارش گذشته بودی و هزار بار بدون هیچ واکنشی بخشیده بودی. اون موقع دیگه ناراحتیت فقط برای همون یه اتفاق نیست؛ برای تمام چیزهاییِ که ساده از کنارشون رد شده بودی و چیزی نگفته بودی.
تو خیلی دیر میشکنی. خیلی دیر ناراحت میشی، خیلی دیر عصبانی میشی و خیلی دیر واکنش نشون میدی. اما وقتی بشکنی، دیگه اون آدم سابق نمیشی،خودِ عزیز من.