🔷⏱🔹⏱🔹
⏱🔹⏱
🔹⏱
⏱
🔹
🖋۱۳آبان یا ۱۶آذر؟
⏱ #زمان_مطالعه:
1️⃣:3️⃣0️⃣
چندى قبل فكرى شده بودم که پدربزرگهای ما و پدرِ پدربزرگهای ما و پدرِ پدرِ پدربزرگهای ما و الیآخر، جد و آباء ما، به سن ما كه بودند، یکپایشان به بازار بود و پاى ديگرشان به منزل عيالى بود كه يكى دو عدد 👶 فندق هم در آغوششان مشغول تناول شير 🍼 بود و گاهی حتی بعضیهاشان پاى سومى داشتند و عُرضه مضاعفى كه در خانه عيال دوم بود، با فندقهای در آغوش همان عيال دوم!!
بعد به خودم نگاهى انداختم! استايل يا به عبارتى شمايل، همان شمايل دبستانى است كه فقط سايز بزرگ كرده!
ناهار و شامِ مان را كه مادر بزرگوار (كه پروردگار عمرش را دراز گرداند) بايد لقمهلقمه دهانمان بگذارد!
👕 لباسهایمان را كه ماشين گرامى زحمتش را میکشد!
سرِ كار كه مبادا برويم كه ازیکطرف دانشگاه ما را تماموقت پذيرش كرده و ازیکطرف ِ ديگر مبادا درسمان اوخ شود و ٢٠مان ١٩.٧٥ شود زبانم لال و از آنطرفتر پولهای در جيب مبارك پدرمان نبايد خاك بخورد خدایناکرده!
نيز در تشکلها هم كه نبايد پايمان را بگذاريم و اساساً مسؤوليتى را قبول كنيم كه بازهم ممكن است درس مباركمان اوخ شود و زبانم لال استاد ما را چپچپ نگاه كند، يا بدتر؛ اصلاً ممكن است اعضاى تشکلها انسانهای بیتربیتی باشند و ما بیادب شويم!
ما بايد مثل دبستانیها، مثل راهنماییها، مثل دبیرستانیها، هرروز صبح کولهای 🎒 روى دوش بيندازيم و روانه دانشگاه شويم و با اتمام کلاسها، سرمان را به زير افكنده و چونان بچهی انسان در زودترين فرصت خودمان را به خانه برسانيم تا از گرگهای دانشگاهى در امان باشيم!!
ما صرفاً اسممان 👨🎓 دانشجو شده و تا وقتى احساس نكنيم كه بايد بزرگ شويم و بزرگ شمرده شويم؛ بايد دغدغهمان غير از درس و 💯 نمره، موارد مهمتر شود، همان دانشآموز سابق هستيم و بجاى جشن ١٦ آذر، بايد هنوز هم 🎉 جشن ١٣ آبان بگيريم و خوش باشيم ...
✍️ #قلم_سجاد_کرباسچی
🔹
⏱
🔹⏱
⏱🔹⏱
🔷⏱🔹⏱🔹
به 🔹شاکله🔹 "کانال رسمی کانون روانشناسی اسلامی دانشگاه تهران" بپیوندید:
@eslamiravan
⏱🔹⏱
🔹⏱
⏱
🔹
🖋۱۳آبان یا ۱۶آذر؟
⏱ #زمان_مطالعه:
1️⃣:3️⃣0️⃣
چندى قبل فكرى شده بودم که پدربزرگهای ما و پدرِ پدربزرگهای ما و پدرِ پدرِ پدربزرگهای ما و الیآخر، جد و آباء ما، به سن ما كه بودند، یکپایشان به بازار بود و پاى ديگرشان به منزل عيالى بود كه يكى دو عدد 👶 فندق هم در آغوششان مشغول تناول شير 🍼 بود و گاهی حتی بعضیهاشان پاى سومى داشتند و عُرضه مضاعفى كه در خانه عيال دوم بود، با فندقهای در آغوش همان عيال دوم!!
بعد به خودم نگاهى انداختم! استايل يا به عبارتى شمايل، همان شمايل دبستانى است كه فقط سايز بزرگ كرده!
ناهار و شامِ مان را كه مادر بزرگوار (كه پروردگار عمرش را دراز گرداند) بايد لقمهلقمه دهانمان بگذارد!
👕 لباسهایمان را كه ماشين گرامى زحمتش را میکشد!
سرِ كار كه مبادا برويم كه ازیکطرف دانشگاه ما را تماموقت پذيرش كرده و ازیکطرف ِ ديگر مبادا درسمان اوخ شود و ٢٠مان ١٩.٧٥ شود زبانم لال و از آنطرفتر پولهای در جيب مبارك پدرمان نبايد خاك بخورد خدایناکرده!
نيز در تشکلها هم كه نبايد پايمان را بگذاريم و اساساً مسؤوليتى را قبول كنيم كه بازهم ممكن است درس مباركمان اوخ شود و زبانم لال استاد ما را چپچپ نگاه كند، يا بدتر؛ اصلاً ممكن است اعضاى تشکلها انسانهای بیتربیتی باشند و ما بیادب شويم!
ما بايد مثل دبستانیها، مثل راهنماییها، مثل دبیرستانیها، هرروز صبح کولهای 🎒 روى دوش بيندازيم و روانه دانشگاه شويم و با اتمام کلاسها، سرمان را به زير افكنده و چونان بچهی انسان در زودترين فرصت خودمان را به خانه برسانيم تا از گرگهای دانشگاهى در امان باشيم!!
ما صرفاً اسممان 👨🎓 دانشجو شده و تا وقتى احساس نكنيم كه بايد بزرگ شويم و بزرگ شمرده شويم؛ بايد دغدغهمان غير از درس و 💯 نمره، موارد مهمتر شود، همان دانشآموز سابق هستيم و بجاى جشن ١٦ آذر، بايد هنوز هم 🎉 جشن ١٣ آبان بگيريم و خوش باشيم ...
✍️ #قلم_سجاد_کرباسچی
🔹
⏱
🔹⏱
⏱🔹⏱
🔷⏱🔹⏱🔹
به 🔹شاکله🔹 "کانال رسمی کانون روانشناسی اسلامی دانشگاه تهران" بپیوندید:
@eslamiravan