اون با باقی الهه ها فرق داشت. به خاطر عشق نافرجامی که درگذشته تجربه کرده بود، این قدرت بهش داده شده بود. مسئول کشتن انسان ها به خاطر عشق شدید و نافرجامی که داشتن بود. عشق هایی که هیچ سرانجامی جز درد و رنج نداشتن. عشاقی که هیچ وقت به معشوقشون نمیرسیدند. هروقت کسی دچار عشقی بی سرانجام میشه، آریل به سراغش میره. همزمان با گریه های فرد، اون هم کنارش به آرومی اشک میریزه و روحش رو در آغوش میگیره. اشک هاش تبدیل به گل های خارداری میشن و دور بدن فرد میپیچن. به طوری که با هربار بیشتر وابسته شدن فرد و گریه های بیشتر، محکمتر به دور بدنش میپیچن. تا زمانیکه دیگه نتونه نفس بکشه و بمیره... باقی الهه ها اون رو الهه ی مرگ هم خطاب میکنن، اما مردم اون رو به عنوان یک الهه ی عشق نفرین شده میدونن. کسی که منبع تمامی درد ها و زجرهای عاشقان بی معشوق هست. کسانی که سرنوشت هیچ وقت بهشون اجازه ی بودن در کنار معشوقشون رو نداده...
آریل دچار عشق یک طرفه ای به یک انسان شده بود. به خاطر اینکه موجودی الهی بود، توسط خدایان بهش اجازه ی این کار داده نشد. اما اون از حرف خدایان سرپیچی کرد و باجود ممنوعیتی که براش گذاشته شده بود، با اون رابطه برقرار کرد و بچه دار شد. خدایان به خاطر نافرمانیش خشمگین شدن. به همین خاطر حافظه ی انسانی که عاشقش شده بود رو پاک کردن و فرزندش رو درحالیکه هنوز بدنیا نیومده بود از بین بردند. بعد اون اتفاقات هیچ کس دیگه لبخند رو به روی لبش ندید. تنها چیزی که ازش دیده میشد اشک هایی بودن که تبدیل به خار میشدن و در قلب افراد فرو میرفتن و درنهایت میکشتنشون...