📖 فصل اول
قسمت ششم
رمان: #قلب_صنم
✍️ نوشتهٔ : #قلم_خاموش 🖋️
گاهی دلم میخواهد هیچکس در جهان نباشد نه خانه باشد نه مکتب نه کوچه نه انسان فقط خودم باشم و دلم که هزار گپ دارد اما زبان ندارد
روزها میگذرد و مه بیشتر به سکوت پناه میبرم بیشتر کنار کلکین مینشینم و به آسمان نگاه میکنم به ابرهایی که خاموش میگذرند مثل بعضی آدمها
گاهی با خودم گپ میزنم بی صدا میگویم صنم تو کی هستی دلت چرا اینگونه بیقرار است مگر چیزی شده
به خودم میگویم نه مه خوب استم اما دلم نمیپذیرد چون هیچکس خوب نیست وقتی هر شب پیش از خواب فقط به یک نفر فکر میکند
و مه نمیدانم آن یک نفر کیست فقط میدانم که وقتی اسم مصطفی را میشنوم آرام میمانم اما وقتی نگاه علی را حس میکنم دلم پُر میشود
اما چرا نمیدانم چرا علی اگر فقط بگذرد چرا حس میکنم باید چیزی بگوید اگر حرف نزند چرا فکر میکنم خالی ماندهام
و چرا مصطفی اگر چیزی بگوید با احترام و سکوت چرا حس میکنم باید بیشتر نگوییم
نه که از مصطفی بدم بیاید نه ولی دلم دنبال او نمی دود
او شاید در چشم من یک دوست است شاید یک تکیه گاه مثل دیواری در آفتاب اما نه پنجرهای که دلم را باز کند
🌿
نه هر دل لرزه به نام عشق است
نه هر تپیدن به معنی دل دادگی
گاهی فقط دلت از یک نگاه میترسد
بیآنکه بداند چرا
در خانه کسی چیزی نمیگوید اما مه حس میکنم گپ هایی هست که هنوز گفته نشده
مادرم بیشتر خاموش است پدرم دیر به خانه میآید خانم بزرگ هم گاهی نگاهش پُر از گفتنیست
اسما میگوید وقتش میرسد که همه چیز روشن شود اما مه از آن روشنی میترسم
چون شاید این خاموشی که حالا هست کمتر زخم بزند تا آن چیزی که بعداً میآید و دلم را بی صدا میشکند
گاهی در دل شب وقتی همه خواب اند من بیدارم بیدار با فکری که مثل بادی در شاخه های ذهنم میپیچد
اسمها می آیند و میروند مصطفی علی زن کاکا خواهرانم مکتب
و بعد دلم خسته میشود و خاموشی را برمیگزیند چون هیچ پاسخی برای پرسشهای بی زبانم نمییابد.
ادامه دارد...
قسمت ششم
رمان: #قلب_صنم
✍️ نوشتهٔ : #قلم_خاموش 🖋️
گاهی دلم میخواهد هیچکس در جهان نباشد نه خانه باشد نه مکتب نه کوچه نه انسان فقط خودم باشم و دلم که هزار گپ دارد اما زبان ندارد
روزها میگذرد و مه بیشتر به سکوت پناه میبرم بیشتر کنار کلکین مینشینم و به آسمان نگاه میکنم به ابرهایی که خاموش میگذرند مثل بعضی آدمها
گاهی با خودم گپ میزنم بی صدا میگویم صنم تو کی هستی دلت چرا اینگونه بیقرار است مگر چیزی شده
به خودم میگویم نه مه خوب استم اما دلم نمیپذیرد چون هیچکس خوب نیست وقتی هر شب پیش از خواب فقط به یک نفر فکر میکند
و مه نمیدانم آن یک نفر کیست فقط میدانم که وقتی اسم مصطفی را میشنوم آرام میمانم اما وقتی نگاه علی را حس میکنم دلم پُر میشود
اما چرا نمیدانم چرا علی اگر فقط بگذرد چرا حس میکنم باید چیزی بگوید اگر حرف نزند چرا فکر میکنم خالی ماندهام
و چرا مصطفی اگر چیزی بگوید با احترام و سکوت چرا حس میکنم باید بیشتر نگوییم
نه که از مصطفی بدم بیاید نه ولی دلم دنبال او نمی دود
او شاید در چشم من یک دوست است شاید یک تکیه گاه مثل دیواری در آفتاب اما نه پنجرهای که دلم را باز کند
🌿
نه هر دل لرزه به نام عشق است
نه هر تپیدن به معنی دل دادگی
گاهی فقط دلت از یک نگاه میترسد
بیآنکه بداند چرا
در خانه کسی چیزی نمیگوید اما مه حس میکنم گپ هایی هست که هنوز گفته نشده
مادرم بیشتر خاموش است پدرم دیر به خانه میآید خانم بزرگ هم گاهی نگاهش پُر از گفتنیست
اسما میگوید وقتش میرسد که همه چیز روشن شود اما مه از آن روشنی میترسم
چون شاید این خاموشی که حالا هست کمتر زخم بزند تا آن چیزی که بعداً میآید و دلم را بی صدا میشکند
گاهی در دل شب وقتی همه خواب اند من بیدارم بیدار با فکری که مثل بادی در شاخه های ذهنم میپیچد
اسمها می آیند و میروند مصطفی علی زن کاکا خواهرانم مکتب
و بعد دلم خسته میشود و خاموشی را برمیگزیند چون هیچ پاسخی برای پرسشهای بی زبانم نمییابد.
ادامه دارد...