اما من...
تا همیشه همان دختری خواهم ماند
که دلش در آغوشِ دعا آرام میگیرد
و به اجابتِ هر دعای کوچک، ایمان دارد.
خدا را در لبخند یک کودک، در بوی خاکِ بارانخورده،
در آرامش شبهای بیصدا احساس میکند.
احساساتش سطحی نیست،
دلش مثل رود، عمیق و جاریست.
خلقِ خدا را دوست دارد،
و زخمهای نامهربانی را با مهربانی مرهم میگذارد.
دختری که آرزوهایش را با قدمهای کوچک اما پرامید دنبال میکند،
خوشبختی را در نور خورشیدِ غروب،
در یک فنجان چای،
در نگاهی گرم و صمیمی پیدا میکند.
سفر دور دنیا را دوست دارد
و هیچگاه تن به رابطهای که عمق نداشته باشد نمیدهد.
دختری که کتاب میخواند،
نه فقط برای دانستن،
بلکه برای جان گرفتن در جهانِ واژهها.
هر روز، با اشتیاق، تلاش میکند
تا خودِ دیروزش را با لبخند بدرقه کرده،
نسخهای روشنتر بسازد از خودِ امروزش.
به خدا و معجزاتش ایمان دارد
و با چشمانش به دنبال نشانههای او میگردد.
ساعتها میتواند به ماه خیره بماند،
ابرها را نقاشی خیال کند،
باران را لمس کند با گوش،
و غروبهای پاییز را با بوسههای شعر بدرقه کند.
دختریست که مینویسد،
کلماتی که از جان برمیخیزند،
و جهان را نرمتر و زیباتر میسازند.
لبخند کودکان، جانِ دوبارهاش است،
غمِ عزیزان، دلتنگی خودش میشود،
و در عشق، خود را بیمحابا خرج میکند.
پوشش برایش، امضای شخصیت اوست.
خودش را دوست دارد
و برای حالِ خوبش، بیوقفه میجنگد.
آسمان برایش خانهی بیمرز و پناه همیشگیست.
دلباختهی جاهای دنج و قدیمیست،
که بوی خاطره میدهند
و مزهی صمیمیت.
او دخترِ طبیعت است؛
با گلها حرف میزند،
با آتش زمزمه میکند،
شب را میفهمد و
در تاریکی، ستاره میچیند برای دلش.
دختری که زادهی هنراست
روحش از رنگ و واژه و ریتم ساخته شده.
هنر او را میخوانَد…
نقاشی برایش زمزمهی روح است،
خطاطی را با دلش مینویسد،
در میناتور غرق میشود،
و شعر، آرامش جان اوست.
لحظههایش را ثبت میکند،
با نور، با تصویر، با شعر.
عاشقِ عکس و عکاسیست،
زیبایی را بو میکشد از پشت شیشهی دوربین.
مدام در پی خلاقیت است،
از تکرار دلگیر میشود،
و همیشه بوی تازگی را دنبال میکند.
دختری که در همهچیز زیبایی میبیند،
حتی در شکست، در فقدان، در اشک.
چشمانش روی زشتیها بسته میماند،
تا با قلبش زیبایی خلق کند.
دختریکه عاشق قدم زدن زیر باران است،
آبِ دریا حالش را خوب میکند،
و آواز صبحگاهی پرندهها
طنینِ آرامش در روحش میاندازند...
و شاید تنها آرزویش این باشد:
جهانی بسازد از لطافت، معنا و روشنی
هرچند کوچک،
اما از آنِ خودش...
ملاحت