سال ۹۵ از یه بندهخدایی یه کتاب هدیه گرفتم. کتابه چی بود؟ The World's Shortest Stories: 55 Fiction.
من چی بودم؟ بچه.
کتاب میخوندم، آره. ولی کتابهای مختص گروه سنی خودمو، طبیعتاً. حقیقتاً هنوزم نفهمیدم موقع هدیه دادن این به یه بچهٔ دبستانی با خودش چی فکر کرده بود؛ احتمالاً فکر نکرده بود کلاً.
وقتی دادش بهم خیلی هیجانزده شدم، رفتیم خونه، و شب قبل از خوابیدن تلاش کردم بخونمش. اولین داستانش رو، همینی که توی تصویره.
چیزی فهمیدم؟ نه.
حوصلهم رو سر برد؟ بله.
چند ماه بعدش دوباره تلاش کردم؛ همونطور که انتظار میره بازم نفهمیدم و جالب نبود برام. دو-سه سال بعد؟ بازم نه.
ناامید کننده بود، گذاشتمش تو کتابخونه و دیگه سراغش نرفتم.
خلاصه که چندینبار این یه دونه داستان رو بدون اینکه چیزی ازش بفهمم خوندم. الانم بعد اینهمه سال از روی بیکاری برداشتم یه نگاهی بهش انداختم، و هی، بالاخره فهمیدم چی میگه. بامزهست.
من چی بودم؟ بچه.
کتاب میخوندم، آره. ولی کتابهای مختص گروه سنی خودمو، طبیعتاً. حقیقتاً هنوزم نفهمیدم موقع هدیه دادن این به یه بچهٔ دبستانی با خودش چی فکر کرده بود؛ احتمالاً فکر نکرده بود کلاً.
وقتی دادش بهم خیلی هیجانزده شدم، رفتیم خونه، و شب قبل از خوابیدن تلاش کردم بخونمش. اولین داستانش رو، همینی که توی تصویره.
چیزی فهمیدم؟ نه.
حوصلهم رو سر برد؟ بله.
چند ماه بعدش دوباره تلاش کردم؛ همونطور که انتظار میره بازم نفهمیدم و جالب نبود برام. دو-سه سال بعد؟ بازم نه.
ناامید کننده بود، گذاشتمش تو کتابخونه و دیگه سراغش نرفتم.
خلاصه که چندینبار این یه دونه داستان رو بدون اینکه چیزی ازش بفهمم خوندم. الانم بعد اینهمه سال از روی بیکاری برداشتم یه نگاهی بهش انداختم، و هی، بالاخره فهمیدم چی میگه. بامزهست.