یادش نمیاد از آخرین باری که آرامش رو تجربه کرده بود. از اون روز که صدای آژیر توی شهر به صدا دراومد دیگه هیچی مثل قبل نشد. بارون شروع به باریدن میکنه. دستی به موهای خیسش میکشه و نگاهی به پشت سرش میندازه. صدای جیغ گوش خراشی در دوردست شنیده میشه. مدام به این فکر میکنه که وقتی برای تلف کردن نداره. به راه رفتن ادامه میده. هیچوقت فکر نمیکرد روزی برسه که بوی خون انقدر براش عادی بشه. همزمان بوی خاک مرطوب مشامش رو پر میکنه. صدای شکستن شاخه ی چوبی به گوش میرسه. دستش رو دور دسته ی شمشیرش محکمتر میکنه و محتاطانه به اطراف نگاه میکنه. به خاطر بارون نمیتونه دقیق ببینه. وقتی برای جنگیدن نداره. با دیدن جسم مرده ای، بدون فکر شروع به دویدن میکنه. اونها دوباره اینجان. خاطرات به ذهنش هجوم میارن و سردرد شدیدی میگیره. نفس هاش تندتر میشه اما به دویدن ادامه میده. هرجور شده باید فرار کنه. این آخرین فرصته. با دیدن موشک بزرگی در دوردست، تندتر میدوه. ناگهان با برخورد جسم تیزی به پاش به روی زمین میوفته. شمارش معکوس شروع شده بود. به سختی از جاش بلند میشه. قطرات اشک روی صورتش جاری میشه. نباید دوباره این اتفاق بیوفته... 3, 2, 1... با گاز گرفته شدن دستش، بی حرکت میایسته. صدای پرتاب موشک به آسمون شنیده میشه. بارون هنوز به باریدن ادامه میده. قطرات اشک روی صورتش با بارون قاطی میشن. دوباره نتونسته بود نجات پیدا کنه. همون کابوس همیشگی...
با عرق سردی روی پیشونیش از خواب میپره. نگاهی به ساعت میکنه. خورشید هنوز طلوع نکرده. از روی تخت بلند میشه و از کنار آینه میگذره. توجهی به پوست رنگ پریده اش و یا چشم قرمز عجیبش نمیکنه. سمت اتاقی میره و در رو باز میکنه. پسرک با چشم های ترسیده بهش زل میزنه. التماسش میکنه و اشک میریزه. اما بی فایده است. خم میشه و گردنش رو محکم گاز میگیره و شروع به میکدن خونش میکنه. همزمان با بی جون شدن پسرک توی دستاش، قطرات اشکش شروع به ریختن میکنن. از اینکه تبدیل به همچین هیولایی شده بود متنفر بود...