• لیان:
دفتر رسیدیم. پدرم و بیدرم و مه… هر کس مصروف کار خود بود. مه دلم به کار نبود.
چشمم به موبایل بود که باز خبر لیلا بیایه یا نی.
الیاس هم آمد. مثل همیشه پر حرف و شوخ.
چند دقیقه نیامده، گفت:
«ببینمت! ای موبایل از دستت جدا نمیشه. مه خو میفامم چرا!»
لبخند زدم، گفتم:
«چرا؟ بگو بشنوم.»
گفت:
«خو معلومه هست به خاطری که منتظر مسج او دختر استی.»
چشمهایم تنگ شد:
«کدام دختر؟»
گفت:
«همی که همیشه به چت استی، همی لیلا… مگر نامش نی؟»
مه ساکت شدم.
چی بگویم؟ دروغ بگویم؟ یا بگویم بلی، اوست.
الیاس خندید و گفت:
«رفیق، ساده نگذر. واضح است که دل بستی. خو اعتراف کو، عاشقش شدی.»
یک لحظه ساکت شدم، اما زبانم باز شد:
«مه عاشق نیستم. فقط… نمیفامم چرا دلم میشه گپ بزنم. نمیفامم چرا انتظارش میکشم.»
الیاس دستم را زد و گفت:
«همی تعریف عشق نی دیگه، که خودت نمیفامی چی وقت افتیدی.»
حرفش مرا به فکر برد.
آیا واقعاً عشق است؟ یا فقط یک عادت؟
خودم را قانع میکنم که عادت است، اما قلبم میگه نی.
چیزی که دلم آرام میشه وقت صدایش یا مسجش میایه… این عشق نیس؟
نیستم مطمین…
اگر عشق باشه چی ؟
اگر واقعا وابسته اش شدیم
و خودم نمیخایم قبول کنم چی ؟
لیلا:
امروز حال خیاطی نداشتم. وقتی صبح از خواب بیدار شدم، حس کردم یک روز آرام و بیکار لازم دارم. همیشه کورس خیاطی میرفتم، اما امروز دلم نمیخواست.
تبسم اول از من پرسید:
«لیلا، خیاطی نمیری؟»
گفتم:
«نه، امروز استراحت میکنم.
خالیم هم که بود، گفت:
«سهراب میخایه شار بره مه هم میرم شما هم بیاین یکجای بیریم
تبسم بدون ایکه صبر کنه گفت:
«مه حتماً میام!»
من هم تصمیم گرفتم برم، فکر کردم شاید هواخوری حال آدم رو بهتر کنه.
خارج شدیم، سهراب راننده بود، خالیم هم کنارش نشسته بود. تبسم و من پشت سر. سهراب فکرش بیشتر به جاده بود، ولی گهگاهی نگاهی به من میانداخت. احساس کردم نگاهش خاص است، اما سعی کردم بیخیال باشم.
شار که رسیدیم، قدم زدیم و کمی خرید کردیم. خالیم چند تا چیز برای خانه گرفت. تبسم از فروشندهها پرسید و با آنها گرم گرفت. من بیشتر آرام بودم، فقط نگاه میکردم.
سهراب در طول راه چند بار تلاش کرد با من حرف بزند، اما من فقط لبخند میزدم و گوش میدادم. نمیدانم چرا، اما آن روز حس کردم نگاه سهراب مثل همیشه متفاوت است. قسمکه دلش میخواست چیزی بگوید، اما نمیدانست چطور.
در آخر راه، وقتی سوار موتر شدیم، سهراب ناگهان یک جعبه کوچک کوکا به من داد. لبخند زدم و گفتم:
«تشکر ، نیازی نبود.»
اما او با جدیت گفت:
«نی باید به تو میدادم. برایت است.»
ساکت شدم و به کوکا نگاه کردم. آن لحظه در دلم هزار فکر بود، اما چیزی نگفتم.
وقتی به خانه برگشتیم، تبسم با نگاهی کنجکاو پرسید:
«لیلا، سهراب دوباره توجهاش به تو زیاد شده؟»
لبخند زدم و گفتم:
« تبسم، بد هست
اما خودم میفامیدم که هر روز مسجهای لیان شده مهمترین اتفاق زندگیام، حتی اگر خیلی کوتاه و ساده باشند.
- ادامه و قسمت بعدی فردا
دفتر رسیدیم. پدرم و بیدرم و مه… هر کس مصروف کار خود بود. مه دلم به کار نبود.
چشمم به موبایل بود که باز خبر لیلا بیایه یا نی.
الیاس هم آمد. مثل همیشه پر حرف و شوخ.
چند دقیقه نیامده، گفت:
«ببینمت! ای موبایل از دستت جدا نمیشه. مه خو میفامم چرا!»
لبخند زدم، گفتم:
«چرا؟ بگو بشنوم.»
گفت:
«خو معلومه هست به خاطری که منتظر مسج او دختر استی.»
چشمهایم تنگ شد:
«کدام دختر؟»
گفت:
«همی که همیشه به چت استی، همی لیلا… مگر نامش نی؟»
مه ساکت شدم.
چی بگویم؟ دروغ بگویم؟ یا بگویم بلی، اوست.
الیاس خندید و گفت:
«رفیق، ساده نگذر. واضح است که دل بستی. خو اعتراف کو، عاشقش شدی.»
یک لحظه ساکت شدم، اما زبانم باز شد:
«مه عاشق نیستم. فقط… نمیفامم چرا دلم میشه گپ بزنم. نمیفامم چرا انتظارش میکشم.»
الیاس دستم را زد و گفت:
«همی تعریف عشق نی دیگه، که خودت نمیفامی چی وقت افتیدی.»
حرفش مرا به فکر برد.
آیا واقعاً عشق است؟ یا فقط یک عادت؟
خودم را قانع میکنم که عادت است، اما قلبم میگه نی.
چیزی که دلم آرام میشه وقت صدایش یا مسجش میایه… این عشق نیس؟
نیستم مطمین…
اگر عشق باشه چی ؟
اگر واقعا وابسته اش شدیم
و خودم نمیخایم قبول کنم چی ؟
لیلا:
امروز حال خیاطی نداشتم. وقتی صبح از خواب بیدار شدم، حس کردم یک روز آرام و بیکار لازم دارم. همیشه کورس خیاطی میرفتم، اما امروز دلم نمیخواست.
تبسم اول از من پرسید:
«لیلا، خیاطی نمیری؟»
گفتم:
«نه، امروز استراحت میکنم.
خالیم هم که بود، گفت:
«سهراب میخایه شار بره مه هم میرم شما هم بیاین یکجای بیریم
تبسم بدون ایکه صبر کنه گفت:
«مه حتماً میام!»
من هم تصمیم گرفتم برم، فکر کردم شاید هواخوری حال آدم رو بهتر کنه.
خارج شدیم، سهراب راننده بود، خالیم هم کنارش نشسته بود. تبسم و من پشت سر. سهراب فکرش بیشتر به جاده بود، ولی گهگاهی نگاهی به من میانداخت. احساس کردم نگاهش خاص است، اما سعی کردم بیخیال باشم.
شار که رسیدیم، قدم زدیم و کمی خرید کردیم. خالیم چند تا چیز برای خانه گرفت. تبسم از فروشندهها پرسید و با آنها گرم گرفت. من بیشتر آرام بودم، فقط نگاه میکردم.
سهراب در طول راه چند بار تلاش کرد با من حرف بزند، اما من فقط لبخند میزدم و گوش میدادم. نمیدانم چرا، اما آن روز حس کردم نگاه سهراب مثل همیشه متفاوت است. قسمکه دلش میخواست چیزی بگوید، اما نمیدانست چطور.
در آخر راه، وقتی سوار موتر شدیم، سهراب ناگهان یک جعبه کوچک کوکا به من داد. لبخند زدم و گفتم:
«تشکر ، نیازی نبود.»
اما او با جدیت گفت:
«نی باید به تو میدادم. برایت است.»
ساکت شدم و به کوکا نگاه کردم. آن لحظه در دلم هزار فکر بود، اما چیزی نگفتم.
وقتی به خانه برگشتیم، تبسم با نگاهی کنجکاو پرسید:
«لیلا، سهراب دوباره توجهاش به تو زیاد شده؟»
لبخند زدم و گفتم:
« تبسم، بد هست
اما خودم میفامیدم که هر روز مسجهای لیان شده مهمترین اتفاق زندگیام، حتی اگر خیلی کوتاه و ساده باشند.
- ادامه و قسمت بعدی فردا