پارت هدیه 🎁
📖 فصل اول
قسمت نهم
رمان: #قلب_صنم
✍️ نوشتهٔ : #قلم_خاموش 🖋️
صبح مثل هر روز با صدای پدر بیدار شدم که میگفت سهیل جان بلند شو امروز باید بار از شهر بیاری
پدرم مردی بود که هیچگاه بیکار نمینشست هرچند موهایش سفید شده بود اما هنوز قامتش راست بود و غرورش خم نشده بود
سهیل برادرم مثل پدرم ساکت بود اما با قلبی پُر از غیرت هر روز با بایسکل یا با گادی میرفت اینجا و آنجا کار میکرد کمک میکرد هرجا که لازم بود بیصدا و بیمنت
مادرم هم بیکار نبود شیر گاو را در بوتلها میریخت و صبح زود خانهبهخانه میبرد
اما هیچکس در خانه تنها نبود همه دست به دست هم داده بودیم هرکس به اندازهٔ خود سهم داشت در ساختن نانی که بر سفره میآمد
خانهٔ ما خانهای بود ساده با دیوارهای گلی اما دلهایی گرم و صادق
در همسایگی ما خانهٔ مصطفی بود خانهای کلان و نو با دیوارهای رنگخورده و پنجرههای بزرگ
پدر مصطفی تاجر بود در شهر دوکان بزرگی داشت و مادرش زنی خوشلباس بود که همیشه با چادر ابریشمی در حویلی میچرخید
برادر کلان مصطفی در دانشگاه بود و خواهرش در کورس زبان خارجی درس میخواند
زندگیشان بوی رفاه میداد اما با همهٔ اینها مصطفی مغرور نبود
با آنکه همه چیز داشت اما هیچگاه به نداشتن دیگران نخندید همیشه ادب داشت و آرامی
و مه همیشه این تفاوتها را میدیدم اما هیچگاه حس نکردم که میان ما دیوار باشد چون مصطفی از جنس نرمی بود نه از جنس غرور
اما در مکتب هنوز دلم میلرزید از آن تهمت ناحق
دخترها کم کم گپ میزدند که شاید صنم واقعاً آن برگه را نوشته باشد شاید مه حالا آن دختر سابقه نباشم
و فقط اسما بود که کنارم ماند گفت صنم جان صداقت هیچ گاه خاموش نمیماند بگذار زمان خودش حق را روشن بسازد
مه فقط لبخند میزدم و سکوت میکردم اما در دلم هزار بار از خود پرسیده بودم چرا هیچکس نگفت که مه چنین کاری نکرده ام
آن روز زن کاکایم دوباره آمد این بار چهره اش خشک تر بود اما لحنش ملایمتر
آمد نشست و چای نوشید گفت هیچ چیز نگفته نمیماند فقط وقت میخواهد
با مادرم آهسته گپ زد و رفت نه چیزی وعده داد نه چیزی خواست فقط رفت
و مه ماندم با هزار سوال
عصر وقتی دروازهٔ خانه را بستم صدای علی را شنیدم که از پشت دیوار با کسی گپ میزد
حرف هایش پُر از خستگی بود گفت مه هم دلم نمیخواهد کسی را برنجانم اما مه را هم بفهم
صدایش مثل دستی بود که پنجرهٔ دلم را تکان داد نه از محبت بلکه از چیزی که نمیفهمیدم چه بود
و مصطفی وقتی مرا دید لبخند زد آرام گفت همه چیز خوب میشه صنم فقط باید خودت باشی
و مه سر تکان دادم و در دل گفتم ای کاش میدانستی من کی ام
ـ ادامه و قسمت بعدی فردا
📖 فصل اول
قسمت نهم
رمان: #قلب_صنم
✍️ نوشتهٔ : #قلم_خاموش 🖋️
صبح مثل هر روز با صدای پدر بیدار شدم که میگفت سهیل جان بلند شو امروز باید بار از شهر بیاری
پدرم مردی بود که هیچگاه بیکار نمینشست هرچند موهایش سفید شده بود اما هنوز قامتش راست بود و غرورش خم نشده بود
سهیل برادرم مثل پدرم ساکت بود اما با قلبی پُر از غیرت هر روز با بایسکل یا با گادی میرفت اینجا و آنجا کار میکرد کمک میکرد هرجا که لازم بود بیصدا و بیمنت
مادرم هم بیکار نبود شیر گاو را در بوتلها میریخت و صبح زود خانهبهخانه میبرد
اما هیچکس در خانه تنها نبود همه دست به دست هم داده بودیم هرکس به اندازهٔ خود سهم داشت در ساختن نانی که بر سفره میآمد
خانهٔ ما خانهای بود ساده با دیوارهای گلی اما دلهایی گرم و صادق
در همسایگی ما خانهٔ مصطفی بود خانهای کلان و نو با دیوارهای رنگخورده و پنجرههای بزرگ
پدر مصطفی تاجر بود در شهر دوکان بزرگی داشت و مادرش زنی خوشلباس بود که همیشه با چادر ابریشمی در حویلی میچرخید
برادر کلان مصطفی در دانشگاه بود و خواهرش در کورس زبان خارجی درس میخواند
زندگیشان بوی رفاه میداد اما با همهٔ اینها مصطفی مغرور نبود
با آنکه همه چیز داشت اما هیچگاه به نداشتن دیگران نخندید همیشه ادب داشت و آرامی
و مه همیشه این تفاوتها را میدیدم اما هیچگاه حس نکردم که میان ما دیوار باشد چون مصطفی از جنس نرمی بود نه از جنس غرور
اما در مکتب هنوز دلم میلرزید از آن تهمت ناحق
دخترها کم کم گپ میزدند که شاید صنم واقعاً آن برگه را نوشته باشد شاید مه حالا آن دختر سابقه نباشم
و فقط اسما بود که کنارم ماند گفت صنم جان صداقت هیچ گاه خاموش نمیماند بگذار زمان خودش حق را روشن بسازد
مه فقط لبخند میزدم و سکوت میکردم اما در دلم هزار بار از خود پرسیده بودم چرا هیچکس نگفت که مه چنین کاری نکرده ام
آن روز زن کاکایم دوباره آمد این بار چهره اش خشک تر بود اما لحنش ملایمتر
آمد نشست و چای نوشید گفت هیچ چیز نگفته نمیماند فقط وقت میخواهد
با مادرم آهسته گپ زد و رفت نه چیزی وعده داد نه چیزی خواست فقط رفت
و مه ماندم با هزار سوال
عصر وقتی دروازهٔ خانه را بستم صدای علی را شنیدم که از پشت دیوار با کسی گپ میزد
حرف هایش پُر از خستگی بود گفت مه هم دلم نمیخواهد کسی را برنجانم اما مه را هم بفهم
صدایش مثل دستی بود که پنجرهٔ دلم را تکان داد نه از محبت بلکه از چیزی که نمیفهمیدم چه بود
و مصطفی وقتی مرا دید لبخند زد آرام گفت همه چیز خوب میشه صنم فقط باید خودت باشی
و مه سر تکان دادم و در دل گفتم ای کاش میدانستی من کی ام
ـ ادامه و قسمت بعدی فردا