³⁹|توئی نامرئی
شبها به شهر ستارگان سفر میکنم دست ناهید، زحل، زهره و مشتری را میگیرم...
به جزر و مدی دریا خیره میشوم
نفسهای عمیق ماه را ضرب میزنم
به تنویر چشمهای خورشیدد
در جریان سفر، تو را تهِ خاطرم
فرو میبرم
قدری کافی میبوسمت
انگار؛ تو آن امواجی آتش و مهر هستیکه لحظه لحظه در درونم بزرگتر و بزرگتر میشوی
نسیم ملایم نفسهایت قلبم را
گسترده
از مشرق خیالم
نگاهت ظهور کرده
گلویم را دنج بشین کرده/بادِ سحر
برگها در پیشوازِ تو
میرقصند تا پاش پاش کنند
جسم نحیف و پائیز را
سفر ماه پشت حجابِ روز جاریست
بامداد؛ صدای بانگ عشاق است
تا خورشید را بر لب امید آورند
آواز قشنگ و خوشگوار سهرهها
قهقهه پروانهها
جیکجیک پرندگان
همبستگی طبیعت را
در باغچهی دلم پهن کرده
با رحمتِ وجودِ «تو»
آهان _در دلِ خدا جا باز کردهام
با «تو» دل به دریا زدهام؛ آری!
برگردد
با هرآنچه داری؛ برگردد!
#فاطمه_خودش_سادات
شبها به شهر ستارگان سفر میکنم دست ناهید، زحل، زهره و مشتری را میگیرم...
به جزر و مدی دریا خیره میشوم
نفسهای عمیق ماه را ضرب میزنم
به تنویر چشمهای خورشیدد
در جریان سفر، تو را تهِ خاطرم
فرو میبرم
قدری کافی میبوسمت
انگار؛ تو آن امواجی آتش و مهر هستیکه لحظه لحظه در درونم بزرگتر و بزرگتر میشوی
نسیم ملایم نفسهایت قلبم را
گسترده
از مشرق خیالم
نگاهت ظهور کرده
گلویم را دنج بشین کرده/بادِ سحر
برگها در پیشوازِ تو
میرقصند تا پاش پاش کنند
جسم نحیف و پائیز را
سفر ماه پشت حجابِ روز جاریست
بامداد؛ صدای بانگ عشاق است
تا خورشید را بر لب امید آورند
آواز قشنگ و خوشگوار سهرهها
قهقهه پروانهها
جیکجیک پرندگان
همبستگی طبیعت را
در باغچهی دلم پهن کرده
با رحمتِ وجودِ «تو»
آهان _در دلِ خدا جا باز کردهام
با «تو» دل به دریا زدهام؛ آری!
برگردد
با هرآنچه داری؛ برگردد!
#فاطمه_خودش_سادات