خدای رخنهپوش نیوتن و نقد آن
▪️نیوتن در بخش پایانی کتاب نورشناخت، پس از توضیح اصول حرکت، به نظم منظومه شمسی اشاره میکند. او میگوید قوانین فیزیک بهتنهایی برای پایداری ابدی این منظومه کافی نیستند و یک «تقدیر کور» نمیتواند چنین هماهنگی دقیقی را ایجاد کند.
▪️از نظر او، بینظمیهای کوچک ناشی از گرانش متقابل سیارات و دنبالهدارها به مرور زمان افزایش مییابد تا جایی که کل سیستم به یک «سازمان مجدد» نیاز پیدا میکند. او این مداخله و انتخاب را به خدا نسبت میداد که هر از گاهی برای جلوگیری از آشوب، در کار جهان دست میبرد.
▪️این سخن، یکی از نمونههای استدلال «خدای رخنهپوش» در تاریخ Science است.
▪️او می نویسد:
اگرچه جهان یک بار ساخته شود، میتواند در اثر این قوانین تا مدتها بقای خود را ادامه دهد. بااینحال با توجه به اینکه دنبالهدارها در وضعیتهای گوناگون در مدارهای بسیار خارج از مرکز حرکت میکنند، تقدیر کور هرگز نمیتواند تمام سیارات را بر مدارهای متحدالمرکز و در یک جهت ثابت به حرکت درآورد، چراکه انتظار میرود برخی بینظمیهای کوچک که از اثر متقابل دنبالهدار و سیارات بر یکدیگر ناشی میشود، میل به افزایش داشته و این منظومه را به سازمان مجدد نیازمند سازد. چنین یکنواختی شگفتانگیزی در منظومه سیارهای بایستی حاصل یک انتخاب باشد.
Opticks: Or, A Treatise of the Reflections, Refractions, Inflections and Colours of Light, Isaac Newton, Query 31,p 402.
تحلیل سطور فوق در پست بعدی 👇👇👇
#برهان_نظم
#سنت_های_الهی
#فلسفه_فیزیک
┄┄┅┅┅❅❁❅┅┅┅┄┄
🌱|انجمن علمی فلسفه فیزیک|🌱
🆔 @Bou_phil_of_phys
▪️نیوتن در بخش پایانی کتاب نورشناخت، پس از توضیح اصول حرکت، به نظم منظومه شمسی اشاره میکند. او میگوید قوانین فیزیک بهتنهایی برای پایداری ابدی این منظومه کافی نیستند و یک «تقدیر کور» نمیتواند چنین هماهنگی دقیقی را ایجاد کند.
▪️از نظر او، بینظمیهای کوچک ناشی از گرانش متقابل سیارات و دنبالهدارها به مرور زمان افزایش مییابد تا جایی که کل سیستم به یک «سازمان مجدد» نیاز پیدا میکند. او این مداخله و انتخاب را به خدا نسبت میداد که هر از گاهی برای جلوگیری از آشوب، در کار جهان دست میبرد.
▪️این سخن، یکی از نمونههای استدلال «خدای رخنهپوش» در تاریخ Science است.
▪️او می نویسد:
اگرچه جهان یک بار ساخته شود، میتواند در اثر این قوانین تا مدتها بقای خود را ادامه دهد. بااینحال با توجه به اینکه دنبالهدارها در وضعیتهای گوناگون در مدارهای بسیار خارج از مرکز حرکت میکنند، تقدیر کور هرگز نمیتواند تمام سیارات را بر مدارهای متحدالمرکز و در یک جهت ثابت به حرکت درآورد، چراکه انتظار میرود برخی بینظمیهای کوچک که از اثر متقابل دنبالهدار و سیارات بر یکدیگر ناشی میشود، میل به افزایش داشته و این منظومه را به سازمان مجدد نیازمند سازد. چنین یکنواختی شگفتانگیزی در منظومه سیارهای بایستی حاصل یک انتخاب باشد.
Opticks: Or, A Treatise of the Reflections, Refractions, Inflections and Colours of Light, Isaac Newton, Query 31,p 402.
تحلیل سطور فوق در پست بعدی 👇👇👇
#برهان_نظم
#سنت_های_الهی
#فلسفه_فیزیک
┄┄┅┅┅❅❁❅┅┅┅┄┄
🌱|انجمن علمی فلسفه فیزیک|🌱
🆔 @Bou_phil_of_phys