اگر این نامه رو میخونی، یعنی بالاخره تصمیم گرفتم چیزهایی رو بگم که سالها توی خودم نگه داشتم. من دلم برای خیلیها تنگ شده. برای آدمهایی که رفتن. برای آدمهایی که موندن ولی دیگه شبیه قبل نیستن. برای خودم در سالهایی که هنوز اینهمه فکر و درد نداشتم. دلم برای روزهایی تنگ شده که خوشحال بودن احتیاج به دلیل نداشت. برای خندههایی که از ته دل بود. برای آدمهایی که وقتی میگفتن «هستم»، واقعاً بودن. من از خیلی چیزها گذشتم، ولی همهچیز رو فراموش نکردم. بعضی زخمها خوب میشن، اما جاشون میمونه. بعضی آدمها بخشیده میشن، اما دوباره وارد زندگی نمیشن. بعضی عشقها تموم میشن، اما یه قسمت کوچیک از قلب آدم همیشه با اسم اونها میتپه. و شاید زندگی همین باشه. یاد بگیری همهچیز رو با خودت حمل نکنی. بعضی خاطرهها رو بذاری جایی از ذهنت که فقط گاهی سر بزنی. بعضی آدمها رو ببخشی و راهت رو ادامه بدی. بعضی «کاش»ها رو برای همیشه بیجواب بذاری. و یه روز، وسط یه زندگی معمولی، ناگهان بفهمی: تو از تمام چیزهایی که فکر میکردی نابودت میکنن، عبور کردی. نه بیزخم. نه بیخاطره. نه مثل آدم قبلی. اما زنده. و شاید همین کافی باشه. شاید بعد از تمام این سالها، بزرگترین نامهای که باید برای خودم بنویسم همین باشه: «دیدی؟ آخرش تموم شد. و تو موندی.» .صاد.