میآیی برویم؟! نمیدانم کجا اما جایی دور از این هیاهو.
جایی که از اول صبح بیدار میشوی سبز و طلایی و آبی ببینی و آواز پرندگان را بشنوی تا خودِ شب. شب هم که رسید بجای نشستن لبهی پنجره، چک کردن اخبار و حسرت فردا و دیروز را خوردن، تنها من باشم و تو و نور ماه و درخشش ستارگان، صدای نوکتورن 20شوپن و صدای جیرجیرک های بیخواب...
دست به دستم بده.
بیا برویم از اینجا که همهی روزهایش خاکستری و شب هایش از عصر جمعه خاورمیانه هم دلگیرتر است.
جایی که از اول صبح بیدار میشوی سبز و طلایی و آبی ببینی و آواز پرندگان را بشنوی تا خودِ شب. شب هم که رسید بجای نشستن لبهی پنجره، چک کردن اخبار و حسرت فردا و دیروز را خوردن، تنها من باشم و تو و نور ماه و درخشش ستارگان، صدای نوکتورن 20شوپن و صدای جیرجیرک های بیخواب...
دست به دستم بده.
بیا برویم از اینجا که همهی روزهایش خاکستری و شب هایش از عصر جمعه خاورمیانه هم دلگیرتر است.