مرثیهای بر یک انتصاب
منتشره در شماره #نوزدهم نشریه بهمن (دانشگاه صنعتی نوشیروانی بابل)
میلاد شمالی
پس از انتخابات پر مناقشه 96 و صفبندی روشن جناح اقتدارگرا رو در روی حسن روحانی، بهنظر میرسید او در دولت دوم خود محافظهکاری را کنار گذاشته و بیش از پیش خواستِ رأیدهندهها را مورد توجه قرار دهد، اما با معرفی کابینه مشخص شد "مجلس نهم" بهانهای بود برای توجیه کابینهای امنیتی. رئیس جمهوری که بیشترین موضع را دربارهی حضور "نظامیها" در دولت داشت، "امنیتیترین" کابینه را به بهارستان معرفی کرد. اما در این میان عدم معرفی وزیر علوم باعث نگرانی بیشتر نسبت به کابینه دوازدهم شد. دانشگاهیان که بدون تردید بیشترین نقش را در پیروزی روحانی در انتخابات اخیر داشتند، کمترین سهم را در کابینهی وی دارا هستند، تا جایی که حتی در انتخاب وزیری که سکاندار مجموعه دانشگاه است کمترین اعتنایی به خواست آنها نشده است.
تمامی گزینههایی که تاکنون برای وزارت علوم مطرح گشتهاند، یا با تفکر رأیدهندهها همسو نیستند و یا کارنامهای ضعیف حتی در قامت ریاست یک دانشگاه را یدک میکشند که فعالین دانشجویی مجاب شدند در برابر هریک از آنها جداگانه موضعگیری کنند. اما شوربختانه ماحصل این جدل دولت و دانشگاهیان، سرپرستی ضیا هاشمی (معاون فرهنگی وزارت فرهادی) بود. فرهادی که وزارت او بیشباهت به مدیریت زاهدی و دانشجو نبود و در دورهی او انواع محدودیتها برای فعالین (که در دورهی فرجی دانا نفسی تازه کردند) اعمال شد و در کنار آن با تشدید روند پولیسازی دانشگاهها، خسارات ماتأخری به سیستم آموزش وارد گشت، بدون تردید ضعیفترین کارنامه را در بخش فرهنگی و حوزه تشکلها داراست. لذا انتخاب معاون فرهنگی وی بهعنوان سرپرست در خوشبینانهترین حالت بدان معنا بود که روحانی قصد تقلیل توقعات دانشگاهیان را داشت.
ضیا هاشمی در دوران معاونتش با بیتدبیری نه تنها چیزی عاید دانشجویان نکرد، بلکه با وعدههای بی سر و ته تحت عنوان "قول پیگیری" باعث عدم پیگیری دانشجویان از مجاری دیگر میشد. ایجاد اتحادیهها از مسیر قانونی و تأسیس انجمن اسلامی در دانشگاه نوشیروانی نمونههایی از این قضایا هستند. اما جالبتر آن که در دورهي وزارت خود از این رویه عدول ننمود و در اولین اقدام از دانشجویان ستارهدار دعوت کرد با مراجعه به این وزارتخانه به دانشگاه بازگردند! حال آنکه تحقیقات میدانی نشان داده در سال تحصیلی جاری میزان محرومین از تحصیل به یکی از بالاترین آمارهای خود بعد از انقلاب فرهنگی رسیده است.
در هرحال عدم مناسبت بین وزارت هاشمی و خواست دانشگاهیان بر کسی پوشیده نیست اما نکتهی مبهم، اصرار روحانی بر تغیییر رویه انتخاب وزیر علوم است. رئیس جمهوری که در چهار سال ابتدایی افرادی نظیر توفیقی، میلی منفرد، فرجی دانا، نجفی و دانش آشتیانی را برای صدارت این وزارتخانه مطرح نمود و در نهایت با شکست از آرایش مجلس نهم، فرهادی را بهعنوان پرچم سفید به بهارستان برد، اینبار منصور غلامی رئیس دانشگاه بوعلی همدان را برای تصدیگری این سمت معرفی کرد. حال آن که بر کسی پوشیده نیست کف مطالبات دانشجویان دانشگاه همدان در انتخابات اخیر تعویض ریاست این دانشگاه بود. همهی اینها در شرایطی است که مجلس دهم تغییر چهره محسوسی در راستای نزدیکی به دولت داشته است.
فشارها بر فعالین سیاسی، احکام انضباطی و فضای بسته تنها بخشی از کارنامهي این مدیر دانشگاهی است و واکنش تشکلهای سیاسی مستقل و غیرمستقل دانشگاه بوعلی همدان خود مؤید آن است که این انتخاب تا چه اندازه در بدنهی عموم دانشجویان مقبولیت دارد.
با این اوصاف سوألاتی پدید میآید که از دید نگارنده، نمیتوان پاسخی قطعی به آنها داد:
1. آیا چینش کابینه تحتالشعاع بازداشت برادر (و مشاور) رئیس جمهور انجام گرفته است؟
2. آیا روحانی برنامهای برای سالهای پس از 1400 دارد تا با همراهی جناح راست میانه، سیاست محافظهکارانه اما با ثبات خود را همچون طرح پوتین- مدودوف ادامه دهد؟ (بررسی رفتارهای علی لاریجانی در پاسخ به این پرسش در آینده راهگشا خواهد بود).
3. یا احتمال دیگر این که آیا روحانی برنامهای بالاتر از ریاست جمهوری برای آینده دارد؟
@BahmanMag
منتشره در شماره #نوزدهم نشریه بهمن (دانشگاه صنعتی نوشیروانی بابل)
میلاد شمالی
پس از انتخابات پر مناقشه 96 و صفبندی روشن جناح اقتدارگرا رو در روی حسن روحانی، بهنظر میرسید او در دولت دوم خود محافظهکاری را کنار گذاشته و بیش از پیش خواستِ رأیدهندهها را مورد توجه قرار دهد، اما با معرفی کابینه مشخص شد "مجلس نهم" بهانهای بود برای توجیه کابینهای امنیتی. رئیس جمهوری که بیشترین موضع را دربارهی حضور "نظامیها" در دولت داشت، "امنیتیترین" کابینه را به بهارستان معرفی کرد. اما در این میان عدم معرفی وزیر علوم باعث نگرانی بیشتر نسبت به کابینه دوازدهم شد. دانشگاهیان که بدون تردید بیشترین نقش را در پیروزی روحانی در انتخابات اخیر داشتند، کمترین سهم را در کابینهی وی دارا هستند، تا جایی که حتی در انتخاب وزیری که سکاندار مجموعه دانشگاه است کمترین اعتنایی به خواست آنها نشده است.
تمامی گزینههایی که تاکنون برای وزارت علوم مطرح گشتهاند، یا با تفکر رأیدهندهها همسو نیستند و یا کارنامهای ضعیف حتی در قامت ریاست یک دانشگاه را یدک میکشند که فعالین دانشجویی مجاب شدند در برابر هریک از آنها جداگانه موضعگیری کنند. اما شوربختانه ماحصل این جدل دولت و دانشگاهیان، سرپرستی ضیا هاشمی (معاون فرهنگی وزارت فرهادی) بود. فرهادی که وزارت او بیشباهت به مدیریت زاهدی و دانشجو نبود و در دورهی او انواع محدودیتها برای فعالین (که در دورهی فرجی دانا نفسی تازه کردند) اعمال شد و در کنار آن با تشدید روند پولیسازی دانشگاهها، خسارات ماتأخری به سیستم آموزش وارد گشت، بدون تردید ضعیفترین کارنامه را در بخش فرهنگی و حوزه تشکلها داراست. لذا انتخاب معاون فرهنگی وی بهعنوان سرپرست در خوشبینانهترین حالت بدان معنا بود که روحانی قصد تقلیل توقعات دانشگاهیان را داشت.
ضیا هاشمی در دوران معاونتش با بیتدبیری نه تنها چیزی عاید دانشجویان نکرد، بلکه با وعدههای بی سر و ته تحت عنوان "قول پیگیری" باعث عدم پیگیری دانشجویان از مجاری دیگر میشد. ایجاد اتحادیهها از مسیر قانونی و تأسیس انجمن اسلامی در دانشگاه نوشیروانی نمونههایی از این قضایا هستند. اما جالبتر آن که در دورهي وزارت خود از این رویه عدول ننمود و در اولین اقدام از دانشجویان ستارهدار دعوت کرد با مراجعه به این وزارتخانه به دانشگاه بازگردند! حال آنکه تحقیقات میدانی نشان داده در سال تحصیلی جاری میزان محرومین از تحصیل به یکی از بالاترین آمارهای خود بعد از انقلاب فرهنگی رسیده است.
در هرحال عدم مناسبت بین وزارت هاشمی و خواست دانشگاهیان بر کسی پوشیده نیست اما نکتهی مبهم، اصرار روحانی بر تغیییر رویه انتخاب وزیر علوم است. رئیس جمهوری که در چهار سال ابتدایی افرادی نظیر توفیقی، میلی منفرد، فرجی دانا، نجفی و دانش آشتیانی را برای صدارت این وزارتخانه مطرح نمود و در نهایت با شکست از آرایش مجلس نهم، فرهادی را بهعنوان پرچم سفید به بهارستان برد، اینبار منصور غلامی رئیس دانشگاه بوعلی همدان را برای تصدیگری این سمت معرفی کرد. حال آن که بر کسی پوشیده نیست کف مطالبات دانشجویان دانشگاه همدان در انتخابات اخیر تعویض ریاست این دانشگاه بود. همهی اینها در شرایطی است که مجلس دهم تغییر چهره محسوسی در راستای نزدیکی به دولت داشته است.
فشارها بر فعالین سیاسی، احکام انضباطی و فضای بسته تنها بخشی از کارنامهي این مدیر دانشگاهی است و واکنش تشکلهای سیاسی مستقل و غیرمستقل دانشگاه بوعلی همدان خود مؤید آن است که این انتخاب تا چه اندازه در بدنهی عموم دانشجویان مقبولیت دارد.
با این اوصاف سوألاتی پدید میآید که از دید نگارنده، نمیتوان پاسخی قطعی به آنها داد:
1. آیا چینش کابینه تحتالشعاع بازداشت برادر (و مشاور) رئیس جمهور انجام گرفته است؟
2. آیا روحانی برنامهای برای سالهای پس از 1400 دارد تا با همراهی جناح راست میانه، سیاست محافظهکارانه اما با ثبات خود را همچون طرح پوتین- مدودوف ادامه دهد؟ (بررسی رفتارهای علی لاریجانی در پاسخ به این پرسش در آینده راهگشا خواهد بود).
3. یا احتمال دیگر این که آیا روحانی برنامهای بالاتر از ریاست جمهوری برای آینده دارد؟
@BahmanMag