اشک هایش به روی گونه های سرخش جاری می شوند. مروارید های اشکش روی پوست سرد و نمناکش به آرامی ریخته می شوند. دستش را دراز می کند تا خودش را از بند سیم های متصل به بدنش رها کند، اما بی فایده است. نگاه ضعیفش به سمت کبودیهای روی دستش نگاه می رود. شمارشش از دستش دررفته. هربار وارد اتاق می شدند، سوزنی در پوست نحفیش فرو می بردند و شیره ی جانش را بیرون می کشیدند. به خاطر ندارد که از چه زمانی در این چرخه ی تکراری درد و عذاب گیر کرده است. صدای تیک تاک ساعت به همراه سقوط اشک هایش تنها صداهایی هستند که در اتاق شنیده می شوند. بوی الکل پخش شده در فضا حالش را بد می کند. آخرین تصویری را که از آزادیش به یاد دارد، تماشای آسمان آبی با مادرش است. گناهش چه بود که مجبور شده بود این وضعیت خفقان آور را تحمل کند؟... او فقط آزادی را می خواست. پرواز در دریایی از ابرها را می خواست. نه درد و رنج بی پایان را... او فقط دیدن دوباره ی مادرش را میخواست... حلقه ی فلزی دور گردنش سفت تر می شود و نفس کشیدن را برایش سخت می کند. مردمک چشم هایش به سمت بالا حرکت میکنند و وحشت زده به مرد پشت پنجره خیره می شوند. دستانش را به دور گردنبند فلزی دور گردنش حلقه می کند و برای ذره ای هوا، تقلا میکند، اما بی فایده است. پرده ی اشک هایش تصویر مرد را تار میکنند. نفس های بریده بریده می کشد. صورتش کمکم کبود می شود و چشم هایش به سیاهی می روند. انگشتان سفت شدهاش به دور حلقه رها می شوند و در کنار بدنش میوفتد. با چشمان نیمه باز و بی جان به سقف خیره می شود. تصویر مرد پشت پنجره همچنان در انعکاس اشک های چشم هایش دیده می شوند. دستش را به سمت مرد دراز می کند. ضعیف تر از آن است که توانایی حرکت داشته باشد. انعکاس درون چشم هایش محو می شوند. آخرین صدایی که در اتاق شنیده می شنود، صدای تیک تاک ساعت دیواری است. صدایی از بلندگوی داخل اتاق پخش می شود... - ساعت و تاریخ مرگ: ...
انسان ها بعد از جستجو در سیاره ی 356، افرادی را در آنجا پیدا کردند. کسانی که بسیار شبیه به انسان های ساکن زمین بودند، اما با توانایی و قدرت هایی متفاوت. انسان ها برای آزمایش، افراد اون سیاره را به زمین آوردند. در ابتدا به خوبی باهاشون رفتار می شد و بین دو گروه صلح بود. اما به خاطر کشته شدن یکی از انسان ها توسط ساکنین اون سیاره، اونها محکوم به خطرناک بودن برای جامعه ی انسانی شدند. به دلیل تعداد کمی که داشتند، در نبرد با انسان ها شکست خوردند. بعد از اون، انسان ها ساکنان 356 را به عنوان برده های آزمایشی خود گرفتند. نمونه ی 515، یکی از ساکنین سیاره ی 356 بود. او دختری 15ساله با قدرت و توانایی پرواز بود که برای آزمایش و تحقیقات بیشتر به آزمایشگاه مخفی فرستاده شده بود. که در نهایت به دلایلی نامعلوم مفقود شد. بعضی می گویند که یکی از افراد آزمایشگاه اون دخترک رو نجات داده و الان حالشون خوبه، اما خیلی ها بر این باور هستند که جنازه اش را سوزانده اند یا در دریا انداخته اند تا کسی متوجه کارهای هولناکی که در حق دخترک انجام داده اند نشود...