روزگار عجیبیست...
آدمها با صدای بلند میخندند، اما دلشان آرام گریه میکند.
دستها در هم گره میخورند، اما دلها فرسنگها از هم دورند.
حرفها زیاد شدهاند، اما هیچکدام عمق ندارند؛ همه چیز سطحیست، حتی دوستت دارمها...
روزگار عجیبیست که دلتنگی را باید پنهان کرد، عشق را باید انکار کرد، و اشک را باید قورت داد.
در این روزگار، کسی حال دل کسی را نمیپرسد، چون همه آنقدر خستهاند که دلِ خودشان را هم نمیفهمند.
روزگار عجیبیست...
که در آن، سکوت از فریاد بلندتر شده، و نبودن، از بودن قابلتحملتر.
و با اینهمه، باز باید زندگی کرد…
با امیدهای نصفه، با دلهای خسته، و با لبخندهایی که بیشتر برای دلخوشی دیگرانند تا خودمان.
آدمها با صدای بلند میخندند، اما دلشان آرام گریه میکند.
دستها در هم گره میخورند، اما دلها فرسنگها از هم دورند.
حرفها زیاد شدهاند، اما هیچکدام عمق ندارند؛ همه چیز سطحیست، حتی دوستت دارمها...
روزگار عجیبیست که دلتنگی را باید پنهان کرد، عشق را باید انکار کرد، و اشک را باید قورت داد.
در این روزگار، کسی حال دل کسی را نمیپرسد، چون همه آنقدر خستهاند که دلِ خودشان را هم نمیفهمند.
روزگار عجیبیست...
که در آن، سکوت از فریاد بلندتر شده، و نبودن، از بودن قابلتحملتر.
و با اینهمه، باز باید زندگی کرد…
با امیدهای نصفه، با دلهای خسته، و با لبخندهایی که بیشتر برای دلخوشی دیگرانند تا خودمان.
نآدیا؛