در سرزمین عجایب، دیدن هرچیزی امکان پذیر بود. دیدن یک گربه ی پرنده. یا شاید یک سگ با منقار به جای پوزه که در حال آواز خوندنه. یا آدمی با ۸پا و دو سر؟ شاید هم یک پسر با بال هایی از جنس پروانه و چشمانی نقره ای؟ آرنولد پسری بود که از بچگی با این ویژگی ها متولد شده بود. چشمانی نقرهای به رنگ مروارید های دریا و بال هایی از جنس بالهای پروانه... به خاطر زیبایی چشمگیری که دربین آن همه موجود عجیب داشت، نادیده گرفته می شد. در سرزمینی که یکی از دیگری عجیبتر و منفورتر شناخته میشد، انگشت اتهامات تنها به سمت او نشانه میرفت. بهش لقب 'شوم' را داده بودند. پسرک چاره ای جز سکوت نداشت. تنهایی خود را پذیرفته بود و با کسی در این باره صحبت نمیکرد. حتی نمیتوانست به این فکر کند که بقیه درباره ی او اشتباه فکر میکنند. به نظرش این یک مسئله طبیعی بود که همگان از اون تنفر داشته باشند. ناخودآگاه با کسی صحبت نمیکرد که مبادا تنفر آنها از وی بیشتر شود. از شهر و جمعیت متنفر، فاصله گرفته بود و در کلبه ای کوچک در کنار دریاچه ی نقره ای زندگی میکرد. شب ها را بسیار دوست میداشت. مخصوصا هنگامی که درخشش ماه و ستارگان داخل دریاچه نمایان میشد. هربار که به انعکاس تصویر خود در دریاچه خیره میشد، چهره اش را درهم میکشید. به نظرش چیزی زشت تر از آن چشمان بی روح و بالهای نحیف و نازک بی مصرفش نبود. هیچ گاه نتوانسته بود خودش را دوست داشته باشد. همانطور که کسی او را دوست نداشت...
کسی در آن سرزمین زیبایی را نمیشناخت. افراد از چیزی که نمیشناسند و شناختی ازش ندارند میترسند، مردم سرزمین عجایب هم از اون می ترسیدند. زیرا هیچگاه زیبایی را نشناخته بودند و درکش نکرده بودند. یک شب حوالی ساعت ۱۱ شب، جسد پسرک در کنار دریاچه ی نقره ای پیدا شد. درحالی که بال های زیبایش پاره شده بودند و مرواریدهای چشمانش از جا درآمده بودند. خون سرخش تمام دریاچه ی نقره ای را قرمز کرده بود.
بعد از مرگش دیگر دریاچه ای نقره ای وجود نداشت. به خاطر سرخی بیش از حدش، اسم دریاچه را 'دریاچه ی خونی' گذاشته شده بودند. زیرا بعد از مرگ پسرک هیچ کس دوباره آن را به رنگ نقره ای ندید...