📖 فصل اول
قسمت هشتم
رمان: #قلب_صنم
✍️ نوشتهٔ : #قلم_خاموش 🖋️
صبح با صدای گریهٔ طفل همسایه بیدار شدم آفتاب هنوز به لب بام نرسیده بود اما دلم پُر بود مثل آسمانی که هیچ ابری در آن نیست اما حس میکنی باران میخواهد ببارد
مادرم در آشپزخانه بود صدای قاشق ها و بخار چای فضای خانه را نرم کرده بود
مه چادر سفیدم را پوشیدم و کتاب هایم را جمع کردم اما حس کردم امروز مثل روزهای دیگر نیست دلم سنگینی میکرد
در راه مکتب اسما پرسید چرا امروز خاموشی گفتم من هیچ خاموش نیستم فقط در فکر درسها هستم اما خودم میدانستم که دروغ میگویم
وقتی رسیدیم به مکتب خانم سلیمه با چهرهٔ عبوس وارد صنف شد گفت همه گوش کنید امروز قرار است استاد ناظر از ریاست بیاید اگر کسی اشتباه کند به ضرر همهٔ ما تمام میشود
صدای نفسها کند شد همه نشسته بودند مثل شاگرد هایی که از ترس چیزی را پنهان کرده باشند
من هم مثل همیشه دفترم را باز کردم و قلمم را روی میز گذاشتم اما دلم با من نبود
استاد ناظر وارد شد مردی بلندقد و خشک با عینک ته استکانی که حتی نگاهش هم نظم میخواست
همه چیز به ظاهر آرام بود تا وقتی که یکی از دخترها برگهای را زیر میز دیگری دید و صدایش بلند شد
گفت خانم این دختر تقلب میکند استاد ایستاد گفت کی برگه دارد همه جا سکوت شد
همه به هم نگاه میکردند و مه بیخبر از همه جا فقط نگاه میکردم که ناگهان کسی گفت برگه مال صنم است
صدایم خشک شد نگاه ها سوی من چرخید و لب هایم قفل شد
استاد گفت صنم بایست مگر تو تقلب میکنی گفتم نه استاد مه چنین کاری نکرده ام اما کسی حرفم را نشنید
خانم سلیمه گفت صنم همیشه شاگرد خوب بودی چرا امروز چنین شده گفتم باور کنید این برگه از مه نیست اما سکوت صنف گواهی نمیداد
دلم سوخت نه برای گپ استاد نه برای تهمت بلکه برای آن نگاه ها که دیگر مثل دیروز نبود
وقتی از مکتب برگشتیم آفتاب در حال افتادن بود مادر دم در ایستاده بود گفت زن کاکایت آمده
مه بی درنگ به درون خانه رفتم خانم بزرگ با او نشسته بود
اما این بار در چهره اش لبخند نبود چیزی نگفت فقط گفت آمدم دیدن کنم همین و دیگر چیزی نگفت
با خود گفتم شاید چیزی شده شاید گپ خواستگاری بینتیجه مانده باشد یا شاید علی خودش مخالفت کرده باشد
نه چیزی گفت نه از علی پرسان کرد فقط چای نوشید و رفت
مه نگاهش را دنبال کردم آرامی در رفتنش بود اما نه آن آرامی که از رضایت باشد شاید خاموشی از دل گیر بودن
در حویلی علی نشسته بود و کتابی در دست داشت مه از کنارش تیر شدم چیزی نگفت اما نگاهم کرد
نه مثل دشمنی و نه مثل دوستی مثل کسی که گم شده باشد در خود
و مصطفی در خانهٔ شان دروازه را میشست وقتی من را دید گفت سلام گفتم سلام و لبخند زدم اما نگاهش غمگین بود
مثل کسی که گپ هایی برای گفتن دارد اما نمیخواهد بگوید
☘️🍃🥀
من آن برگم که افتاده ست
نه از باد
بلکه از خستگی شاخه ها
من آن نگاهم
که لبخند دارد
اما در پشت آن
دل بی صدا فریاد میزند
ادامه دارد...
قسمت هشتم
رمان: #قلب_صنم
✍️ نوشتهٔ : #قلم_خاموش 🖋️
صبح با صدای گریهٔ طفل همسایه بیدار شدم آفتاب هنوز به لب بام نرسیده بود اما دلم پُر بود مثل آسمانی که هیچ ابری در آن نیست اما حس میکنی باران میخواهد ببارد
مادرم در آشپزخانه بود صدای قاشق ها و بخار چای فضای خانه را نرم کرده بود
مه چادر سفیدم را پوشیدم و کتاب هایم را جمع کردم اما حس کردم امروز مثل روزهای دیگر نیست دلم سنگینی میکرد
در راه مکتب اسما پرسید چرا امروز خاموشی گفتم من هیچ خاموش نیستم فقط در فکر درسها هستم اما خودم میدانستم که دروغ میگویم
وقتی رسیدیم به مکتب خانم سلیمه با چهرهٔ عبوس وارد صنف شد گفت همه گوش کنید امروز قرار است استاد ناظر از ریاست بیاید اگر کسی اشتباه کند به ضرر همهٔ ما تمام میشود
صدای نفسها کند شد همه نشسته بودند مثل شاگرد هایی که از ترس چیزی را پنهان کرده باشند
من هم مثل همیشه دفترم را باز کردم و قلمم را روی میز گذاشتم اما دلم با من نبود
استاد ناظر وارد شد مردی بلندقد و خشک با عینک ته استکانی که حتی نگاهش هم نظم میخواست
همه چیز به ظاهر آرام بود تا وقتی که یکی از دخترها برگهای را زیر میز دیگری دید و صدایش بلند شد
گفت خانم این دختر تقلب میکند استاد ایستاد گفت کی برگه دارد همه جا سکوت شد
همه به هم نگاه میکردند و مه بیخبر از همه جا فقط نگاه میکردم که ناگهان کسی گفت برگه مال صنم است
صدایم خشک شد نگاه ها سوی من چرخید و لب هایم قفل شد
استاد گفت صنم بایست مگر تو تقلب میکنی گفتم نه استاد مه چنین کاری نکرده ام اما کسی حرفم را نشنید
خانم سلیمه گفت صنم همیشه شاگرد خوب بودی چرا امروز چنین شده گفتم باور کنید این برگه از مه نیست اما سکوت صنف گواهی نمیداد
دلم سوخت نه برای گپ استاد نه برای تهمت بلکه برای آن نگاه ها که دیگر مثل دیروز نبود
وقتی از مکتب برگشتیم آفتاب در حال افتادن بود مادر دم در ایستاده بود گفت زن کاکایت آمده
مه بی درنگ به درون خانه رفتم خانم بزرگ با او نشسته بود
اما این بار در چهره اش لبخند نبود چیزی نگفت فقط گفت آمدم دیدن کنم همین و دیگر چیزی نگفت
با خود گفتم شاید چیزی شده شاید گپ خواستگاری بینتیجه مانده باشد یا شاید علی خودش مخالفت کرده باشد
نه چیزی گفت نه از علی پرسان کرد فقط چای نوشید و رفت
مه نگاهش را دنبال کردم آرامی در رفتنش بود اما نه آن آرامی که از رضایت باشد شاید خاموشی از دل گیر بودن
در حویلی علی نشسته بود و کتابی در دست داشت مه از کنارش تیر شدم چیزی نگفت اما نگاهم کرد
نه مثل دشمنی و نه مثل دوستی مثل کسی که گم شده باشد در خود
و مصطفی در خانهٔ شان دروازه را میشست وقتی من را دید گفت سلام گفتم سلام و لبخند زدم اما نگاهش غمگین بود
مثل کسی که گپ هایی برای گفتن دارد اما نمیخواهد بگوید
☘️🍃🥀
من آن برگم که افتاده ست
نه از باد
بلکه از خستگی شاخه ها
من آن نگاهم
که لبخند دارد
اما در پشت آن
دل بی صدا فریاد میزند
ادامه دارد...