📖 فصل اول
قسمت هفتم
رمان: #قلب_صنم
✍️ نوشتهٔ : #قلم_خاموش 🖋️
خانهٔ ما پر است از صداهایی که گاه خنده میشوند و گاه سکوتی پنهان در میان واژههایی بیمعنا
مه هر روز بیشتر از پیش به گوشهٔ اتاقم پناه میبرم اما نمیتوانم چشم از آدمهایی بردارم که با مه از یک خون اند
خواهرم زهرا همیشه مصروف خود است کتاب هایش را با دقت میخواند و انگار آیندهاش را میان خطهای آن جستوجو میکند
مرسل پرخاشگر نیست اما حرف هایش مثل نیشِ گل رز است نرم میزند و زود فراموش میشود با آنکه دو سال از مه کلانتر است اما همیشه با مه قهر و آشتی دارد
گاهی میگوید تو زیادی خیال باف شدهای صنم چرا همیشه در فکر هستی مگر چیز خاصی شده و من با تبسمی خاموش میگویم نی فقط گپهای روزمره است
اما در دلم میدانم این روزمره نیست چون هیچ چیز معمولی نیست وقتی دلت بی سبب سنگین باشد
سهیل برادرم است ساکت و غرق در دنیای خودش
او کمتر گپ میزند و بیشتر به آهنگ گوش میدهد گاه در حویلی راه میرود و لب هایش را آرام تکان میدهد نمیدانم شعر میخواند یا فقط با فکر هایش خلوت میکند
وقتی از کنارش میگذرم گاهی میگوید صنم جان زیاد به چیزی فکر نکن آدمی که زیاد فکر کند زود پیر میشود و مه در دل میگویم شاید پیر شدن دل هم از همینجا آغاز میشود
و یوسف
برادر کوچکم با آن همه کودکانهگی اش با صدای خنده و دویدن های بی دلیلش روشنی خانه است
او بیخبر از آن همه چیزی ست که در این خانه میگذرد او هنوز نمیداند که پشت هر سکوتی شاید طوفانی نهفته باشد
دیروز وقتی در حویلی بودم صدای علی را شنیدم که با سهیل شوخی میکرد
مه آهسته به سوی کلکین رفتم دیدم که علی لبخند بر لب دارد و چشم اش روشن است اما وقتی نگاهش به پنجرهٔ ما افتاد لبخندش محو شد
در دلم گفتم شاید از بودن من خوشش نمیآید شاید مه همان کسی ام که باید نباشد
و باز همان سوال های همیشگی آمدند در دلم نشستند بی پاسخ رفتند و مه خاموش تر شدم
🍃
هیچکس نمیداند در نگاه کی چه چیزی خوابیده است
شاید کسی با تبسمی کوتاه
خودش را از هزاران گفتنی نجات دهد
اما دل
دل هیچ گاه خلاص نمیشود از نخواستن چیزی که میخواهد
امروز مرسل گفت زن کاکای ما باز هم خواهد آمد گفتم برای چی گفت شاید برای گپ های که ناتمام ماند
مه خاموش شدم چون نمیدانستم چه گپی مانده و چرا در دلم اینهمه آشوب هست
اگر هیچ اتفاقی هم نیفتاده باشد دلم چرا اینگونه بیقرار است
شاید چون هنوز چیزی نیامده اما در راه است
ادامه دارد...
قسمت هفتم
رمان: #قلب_صنم
✍️ نوشتهٔ : #قلم_خاموش 🖋️
خانهٔ ما پر است از صداهایی که گاه خنده میشوند و گاه سکوتی پنهان در میان واژههایی بیمعنا
مه هر روز بیشتر از پیش به گوشهٔ اتاقم پناه میبرم اما نمیتوانم چشم از آدمهایی بردارم که با مه از یک خون اند
خواهرم زهرا همیشه مصروف خود است کتاب هایش را با دقت میخواند و انگار آیندهاش را میان خطهای آن جستوجو میکند
مرسل پرخاشگر نیست اما حرف هایش مثل نیشِ گل رز است نرم میزند و زود فراموش میشود با آنکه دو سال از مه کلانتر است اما همیشه با مه قهر و آشتی دارد
گاهی میگوید تو زیادی خیال باف شدهای صنم چرا همیشه در فکر هستی مگر چیز خاصی شده و من با تبسمی خاموش میگویم نی فقط گپهای روزمره است
اما در دلم میدانم این روزمره نیست چون هیچ چیز معمولی نیست وقتی دلت بی سبب سنگین باشد
سهیل برادرم است ساکت و غرق در دنیای خودش
او کمتر گپ میزند و بیشتر به آهنگ گوش میدهد گاه در حویلی راه میرود و لب هایش را آرام تکان میدهد نمیدانم شعر میخواند یا فقط با فکر هایش خلوت میکند
وقتی از کنارش میگذرم گاهی میگوید صنم جان زیاد به چیزی فکر نکن آدمی که زیاد فکر کند زود پیر میشود و مه در دل میگویم شاید پیر شدن دل هم از همینجا آغاز میشود
و یوسف
برادر کوچکم با آن همه کودکانهگی اش با صدای خنده و دویدن های بی دلیلش روشنی خانه است
او بیخبر از آن همه چیزی ست که در این خانه میگذرد او هنوز نمیداند که پشت هر سکوتی شاید طوفانی نهفته باشد
دیروز وقتی در حویلی بودم صدای علی را شنیدم که با سهیل شوخی میکرد
مه آهسته به سوی کلکین رفتم دیدم که علی لبخند بر لب دارد و چشم اش روشن است اما وقتی نگاهش به پنجرهٔ ما افتاد لبخندش محو شد
در دلم گفتم شاید از بودن من خوشش نمیآید شاید مه همان کسی ام که باید نباشد
و باز همان سوال های همیشگی آمدند در دلم نشستند بی پاسخ رفتند و مه خاموش تر شدم
🍃
هیچکس نمیداند در نگاه کی چه چیزی خوابیده است
شاید کسی با تبسمی کوتاه
خودش را از هزاران گفتنی نجات دهد
اما دل
دل هیچ گاه خلاص نمیشود از نخواستن چیزی که میخواهد
امروز مرسل گفت زن کاکای ما باز هم خواهد آمد گفتم برای چی گفت شاید برای گپ های که ناتمام ماند
مه خاموش شدم چون نمیدانستم چه گپی مانده و چرا در دلم اینهمه آشوب هست
اگر هیچ اتفاقی هم نیفتاده باشد دلم چرا اینگونه بیقرار است
شاید چون هنوز چیزی نیامده اما در راه است
ادامه دارد...