اخیرا کودکی هام برگشته و ازم طلبکاره؛میشه اینو از صورت گردالوش که بخاطر بغض قرمز شده فهمید.با اون چشمای فندقی شکلش که قطره های اشک داخلش جمع شده نگام میکنه،داره تمام تلاششو میکنه با اون دستای کوچولوش گلومو محکمتر فشار بده و با صدای لرزون بچگانش سعی کنه کلمات رو ادا کنه و بهم بگه "چقدر از دستم عصبانیه که تنهاش گذاشتم."