• رمان :#آرامش_ابدی
• نویسنده - #هیلنا_علی
• قسمت • سی هفتم
یک ماه تیر شد…
روز و شبهایش یکی نبود، اما یک چیز ثابت داشت: پیامهای لیلا.
نمیفامم چی شد، چی قسم شد، اما حالا روزی که پیام نته، دلم خالی میشه.
اوایل فکر میکدم فقط شناخت است، صرف یک گفتوگوی ساده. اما حالا…
به خود شک میکنم.
گاهی میشینم، موبایل به دست، میگم:
«نشه که وابسته شدم؟ نه، امکان نداره، مه که هیچوقت به دختری دل نبستم، چی قسم حالا دلم بند شده باشه؟»
اما باز وقت یادش میکنم، همین سوال بیمعنی میشه.
چون حس میکنم آرام آرام در وجودم جا گرفته.
هر دفعه که صدای زنگ مسج میآیه، امید دارم که او باشه.
وقتی نیست، دلم مچال میشه.
وقتی هست، دلم آرام میشه.
چقدر احمقانه.
همی دیشب، قبل خواب، موبایل در دستم بود.
منتظر مسج لیلا.
وقتی نامد خوابم نبرد.
به خود خندیدم:
«واقعاً طفل شدی لیان… منتظر یک پیام ساده!؟»
اما این طفل شدن بد نیست. حداقل در این دل بیحس، یک چیزی پیدا شده که جوانه میزنه.
یک حسی که هنوز اسمش ره نمیفامم.
⸻
- لیلا:
همه چیز به حالت اول برگشته.
همو خانه، همو روزهای تکراری.
صبحها بیدار میشم، کورس خیاطی بعد از چاشت خانه و کارهای همیشگی.
خالیم همرای سهراب هنوز خانه ماست، مثل اینکه حال تصمیم ندارن که آلمان برن
مادرم خوش است که خالیم خانه ما هست مه… زیاد برم فرق نمیکنه.
کورس خیاطی خوب پیش میره. یاد گرفتم دامن بُدوزم، چپنک بسازم.
همی روزا زیاد مصروف استم، اما…
اما باز هم وقت پیدا میکنم که با لیان مسج بتم.
او همیشه مسج میکنه . مه هم گاهی وقت، اگر حوصله داشته باشم، جواب میتم.
اما راستش…
دلم میشه همیشه زودتر جواب بتم.
یگان وقت موبایل در دستم میگیرم، منتظر مسج استم، اما وقتی نمینویسه، به خود میگم:
«چرا مه باید پیشقدم شوم؟ او که مرد است، اگر خواست خود زنگ میته.»
تبسم هم این روزا پرسان میکنه:
«چی گپ است، چقدر موبایل در دستت است؟ کسی پیدا شده یا نی؟»
مه میخندم، میگم:
«نی خواهر، خو یک نفر است، گپ میزنیم.»
تبسم چشمهایش ره تنگ میکنه:
«لیلا جان… خو بگو که لیان است نی؟»
لبخند میزنم، میگم:
«تو چرا اینقدر مشکوک استی؟»
او میگه:
«آخیر، مه خو میفامم، یک وقتی باز میگی مه نفامیدم چی وقت عادتش شدم.»
راست میگه… خودم هم نفامیدم.
⸻
- لیان:
امروز صبح زود بیدار شدم.
پدرم گفت با و بیدرت میریم دفتر.
تا آماده شدم، سرم پر از فکر لیلا بود.
گفتم:
«چطور شد که اینقدر زیاد با او گپ میزنم؟»
یگان وقت دلم میشه بگویم:
«چرا اینقدر خشک استی در مسج، خو یک ذره گرمتر باش.»
اما باز میگم شاید عادتش است.
همی دو روز پیش، وقتی یکبار خودم دو روز مسج ندادم، خودش سلام گفت.
همین برم کافی بود.
باز میگم:
«نه لیان، ای وابستگی نیس. تو فقط به گپ زدن عادت کدی.»
اما قلبم چیز دیگه میگه.
چیزی که هنوز نام نداره.
- - لیلا:
روزهایم همی قسم عادی است، اما دلم…
هر بار که موبایلم صدا میته، میگم شاید او باشه.
همی دیشب قبل خواب یک مسج داد، وقت جواب دادم، یک لبخند احمقانه زدم.
تبسم دید و گفت:
«خو خندیدی، بگو کی است؟»
گفتم:
«خو لیان است، چرا همیشه پرسان میکنی؟»
گفت:
«اگه به دلت نی چطور لبخند میزنی؟»
ساکت شدم.
یگان وقت میترسم… میترسم که وابسته شوم.
چون دلم نمیخواه به چیزی دل ببندم که آخرش دلسردی است.
اما لیان…
با آن لحن سرد و مغرور، باز هم یک چیز دارد که دلم ره آرام میسازه.
• نویسنده - #هیلنا_علی
• قسمت • سی هفتم
یک ماه تیر شد…
روز و شبهایش یکی نبود، اما یک چیز ثابت داشت: پیامهای لیلا.
نمیفامم چی شد، چی قسم شد، اما حالا روزی که پیام نته، دلم خالی میشه.
اوایل فکر میکدم فقط شناخت است، صرف یک گفتوگوی ساده. اما حالا…
به خود شک میکنم.
گاهی میشینم، موبایل به دست، میگم:
«نشه که وابسته شدم؟ نه، امکان نداره، مه که هیچوقت به دختری دل نبستم، چی قسم حالا دلم بند شده باشه؟»
اما باز وقت یادش میکنم، همین سوال بیمعنی میشه.
چون حس میکنم آرام آرام در وجودم جا گرفته.
هر دفعه که صدای زنگ مسج میآیه، امید دارم که او باشه.
وقتی نیست، دلم مچال میشه.
وقتی هست، دلم آرام میشه.
چقدر احمقانه.
همی دیشب، قبل خواب، موبایل در دستم بود.
منتظر مسج لیلا.
وقتی نامد خوابم نبرد.
به خود خندیدم:
«واقعاً طفل شدی لیان… منتظر یک پیام ساده!؟»
اما این طفل شدن بد نیست. حداقل در این دل بیحس، یک چیزی پیدا شده که جوانه میزنه.
یک حسی که هنوز اسمش ره نمیفامم.
⸻
- لیلا:
همه چیز به حالت اول برگشته.
همو خانه، همو روزهای تکراری.
صبحها بیدار میشم، کورس خیاطی بعد از چاشت خانه و کارهای همیشگی.
خالیم همرای سهراب هنوز خانه ماست، مثل اینکه حال تصمیم ندارن که آلمان برن
مادرم خوش است که خالیم خانه ما هست مه… زیاد برم فرق نمیکنه.
کورس خیاطی خوب پیش میره. یاد گرفتم دامن بُدوزم، چپنک بسازم.
همی روزا زیاد مصروف استم، اما…
اما باز هم وقت پیدا میکنم که با لیان مسج بتم.
او همیشه مسج میکنه . مه هم گاهی وقت، اگر حوصله داشته باشم، جواب میتم.
اما راستش…
دلم میشه همیشه زودتر جواب بتم.
یگان وقت موبایل در دستم میگیرم، منتظر مسج استم، اما وقتی نمینویسه، به خود میگم:
«چرا مه باید پیشقدم شوم؟ او که مرد است، اگر خواست خود زنگ میته.»
تبسم هم این روزا پرسان میکنه:
«چی گپ است، چقدر موبایل در دستت است؟ کسی پیدا شده یا نی؟»
مه میخندم، میگم:
«نی خواهر، خو یک نفر است، گپ میزنیم.»
تبسم چشمهایش ره تنگ میکنه:
«لیلا جان… خو بگو که لیان است نی؟»
لبخند میزنم، میگم:
«تو چرا اینقدر مشکوک استی؟»
او میگه:
«آخیر، مه خو میفامم، یک وقتی باز میگی مه نفامیدم چی وقت عادتش شدم.»
راست میگه… خودم هم نفامیدم.
⸻
- لیان:
امروز صبح زود بیدار شدم.
پدرم گفت با و بیدرت میریم دفتر.
تا آماده شدم، سرم پر از فکر لیلا بود.
گفتم:
«چطور شد که اینقدر زیاد با او گپ میزنم؟»
یگان وقت دلم میشه بگویم:
«چرا اینقدر خشک استی در مسج، خو یک ذره گرمتر باش.»
اما باز میگم شاید عادتش است.
همی دو روز پیش، وقتی یکبار خودم دو روز مسج ندادم، خودش سلام گفت.
همین برم کافی بود.
باز میگم:
«نه لیان، ای وابستگی نیس. تو فقط به گپ زدن عادت کدی.»
اما قلبم چیز دیگه میگه.
چیزی که هنوز نام نداره.
- - لیلا:
روزهایم همی قسم عادی است، اما دلم…
هر بار که موبایلم صدا میته، میگم شاید او باشه.
همی دیشب قبل خواب یک مسج داد، وقت جواب دادم، یک لبخند احمقانه زدم.
تبسم دید و گفت:
«خو خندیدی، بگو کی است؟»
گفتم:
«خو لیان است، چرا همیشه پرسان میکنی؟»
گفت:
«اگه به دلت نی چطور لبخند میزنی؟»
ساکت شدم.
یگان وقت میترسم… میترسم که وابسته شوم.
چون دلم نمیخواه به چیزی دل ببندم که آخرش دلسردی است.
اما لیان…
با آن لحن سرد و مغرور، باز هم یک چیز دارد که دلم ره آرام میسازه.