سنگی را اگر به رودخانه ای بیندازی، چندان تاثیری ندارد. سطح آب اندکی میشکافد و کمی موج بر میدارد. صدای نامحسوس "تاپ" میآید، اما همین صدا هم در هیاهوی آب و موج هایش گم میشود. همین و بس.
اما اگر همین سنگ را به برکه بیندازی... تاثیرش بسیار ماندگارتر و عمیقتر است. همان سنگ، همان سنگ کوچک، آب های راکد را به تلاطم در میآورد. در جایی که سنگ به آب خورده ابتدا حلقهای پدیدار میشود؛ حلقه جوانه میدهد، جوانه شکوفه میدهد، باز میشود و باز میشود، لایه به لایه. سنگی کوچک در چشم به هم زدنی چه ها که نمیکند.در تمام سطح آب پخش میشود و در لحظهای میبینی که همهجا را فرا گرفته.
رودخانه به بی نظمی و جوش و خروش آب عادت دارد. دنبال بهانهای برای خروشیدن میگردد، سریع زندگی میکند، زود به خروش میآید. سنگی را که انداخته ای به درونش میکشد؛ از آنِ خود میکند، هضمش میکند و بعد هم به آسانی فراموشش میکند. هرچه باشد بینظمی جزء طبیعتش است؛ حالا یک سنگ بیشتر یا یکی کمتر.
اما اگر همین سنگ را به برکه بیندازی... تاثیرش بسیار ماندگارتر و عمیقتر است. همان سنگ، همان سنگ کوچک، آب های راکد را به تلاطم در میآورد. در جایی که سنگ به آب خورده ابتدا حلقهای پدیدار میشود؛ حلقه جوانه میدهد، جوانه شکوفه میدهد، باز میشود و باز میشود، لایه به لایه. سنگی کوچک در چشم به هم زدنی چه ها که نمیکند.در تمام سطح آب پخش میشود و در لحظهای میبینی که همهجا را فرا گرفته.
رودخانه به بی نظمی و جوش و خروش آب عادت دارد. دنبال بهانهای برای خروشیدن میگردد، سریع زندگی میکند، زود به خروش میآید. سنگی را که انداخته ای به درونش میکشد؛ از آنِ خود میکند، هضمش میکند و بعد هم به آسانی فراموشش میکند. هرچه باشد بینظمی جزء طبیعتش است؛ حالا یک سنگ بیشتر یا یکی کمتر.