واقعاً دلتنگی هم چیز عجبیه، بعضی اوقات عاقلانه که میشینی فکر می کنی میبینی اصلا از اون شخص باید متنفر باشی چون تمام اخلاق و رفتارش مخالف معیار های توعه برای رفاقت، یا حداقل هیچ حسی بهش نداشته باشی ولی خب احساس و قلب آدم خیلی وقتا مقابل عقل و منطقشه دیدید وقتی از نور شدید به تاریکی میرید، چشم هاتون انگار برای چند ثانیه کور میشه و همه چیز رو سیاه می بینه شما نمی خواید این اتفاق بیفته دست ما نیست، بعضی از دلتنگی ها هم درست عین همینه می دونیم بعد اون نور تاریکی قرار بهمون آسیب بزنه ولی نمی دونم چه حماقتی چه اصراری ولی فک کنم این نوع دلتنگی عین همون اثر نور موقت باشه چون با عقل و منطقمون جور نیست
تو روانشناسی یه اصطلاحی در این باره هست به اسم"دوسوگرایی"
اين دقيقا براي زماني که در حد تنفر از كسي ناراحتي یا اخلاق و رفتارش مخالف معیار های توعه ولي چون دوسش داری نادیده میگیری
مثل همونجا که حسين صفا ميگه :
« غمت غمگينم كرده اما دوستت دارم »
تو روانشناسی یه اصطلاحی در این باره هست به اسم"دوسوگرایی"
اين دقيقا براي زماني که در حد تنفر از كسي ناراحتي یا اخلاق و رفتارش مخالف معیار های توعه ولي چون دوسش داری نادیده میگیری
مثل همونجا که حسين صفا ميگه :
« غمت غمگينم كرده اما دوستت دارم »