چشم هایش به رنگ عسل بودند؛
گویی خورشید، پیش از غروب،
آخرین ذره ی طلایی وجودش را در آن
دو کاسه ی نور به امانت گذاشته بود؛
و من مانده بودم
میان تماشای آن ها و فراموشی جهان.
گویی خورشید، پیش از غروب،
آخرین ذره ی طلایی وجودش را در آن
دو کاسه ی نور به امانت گذاشته بود؛
و من مانده بودم
میان تماشای آن ها و فراموشی جهان.