تو امتداد سرمای دی
میکنم زندگی رو طی
نگام کن بازم یه پام لنگه، میزنم لی، میزنم لی
واسه درد تو تنِ لت و پارم
من پسرِ صلحم اما ننم سرِ زا رفت
من موندم لای شما لاشیا
من موندم لای بازی با این بازیا
زدم زیر میز اعتقاد جدم به جنگ
از خنده کم شدم، درد بچه کرد
شدم دندونه لق تو دهن این خاک
من و کل کوچه های شهر عطسه کرد
یادم نمیره لبخند تلخه فریادم روی خاک درد از ستم