حس میکنم بعضی وقتا یه سوم شخص نامرئی با یه سبد مسافرتی میاد تو حالم پیکنیک. ریخت و پاچ میکنه و بعد چند ساعت میره. حالا من باید بیفتم به جون ته مونده ی تفریحش. باید پاکت دلتنگیشو از روی حالم بردارم، پوست غصه هاشو جارو کنم، غبار غمو دستمال بکشم، شیشه ی شکسته شده ی بغضو با خاکانداز جمع کنم، و همه چی رو برگردونم به حالت عادی. بعد خسته از تمیزکاری، قهوه درست کنم و برم تو حیاط کنار باغچه کتاب بخونم و به خودم بگم خسته نباشی :)