آدم های صبور یه خصوصیت عجیب دارن!
بی نهایت لبخند می زنن...
این لبخند شاید تو نگاه اول حس گذشت بده؛اینکه «هر زخمی زدی،هر چیزی که گفتی فدای سرت،من فراموش می کنم»ولی آدم های صبور هیچوقت هیچ چیزی رو فراموش نمی کنن!
زخمارو می شمارن،حرفارو مرور می کنن و همچنان لبخند می زنن...
یه روز که صبوری دیگه جواب نداد،با همون لبخند تو یه چشم بهم زدن برای همیشه فراموشت می کنن ...
انگار که هیچوقت تو زندگیشون نبودی ...
آدم های صبور تا یه جایی میگن فدای سرت...
بی نهایت لبخند می زنن...
این لبخند شاید تو نگاه اول حس گذشت بده؛اینکه «هر زخمی زدی،هر چیزی که گفتی فدای سرت،من فراموش می کنم»ولی آدم های صبور هیچوقت هیچ چیزی رو فراموش نمی کنن!
زخمارو می شمارن،حرفارو مرور می کنن و همچنان لبخند می زنن...
یه روز که صبوری دیگه جواب نداد،با همون لبخند تو یه چشم بهم زدن برای همیشه فراموشت می کنن ...
انگار که هیچوقت تو زندگیشون نبودی ...
آدم های صبور تا یه جایی میگن فدای سرت...