#رمان_پژواکِ_عشق
#قسمت_بیستویکم
#نویسنده_فَریوش
چند روز شده بود که حتی صدای پای آریان ره هم نشنیده بودم. صنف میرفتم، کتاب میخواندم، لبخند میزدم، اما هیچکدام واقعی نبود. روزها یکییکی تیر میشدن، ولی دلم هنوز گیر مانده بود جایی بین دیروز و یک حرف ناتمام.
امروز هوا ابری بود، مثل دل خودم. باران نمنم میبارید و هر قطرهاش، مثل خاطرهی تازهای از آریان بود که بر دلم مینشست. وقتی از کتابخانه برآمدم، اصلاً توقع نداشتم او ره ببینم او هم در پوهنتون. اما دیدمش، ایستاده کنار درختی.
لباس خاکستری به تن داشت و نگاهش مثل همیشه عمیق بود. قلبم بیاراده شروع به تپیدن کرد، اما خودم را جمعوجور گرفتم. نمیخواستم دوباره همان حفصهی بیپناه باشم.
آهسته صدا زد:
"حفصه... یک لحظه میشه بیایی؟"
مکث کردم. چشمهایم در چشمهاش گره خورد. سر تکان دادم و به طرفش رفتم.
ایستاده بود، دستانش در جیبهایش، انگار دنبال واژه میگشت.
"میفهمم که حق نداشتم ایطور خاموش بروم... ولی این چند روز به چیزی فکر میکردم که شاید گفتنش برایت سخت باشه."
نگاهش از صورتم سر خورد به زمین. من هم ساکت بودم، منتظر.
"حفصه، تصمیم گرفتم که برگردم افغانستان."
دنیا دور سرم چرخید. کلمههاش مثل باران ناگهانی بر سرم ریخت.
"چی گفتی؟"
آه کشید.
"پدرم مریض است. خانوادهام به کمک ضرورت دارن. حس میکنم که باید در کنارشان باشم. نمیتونم اینجا بمانم، وقتی که قلبم آنسوست."
دستم بیاختیار حلقه را لمس کرد. قلبم از جایش تکان خورد، اما سعی کردم آرام باشم.
"و من؟" پرسیدم با صدایی که شاید از بغض میلرزید.
نفس عمیقی کشید و گفت:
"تو همیشه در دلم هستی، حفصه. اما نمیدانم آینده چی میسازد. شاید راه ما سختتر شد، شاید فاصله بیشتر... اما هیچ چیزی احساسم ره نسبت به تو کم نمیسازه."
دلم میخواست که بگویم با او میروم. اما نه میشد، نه میتوانستم. هنوز هزار دیوار بین ما بود.
فقط نگاهش کردم. باران روی صورتم میبارید، یا شاید هم اشکهایم بودند.
"برگرد، آریان. ولی اگر روزی برگشتی... و هنوز دلم برایت میتپید، آنوقت قصهامان ره از نو مینویسیم."
لبخند محوی زد. چشماش برق زد، آن برق تلخِ وداع.
"قول میدهم که میبرگردم."
و بعد، آرام از کنارم گذشت. قدمهایش در باران گم شد. من ماندم و یک حلقه که حالا بیشتر شبیه به یک نشانی از دلی شکسته بود تا وعدهای برای آینده.
اما در دل همان بغض، جرقهی امیدی روشن مانده بود... شاید روزی، وقتی که همهچیز آرامتر باشد، دوباره برگشتن ممکن شود.
از وقتی آریان رفت، همهچیز در زندگیام خاموش شده بود. حتی صدای خندههای صنفیهایم، صدای استاد، یا خشخش برگهایی که از درخت میافتاد... انگار دنیا رنگش را از دست داده بود. شبها دلم از غصه لبریز میشد و خاطرههای آریان، بیدعوت، در ذهنم برمیگشتند.
یک شب، وقتی کنار پنجره نشسته بودم و نور کمرنگ مهتاب روی صورتم افتاده بود، گوشیام زنگ خورد. شماره ناشناس بود. قلبم لرزید. وقتی تماس ره جواب دادم، صداش را شنیدم. آریان بود.
"حفصه... خوب هستی؟"
نفس در سینهام بند شد. چند لحظه سکوت کردم. فقط صدای نفسهای هر دوی ما شنیده میشد.
او ادامه داد:
"رسیدم کابل... خانه پُر از سکوت است. اما این سکوت، با صدای سرفههای پدرم شکسته میشه. وضعیتش خوب نیست، حفصه... اصلاً خوب نیست."
دلم لرزید. صداش گرفته بود. مثل کسی که بغضش را به زحمت قورت میته.
"دیروز داکتر گفت که باید فوراً بستری شود. نفسکشیدن براش سخت شده. هر شب که میخوابم، میترسم فردا صبح چشماش ره نبینم."
اشک در چشمهام حلقه زد. نمیدانستم چی بگویم. فقط گفتم:
"آریان... همهچی خوب میشود مطمئن باش."
او نفسش را با درد بیرون داد.
"دلم میخواست وقتی اینهمه سختی را میبینم، دستهایت را بگیرم، صدایت را بشنوم. اما حالا باید قوی باشم... برای پدر، برای مادرم، برای یگانه خواهرم و شاید برای آیندهای که نمیدانم چقدر دور شده."
اشکهایم بیصدا جاری شد. هیچ کلمهای برای تسکینش نداشتم، فقط میخواستم کنارش باشم.
او گفت:
"حفصه... میخواستم بگویم که اگر روزی برگشتم، اگر این روزهای سخت گذشت، باز هم به تو فکر میکنم. چون هیچکس مثل تو در قلبم نقش نزده."
بعد از تماس آریان، گوشی را کنار گذاشتم و مدتها فقط به سقف خیره ماندم. صدایش هنوز در گوشم بود... خسته، گرفته، پر از بغض. دلم برایش تنگ شده بود، اما بیشتر از او، دلم برای خودم میسوخت... برای آن دختری که هنوز نتوانسته بود زخمهای گذشتهاش را فراموش کند.
بلند شدم، پرده را کنار زدم. شب، ساکت و بیروح بود. ستارهها در آسمان چشمک میزدند، انگار میخواستند چیزی بگویند، چیزی که من سالها بود از شنیدنش فرار میکردم.
چشمهایم را بستم. بوی نمزدهای از گذشته در مشامم پیچید. ناخواسته، ذهنم به سالهایی برگشت که هیچکس نپرسیده بود: "حفصه، خوبی؟"
#قسمت_بیستویکم
#نویسنده_فَریوش
چند روز شده بود که حتی صدای پای آریان ره هم نشنیده بودم. صنف میرفتم، کتاب میخواندم، لبخند میزدم، اما هیچکدام واقعی نبود. روزها یکییکی تیر میشدن، ولی دلم هنوز گیر مانده بود جایی بین دیروز و یک حرف ناتمام.
امروز هوا ابری بود، مثل دل خودم. باران نمنم میبارید و هر قطرهاش، مثل خاطرهی تازهای از آریان بود که بر دلم مینشست. وقتی از کتابخانه برآمدم، اصلاً توقع نداشتم او ره ببینم او هم در پوهنتون. اما دیدمش، ایستاده کنار درختی.
لباس خاکستری به تن داشت و نگاهش مثل همیشه عمیق بود. قلبم بیاراده شروع به تپیدن کرد، اما خودم را جمعوجور گرفتم. نمیخواستم دوباره همان حفصهی بیپناه باشم.
آهسته صدا زد:
"حفصه... یک لحظه میشه بیایی؟"
مکث کردم. چشمهایم در چشمهاش گره خورد. سر تکان دادم و به طرفش رفتم.
ایستاده بود، دستانش در جیبهایش، انگار دنبال واژه میگشت.
"میفهمم که حق نداشتم ایطور خاموش بروم... ولی این چند روز به چیزی فکر میکردم که شاید گفتنش برایت سخت باشه."
نگاهش از صورتم سر خورد به زمین. من هم ساکت بودم، منتظر.
"حفصه، تصمیم گرفتم که برگردم افغانستان."
دنیا دور سرم چرخید. کلمههاش مثل باران ناگهانی بر سرم ریخت.
"چی گفتی؟"
آه کشید.
"پدرم مریض است. خانوادهام به کمک ضرورت دارن. حس میکنم که باید در کنارشان باشم. نمیتونم اینجا بمانم، وقتی که قلبم آنسوست."
دستم بیاختیار حلقه را لمس کرد. قلبم از جایش تکان خورد، اما سعی کردم آرام باشم.
"و من؟" پرسیدم با صدایی که شاید از بغض میلرزید.
نفس عمیقی کشید و گفت:
"تو همیشه در دلم هستی، حفصه. اما نمیدانم آینده چی میسازد. شاید راه ما سختتر شد، شاید فاصله بیشتر... اما هیچ چیزی احساسم ره نسبت به تو کم نمیسازه."
دلم میخواست که بگویم با او میروم. اما نه میشد، نه میتوانستم. هنوز هزار دیوار بین ما بود.
فقط نگاهش کردم. باران روی صورتم میبارید، یا شاید هم اشکهایم بودند.
"برگرد، آریان. ولی اگر روزی برگشتی... و هنوز دلم برایت میتپید، آنوقت قصهامان ره از نو مینویسیم."
لبخند محوی زد. چشماش برق زد، آن برق تلخِ وداع.
"قول میدهم که میبرگردم."
و بعد، آرام از کنارم گذشت. قدمهایش در باران گم شد. من ماندم و یک حلقه که حالا بیشتر شبیه به یک نشانی از دلی شکسته بود تا وعدهای برای آینده.
اما در دل همان بغض، جرقهی امیدی روشن مانده بود... شاید روزی، وقتی که همهچیز آرامتر باشد، دوباره برگشتن ممکن شود.
از وقتی آریان رفت، همهچیز در زندگیام خاموش شده بود. حتی صدای خندههای صنفیهایم، صدای استاد، یا خشخش برگهایی که از درخت میافتاد... انگار دنیا رنگش را از دست داده بود. شبها دلم از غصه لبریز میشد و خاطرههای آریان، بیدعوت، در ذهنم برمیگشتند.
یک شب، وقتی کنار پنجره نشسته بودم و نور کمرنگ مهتاب روی صورتم افتاده بود، گوشیام زنگ خورد. شماره ناشناس بود. قلبم لرزید. وقتی تماس ره جواب دادم، صداش را شنیدم. آریان بود.
"حفصه... خوب هستی؟"
نفس در سینهام بند شد. چند لحظه سکوت کردم. فقط صدای نفسهای هر دوی ما شنیده میشد.
او ادامه داد:
"رسیدم کابل... خانه پُر از سکوت است. اما این سکوت، با صدای سرفههای پدرم شکسته میشه. وضعیتش خوب نیست، حفصه... اصلاً خوب نیست."
دلم لرزید. صداش گرفته بود. مثل کسی که بغضش را به زحمت قورت میته.
"دیروز داکتر گفت که باید فوراً بستری شود. نفسکشیدن براش سخت شده. هر شب که میخوابم، میترسم فردا صبح چشماش ره نبینم."
اشک در چشمهام حلقه زد. نمیدانستم چی بگویم. فقط گفتم:
"آریان... همهچی خوب میشود مطمئن باش."
او نفسش را با درد بیرون داد.
"دلم میخواست وقتی اینهمه سختی را میبینم، دستهایت را بگیرم، صدایت را بشنوم. اما حالا باید قوی باشم... برای پدر، برای مادرم، برای یگانه خواهرم و شاید برای آیندهای که نمیدانم چقدر دور شده."
اشکهایم بیصدا جاری شد. هیچ کلمهای برای تسکینش نداشتم، فقط میخواستم کنارش باشم.
او گفت:
"حفصه... میخواستم بگویم که اگر روزی برگشتم، اگر این روزهای سخت گذشت، باز هم به تو فکر میکنم. چون هیچکس مثل تو در قلبم نقش نزده."
بعد از تماس آریان، گوشی را کنار گذاشتم و مدتها فقط به سقف خیره ماندم. صدایش هنوز در گوشم بود... خسته، گرفته، پر از بغض. دلم برایش تنگ شده بود، اما بیشتر از او، دلم برای خودم میسوخت... برای آن دختری که هنوز نتوانسته بود زخمهای گذشتهاش را فراموش کند.
بلند شدم، پرده را کنار زدم. شب، ساکت و بیروح بود. ستارهها در آسمان چشمک میزدند، انگار میخواستند چیزی بگویند، چیزی که من سالها بود از شنیدنش فرار میکردم.
چشمهایم را بستم. بوی نمزدهای از گذشته در مشامم پیچید. ناخواسته، ذهنم به سالهایی برگشت که هیچکس نپرسیده بود: "حفصه، خوبی؟"