Forward from: میدان
@MEIDAANDOTCOM
🔺گزارشی از همایش «اشتباه ما»
🔻رپ فارسی،موسیقی دیوارهای شهر
▪️آلما بهمن‌پور
🔸همایش «اشتباه ما» ۱۳ تیرماه در نقد و بررسی جریان رپ فارسی برگزار شد. در این نشست محمد صادق امینی، حامد کیا و نصیر مشکوری صحبت کردند و شرکت‌کنندگان نیز پیوسته به نقد و ابراز نظر در مورد بحث‌های مطرح شده پرداختند.
🔸تاریخ شکل‌گیری هیپ‌هاپ نیز گواهی بر پتانسیل اعتراضی آن است. در ایران هم این خرده‌فرهنگ راهی شد برای اعتراض و عبور از خطوط قرمز. البته نقد مسائل اجتماعی تنها موضوعاتی نبود که به واسطه این هنر فریاد شد، بلکه هیپ‌هاپ ابزاری شد برای بیان موضوعات ممنوع و شنیده شدن صداهای حذف شده‌ای مانند صدای زنان.
🔸هیپ‌هاپ صدای نسلی است که می‌خواهد سرنوشت خود را رقم بزند و بازی خود را شروع کند، اما برای محقق شدن آرزوهایش راه به جایی نمی‌برد، در سنت‌ها و آداب رسوم دست و پا می‌زند و پیوسته در مسیر زندگی خود با درهای بسته رو به رو می‌شود. اعتراض هیپ‌هاپ محدود به ساختارهای بیرونی و عوامل کلان اجتماعی نیست، بلکه به وجه فردی و نقد افکار درونی هم توجه دارد.
🔸هیپ‌هاپ باید به عنوان یک عمل تاثیرگذار اجتماعی دیده شود. سازوکار تولید هیپ‌هاپ خارج از نظارت و سیاست‌گذاری حاکمیتی است. هیپ‌هاپ مکانی است برای تبادل صداهای جدید، صداهایی که گاه با ارزش‌ها و کدهای اخلاقی جامعه در تعارضند و بدون توجه به محدودیت‌های رایج خود را ابراز می‌کنند. آنچه هنرمند را وامی‌دارد که به وضع موجود اعتراض کند، خشمی است که در درون او می‌جوشد. در فضای خُردکننده‌ای که سنت و حاکمیت فرهنگی ایجاد کرده، رپ فارسی خودش را از جریان غالب جدا می‌کند و در برابر گفتمان مسلط سیاست فرهنگی می‌ایستد.
🔸افتادن در ورطه بازنمایی و سیاست جلب توجه، خطری بالقوه برای رپ فارسی است که می‌تواند رپر را به سلبریتی و شومن تبدیل کند. راه رهایی هیپ‌هاپ بیرون آمدن نسبی از این فضا و بازگشت به پارک و خیابان است. از سوی دیگر رپ فارسی به واسطه همین شبکه‌ها و اینترنت به طور گسترده در اختیار مخاطبان قرار گرفته و به خیابان‌ها رفته است.
🔸مهم این است که رپ فارسی خودش است و روی پای خودش در حال تجربه است. از سوی دیگر مخاطب رپ نیز خود را به واسطه این موسیقی و فرهنگ هیپ‌هاپ تجربه می‌کند. او حتی بدن خود را با خالکوبی به ابزاری برای بیان این فرهنگ تبدیل کرده است. مخاطب هیپ‌هاپ، به جای دیوارهای شهری که به او تعلق ندارند بدنش را نقاشی می‌کند، و می‌توان گفت همانطور که رپر از تخطی در موسیقی خود لذت می‌برد، مخاطب نیز از اعمال قدرت خود بر بدنش لذت می‌برد.
🔸جنبش رپ گاهی زیرزمینی یا آلترناتیو خوانده می‌شود، اما من آن را جنبش فرهنگی فرادیجیتالی می‌نامم. ما فقط با یک خرده فرهنگ که از غرب صنعتی رسیده رو به رو نیستیم. اینجا فقط فرهنگ هیپ‌هاپ نیست که اهمیت دارد، آلترناتیو یا شهری بودن یا زیرزمینی بودنش نیست که مهم است، در ایران جنبش هیپ‌هاپ یک جنبش فرادیجیتالی بوده و هنوز هم چنین است، چراکه اجازه حضور فیزیکی و عینی و اجتماعی و فرهنگی نداشته است. به زعم مشکوری اینترنت محل تولید و رشد رپ فارسی بوده و کامپیوترها و برنامه‌های کامپیوتری نیز ابزار اصلی آن بوده‌اند.
🔸جوانانی که با نسل پیش از خود ارتباطی پیدا نمی‌کردند، در جستجوی ساخت هویتی جدید بودند. بدین‌ترتیب بخشی از دهه ۶۰ هیپ‌هاپ را به عنوان یک وسیله نقلیه به سوی جامعه‌ای دگرگون انتخاب کرد، وسیله‌ای که مکانی جز اینترنت برای حرکت کردن نداشت. در همین دوران نوجوانان در پارک‌ها بریک دنس می‌کردند، رقصی که آن هم از طریق اینترنت وارد زندگی جوانان شده بود. ریزفرهنگ هیپ‌هاپ به بچه‌های دهه ۶۰ اجازه داد تا خود را خالی کنند و از خود چیزی به جا بگذارند. گرافیتی یا نقش‌دیوار هم کم‌کم اضافه شد و دیوارهای شهرک‌های تهران را رنگی کرد. رپرها با تجمع در پارک‌ها و مراکز خرید و شهرک‌ها ابراز وجود می‌کردند، با این حال اینترنت زمین بازی اصلی رپ فارسی بود. چت‌روم ها و فروم‌ها به راه بودند و جوانان یکدیگر را پیدا می‌کردند. اینطور بود که جریانی به راه افتاد که ما آن را جنبش هیپ‌هاپ ایران می‌نامیم.
▪️نسخه کامل گزارش را در سایت میدان بخوانید:
https://meidaan.com/archive/39595
🔺گزارشی از همایش «اشتباه ما»
🔻رپ فارسی،موسیقی دیوارهای شهر
▪️آلما بهمن‌پور
🔸همایش «اشتباه ما» ۱۳ تیرماه در نقد و بررسی جریان رپ فارسی برگزار شد. در این نشست محمد صادق امینی، حامد کیا و نصیر مشکوری صحبت کردند و شرکت‌کنندگان نیز پیوسته به نقد و ابراز نظر در مورد بحث‌های مطرح شده پرداختند.
🔸تاریخ شکل‌گیری هیپ‌هاپ نیز گواهی بر پتانسیل اعتراضی آن است. در ایران هم این خرده‌فرهنگ راهی شد برای اعتراض و عبور از خطوط قرمز. البته نقد مسائل اجتماعی تنها موضوعاتی نبود که به واسطه این هنر فریاد شد، بلکه هیپ‌هاپ ابزاری شد برای بیان موضوعات ممنوع و شنیده شدن صداهای حذف شده‌ای مانند صدای زنان.
🔸هیپ‌هاپ صدای نسلی است که می‌خواهد سرنوشت خود را رقم بزند و بازی خود را شروع کند، اما برای محقق شدن آرزوهایش راه به جایی نمی‌برد، در سنت‌ها و آداب رسوم دست و پا می‌زند و پیوسته در مسیر زندگی خود با درهای بسته رو به رو می‌شود. اعتراض هیپ‌هاپ محدود به ساختارهای بیرونی و عوامل کلان اجتماعی نیست، بلکه به وجه فردی و نقد افکار درونی هم توجه دارد.
🔸هیپ‌هاپ باید به عنوان یک عمل تاثیرگذار اجتماعی دیده شود. سازوکار تولید هیپ‌هاپ خارج از نظارت و سیاست‌گذاری حاکمیتی است. هیپ‌هاپ مکانی است برای تبادل صداهای جدید، صداهایی که گاه با ارزش‌ها و کدهای اخلاقی جامعه در تعارضند و بدون توجه به محدودیت‌های رایج خود را ابراز می‌کنند. آنچه هنرمند را وامی‌دارد که به وضع موجود اعتراض کند، خشمی است که در درون او می‌جوشد. در فضای خُردکننده‌ای که سنت و حاکمیت فرهنگی ایجاد کرده، رپ فارسی خودش را از جریان غالب جدا می‌کند و در برابر گفتمان مسلط سیاست فرهنگی می‌ایستد.
🔸افتادن در ورطه بازنمایی و سیاست جلب توجه، خطری بالقوه برای رپ فارسی است که می‌تواند رپر را به سلبریتی و شومن تبدیل کند. راه رهایی هیپ‌هاپ بیرون آمدن نسبی از این فضا و بازگشت به پارک و خیابان است. از سوی دیگر رپ فارسی به واسطه همین شبکه‌ها و اینترنت به طور گسترده در اختیار مخاطبان قرار گرفته و به خیابان‌ها رفته است.
🔸مهم این است که رپ فارسی خودش است و روی پای خودش در حال تجربه است. از سوی دیگر مخاطب رپ نیز خود را به واسطه این موسیقی و فرهنگ هیپ‌هاپ تجربه می‌کند. او حتی بدن خود را با خالکوبی به ابزاری برای بیان این فرهنگ تبدیل کرده است. مخاطب هیپ‌هاپ، به جای دیوارهای شهری که به او تعلق ندارند بدنش را نقاشی می‌کند، و می‌توان گفت همانطور که رپر از تخطی در موسیقی خود لذت می‌برد، مخاطب نیز از اعمال قدرت خود بر بدنش لذت می‌برد.
🔸جنبش رپ گاهی زیرزمینی یا آلترناتیو خوانده می‌شود، اما من آن را جنبش فرهنگی فرادیجیتالی می‌نامم. ما فقط با یک خرده فرهنگ که از غرب صنعتی رسیده رو به رو نیستیم. اینجا فقط فرهنگ هیپ‌هاپ نیست که اهمیت دارد، آلترناتیو یا شهری بودن یا زیرزمینی بودنش نیست که مهم است، در ایران جنبش هیپ‌هاپ یک جنبش فرادیجیتالی بوده و هنوز هم چنین است، چراکه اجازه حضور فیزیکی و عینی و اجتماعی و فرهنگی نداشته است. به زعم مشکوری اینترنت محل تولید و رشد رپ فارسی بوده و کامپیوترها و برنامه‌های کامپیوتری نیز ابزار اصلی آن بوده‌اند.
🔸جوانانی که با نسل پیش از خود ارتباطی پیدا نمی‌کردند، در جستجوی ساخت هویتی جدید بودند. بدین‌ترتیب بخشی از دهه ۶۰ هیپ‌هاپ را به عنوان یک وسیله نقلیه به سوی جامعه‌ای دگرگون انتخاب کرد، وسیله‌ای که مکانی جز اینترنت برای حرکت کردن نداشت. در همین دوران نوجوانان در پارک‌ها بریک دنس می‌کردند، رقصی که آن هم از طریق اینترنت وارد زندگی جوانان شده بود. ریزفرهنگ هیپ‌هاپ به بچه‌های دهه ۶۰ اجازه داد تا خود را خالی کنند و از خود چیزی به جا بگذارند. گرافیتی یا نقش‌دیوار هم کم‌کم اضافه شد و دیوارهای شهرک‌های تهران را رنگی کرد. رپرها با تجمع در پارک‌ها و مراکز خرید و شهرک‌ها ابراز وجود می‌کردند، با این حال اینترنت زمین بازی اصلی رپ فارسی بود. چت‌روم ها و فروم‌ها به راه بودند و جوانان یکدیگر را پیدا می‌کردند. اینطور بود که جریانی به راه افتاد که ما آن را جنبش هیپ‌هاپ ایران می‌نامیم.
▪️نسخه کامل گزارش را در سایت میدان بخوانید:
https://meidaan.com/archive/39595